Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 december 2015, om 09:28 uur
Bekeken:
329 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
189 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"M'n nieuwe boek levert kritiek op het kunstenaarsplantsoen . "


Mijn nieuwe boek levert kritiek op het kunstenaarsplantsoen, beweren de links draaiende melkzure kritikasters .

‘Als dat al zo is, dan maakt de lezer dat wel uit. Ik ben een schrijver , niet zo zeer altijd van vrij blijvende literatuur of chick clit maar meer nog een columnist en essayist. Het schrijven van een boek eist intens veel van me. Als de zaak is afgerond, ben ik de eerste twee, drie minuten niet in staat om er iets zinnigs over te zeggen, dus zwijg ik voor het gemak.’

Ik zei daarnet: mijn boek gaat over het kunstenaarsplantsoen .

‘Als u het dan per se wil: het gaat over de weerbaarheid van een individu dat, vanuit geringe social back up hè in het geheel met zijn figuurzaag de contouren van een geweldige schemrlamp uit zaagt, het is een simpele man en de zaagjes breken ook nog om de haverklap, maar toch blijft hij in staat is om zijn geest verzetten en zijn eigen baan te trekken zoals slechts weinigen is beschoren binnenkamers indertijd en daarmee ben ik vaak zelf de hoofdpersoon in mijn verhalen. Een soort Alleen op de wereld of Robinson Crusoë maar dan toch weer heel anders’

Ik koos daarvoor als schilder dezelfde weg als de schrijver. Maakte aantekeningen in een roze, fluwelen balboekje , vluchtte niet in fantasieën, maar observeerde, evalueerde en noteerde mijn bevindingen als een politie agent die met een grimmig gelaat een verbaal uit schrijft.

Waar het toe leidt?

‘O, dat weet ik niet. Ik weet nooit waar een boek van mijn hand over gaat. Misschien wel over het grote niets, kosmies gezien, misschien ook wel. Weet ik veel. Ik pak doorgaans mijn Acer Aspire,rijd op mijn electrische scooter naar het plantsoen hier verder op, het kunstenaarsplantsoen dus, ga op een bank zitten onder het lover, een lommerrijke ambiance dus, pak de puike laptop 3 772G met 6 cell L.I-On Battery en 8 GB DDR Memory, zet hem op mijn knieën of ergens in een hoek van de bank, mijn handen zweven bezwerend boven de toetsen gelijk een magiër en dan…ja dan zou het gaan beginnen, alleen was de batterij net op en mijn ballpoint leeg.’

Na al mijn jeugdherinneringen in de diverse werken is dit de eerste novelle in lange tijd, zegt u?

‘Dit is geen novelle.

Een roman of een novelle is inhoudsloos gebabbel, geschreven door onooglijke schrijfsters met een overdoos aan schedebabbels met een mix van zure darmgassen. Die schrijfsters doen verslag van hun onbenullige avonturen met hun uitgewoonde ouwe doos als focus, en dat tikken ze nog op een laptop, ergens in een kroeg of park ook om op te vallen en een instant lover te verwerven.

Dat kan dus nooit iets worden.

Je zit op je krent achter dat apparaat in je werkkamer, het doffe ketsen van de toetsen van kunststof op kunststof, dat geeft een nerveus, aangenaam geluid omdat je weet puur digitaal bezig te zijn, dat geeft een enorme troost.

En je kunt via copy and paste er nog even dit tussen zetten en even dat en zus en zo. Zodat de meeste boeken met stories van die natte damesbroeken, dat kun je rustig stellen, zeker tachtig, nee negentig procent te lang zijn.’

U volgt de Nederlandse literatuur en beeldende kunst nog wel, vraagt u mij?

‘Ik ben zo getraind als kunstartiest dat wil u niet weten…, in een boekhandel of biblio theek lees ik de eerste regel en tegen het eind nog eentje,dan klap ik het boek dicht met een diepe zucht. Weer niks naks notting, mijn lul die smaakt naar bokking. Tref ik een goede pagina dan scheur ik die er uit. Een grondige analyse van mijn kant, zeg. Je moet de auteur wel de kans geven,maar niet langer dan pakweg drie minuten, dat is namelijk mijn spanningsboog . En dan weet ik vanzelf: dit is al wéér niet voor mij geschreven.’

Zijn er boeken die wél speciaal voor u geschreven zijn,merkt u snedig op?

‘Er werd me laatst gevraagd: wat zijn uw favoriete boeken? Ik zei, ouder gewoonte: bijna alles van Hermans, behalve Denkbaar de God of zoiets, dat is gewauwel, verder uiter aard Campert, Reve en dan het vroege werk, Heeresma, Bukowski, Fante. Allemaal meer dan een halve eeuw oud, inmiddels. Camprt een pvda slapjanus, dat wel. Een laffe man.Toen kreeg ik de vraag: die boeken van Hermans en Reve, waar gíngen die ook al weer over? Ik begon: nou dat gaat allemaal over… nou ja zeg, weet ik veel, ik ben het allemaal vergeten. De last der jaren, meneertje!’

Ik heb eigenlijk geen tijd om te lezen.

‘Nee, hoor.Stel je voor! Of ik schrijf, of ik ben bezig met mijn schilderijen hetzij met mijne geliefden mij te onderhouden,dat wil nog wel eens uit lopen.

En dan blijft er heel weinig tijd over. Ik ben reeds lang elke ijdelheid ontstegen en ga mijn weg. En weet als goed gelovige gristen: Als God mijn God maar voor mij is wie is er dan mij tegen?

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.