Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
31 december 2015, om 20:41 uur
Bekeken:
299 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
172 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Zojuist, tien minuten geleden heb ik een mail beantwoord"


Zojuist, tien minuten geleden heb ik een email beantwoord van journalist G., die een tv docu maakt over de nu al weer bijna 20 jaar geleden over-leden, omstreden kapitein Raymond Westerling, de man van de politio-nele acties in Nederlands Indie (trema ontbreekt vanwege Engelstalige Word versie).

Ik heb Westerling incidenteel in Amsterdam vanaf 1964 mee gemaakt en een heel andere visie op hem dan gangbaar was in de journalistiek van de sixties en seventies. Ik heb hem leren kennen als een vrolijk, veelzijdig humaan mens. Het emotioneert mij licht als ik daar aan terug denk.

Een afspraak met journalist G. heb ik overigens afgewimpeld, omdat ik niet zo heel erg publiciteitsgeil ben, ten eerste en ten tweede niet voor een interviewtje of aangeboden tentoonstelling zo maar naar Nederland wil komen. Er moeten dringender redenen zijn.

De tentoonstelling in Pulchri Studio die mij ter ere van de verkiezing

“kunstenaar van de maand” toe kwam heb ik afgezegd. Ik heb het hier zomers wel min of meer naar mijn zin in de Bourgogne, dat op een paradijsje lijkt en een expo meer of minder interesseert me geen biet.

Ten derde heb ik dat interviewtje met G. geweigerd omdat ik mij niet wil opwerpen als Westerling expert.

Wel heb ik heel goede herinneringen aan deze meneer, ondanks mijn vroegere dienstweigeren. Volgens Westerling was ik een slecht soldaat geworden.

Zeker te veel eigen initiatief , dat mag al helemaal niet onder die gort droge dienst knuppels. Ik was toen in 1965 helaas goed gekeurd voor de reserve officiers opleiding, waarvoor ik in 1966 bedankte met een briefje aan defensie. Vervolgens heb ik op mijn 23-e dienst geweigerd. Ik heb veel aan sport gedaan tot mijn 53-e, tafeltennis, tennis, judo, jiu jitsu, fitness, hard lopen en full contact karate. Vooral die laatste sport heel intensief bij twee sportscholen in Leeuwarden tot ik begon te merken dat mijn nivo langzaam ging terug lopen en ik steeds meer tijd nodig had om te herstellen van blessures. De tijd die mij nog rest en met de dag korter wordt zoals bij iedereen wil ik niet aan sport besteden maar aan mijn crea-tieve werk. Een duidelijke keuze dus. Het afscheid van de sportschool heeft mij heel veel moeite gekost maar het is een heel bewuste keuze geweest. In de dojo voelde ik mij als een vis in het water en het zijn hele leuke jaren geweest. Ik vind dus vooral dat je duidelijke keuzes moet maken in het leven.

Daarnaast een onderwijzers opleiding gevolgd tot 1966 in Bloemendaal en daarna op eigen kosten Ateliers ’63 gevolgd, toen nog in Haarlem, waar mijn overbuurman, Jan Hendrix, die nu al heel lang in Mexico zit, mij de eerste plaat van “The Velvet Underground” uitleende, die bij mij in sloeg als een miniatuur fragmentatie bom.

In 1968 kwam ik in de BKR te Amsterdam en woonde toen al een jaar weer in het centrum van Amsterdam, Nieuwe Spiegelstraat, was sinds 1967 vaste exposant van Galerie Mokum, vertrok daar eind 1972 bij deze galerie en heb onderdehand meer dan 250 tentoonstellingen in Europa en V.S. gehad. Sept. 2005 was in Galerie Mokum een herdenkings ten-toonstelling ter ere van de in 1983 omgekomen oprichtster Dieuwke Bak-ker waar ik aan deel genomen heb en schilders terug zag die ik in 30 jaar niet gezien had. Sommigen van de groep Nieuwe Realisten uit de sixties zijn al overleden.

Al die witte en grijze koppen. Niet te geloven. Men is heel wat milder en wijzer geworden, merkte ik. Misschien ik ook. Wellicht is het alleen maar de Schone Schijn. Het publiek stond op straat en het eerst uur was er niet binnen te komen. Met veel moeite glas wijn bemachtigd, van die ope-ningswijn die niet te drinken is.

Vier Franse kennissen waren met mij mee gekomen en dat staat wel imposant zo’n gezelschap uit Parijs in een Amsterdamse galerie. Een grote tekening van mij waar ik een half jaar aan gewerkt had is toen voor de Galerie Mokum collectie aangekocht voor een goede prijs. Vijftienhonderd euro.

Of je nou HBO of MBO hebt gehad maakt mij in elk geval niets uit. Het gaat om de persoon, niet om het ‘nivo’ van opleiding. Ik ga zelf om hier met mensen van LBO tot en met academische/universitaire opleiding en zie liever naar de mens dan naar zijn status. Geld of status zegt mij totaal niets. Ik doe er geen enkele moeite voor om mensen met een status te claimen. Als je die instelling hebt dan zou het denk ik ook niet lukken. Ik wil met iedereen kunnen omgaan als het contact prettig verloopt. Is het niet leuk dan houdt het op. Mag toch?

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.