Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 december 2015, om 09:17 uur
Bekeken:
307 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
183 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De afspraak met de schrijver/schilder/fotograaf, ooit befaamd..."


De afspraak met de schrijver/schilder/fotograaf, ooit befaamd om zijn misselijk makende practical jokes en aanstootgevende semi-pornografische literaire bijdragen aan diverse blog sites en porno bladen, kwam niet zonder moeite tot stand: Fred van der Wal houdt zich principieel telefonisch niet helemaal onbereikbaar als kunstenaar, maar neemt bij voorkeur zelden de telefoon op vanwege anonieme bellers en een handvol stalkers met aberraties op menig vlak waar hij niet mee geconfronteerd wenst te worden.

Wij weten het allemaal: er is me wat aan gekkigheidjes op de wereld!
De tweeënzeventigjarige auteur, geholpen door bril, bed, bad, brood, bil, beha, buik en breakfast in bezit van een ebbenhouten wandelstok met zilveren greep maar overigens nog uitermate vitaal na een mud viagra of wat, voert graag nog zelf behalve het hoogste woord de regie en de eendjes in het Vondelpark waartussen hij onder het gesnater didactische verantwoorde raad en daad als genie wijd en zijd verspreidt.
Wat wilt u ook?

Waar zijn wij beland?

Wie doet me wat?

Maatschappij in ontbinding. Ja, dat krijg je met het gul open stellen van de grenzen voor halve en hele analfabeten met de Ipad aan het oor geklemd om met de stamgenoten in contact te blijven en andere frivole werkweigeraars die op kosten van de autochtonen levenslang vrijgesteld een gerieflijk leventje mogen leiden.

In de Bijbel staat toch over ze: “Aan hunne woord ontbreekt het zout der betrouwbaarheid en wie niet werkt zal ook niet eten.”

Dat gaat nog steeds op en blijft nog steeds op gaan. En als de haters van Israël eenmaal atoombommen hebben?… Welk een gruwel der verwoesting in de ogen des Heeren. Zo weet ik heel zeker dat de gristelijke wijze van omgaan met de ander en het vrome leven toch uiteindelijk de meest gezonde blijft.

Vertel mij wat!’
Een lone wolf. Dat ben ik en dat blijf ik. Theo van Gogh heb ik niet gekend maar waardeerde zijn alom geroemde volstrekte betrouwbaarheid en strijdbaarheid. Zijn standpunt over de islamieten ondersteun ik niet ten volle. Leven en laten leven en ik ben wel gek om de profeet te gaan beledigen! Waarom zou ik? Wij in het Westen hebben nooit iets met de islam gehad – en terecht. We zijn geworteld en de Joods Christelijke traditie met een vleugje van op zijn Grieks. Door de omstandigheden en onder internationale druk van links draaiende melkzure medemensen zijn we er nu toe gedwongen ongeli-miteerd gasten uit Verweggistan op te nemen om deze lawaaipapegaaien levenslang een vrij gesteld bestaan te geven dat tot niets verplicht.
Ik houd me er allemaal verre van want politiek is de vader van de leugen, de moeder van de oorlog en de grootvader van het ongelijk en daardoor trek ik mijn eigen baan met de mijnen, dat heb ik mijn hele leven gedaan. Wel dienen zij zich onder mijn banieren te scharen en niet als een kameleon verschieten zoals de linksgekkies met hun modieuze inwisselbare overtuigingen.’
U voelt zich niet meer thuis in ons land en in deze tijd? vragen ze mij wel eens en dan heb ik mijn antwoord al lang klaar.
‘Dit land kabbelt maar voort, iedereen is dik tevreden, heeft heel wat centjes op de bank en een pens van heb ik jou om vol te vreten. Je leest het toch in de krant. Ongehuwde gekleurde tienermoeders hoeven niet te werken en scoren rond de 2000 euro per maand. De nieuwe vrijgestelden. Het is de geest van de tijd. Op weg naar het einde. Het woord neger is verboden.
De mooiste tijden waren de jaren van zo ongeveer 1963 tot 1968. Toen heerste er in bepaalde kringen een e-nor-me hi-la-ri-teit en er was me toch een opwinding over niks en van alles in het land en in de pers. Er waren bepaalde pukkelige, heel langharige, nare, bekrompen mensen, venerische kolensjouwers tiepes, die totaal van hun gristelijk geloof waren afgevallen en tegen beter weten in heel hard geloofden in een nieuwe samenleving en de nieuwe mensch die al zo oud is als de weg naar Rome.
Sukkels dus, want de mensheid is niet te verbeteren en de maakbare samenleving flauwe kul dikke lul gebleken.

Aan alle kanten was er in de vroege sixties beweging, al vanaf pak um beet 1963 the awareness of the moment. Niet herhaalbaar. Dat is nu helemaal verdwenen.

Overgebleven is een geest van verbittering, vertwijfling, zelfgenoeg zaaamheid en onvrede. De liefde van de meesten zal uitdoven en verkillen. Zo zegt de Schrift. Je kunt hier in Nederland heel goed functioneren als je tegen jezelf zegt: ik wil eigenlijk geen carrière, ik wil helemaal niks, ik wil niet naar school, ik wil de staat uit vreten via een levenslange uitkering en dag en nacht in de ziektewet gezellig in een discotheek zitten met andere soortgelijke lamlullen, ik wil een gratis joint ter dikte van een jonge conifeer op zijn tijd, ik wil de halve dag met een of andere jofele brochum in bed liggen om mijn tumtum kermis te laten vieren en verder… laten we het maar vooral gezellig houden. Dat vind ik toch wel halfzacht en verwerpelijk, ja. Er wordt toch geen fysieke en mentale hardheid en vitaliteit meer vereist?

De Tweede Wereldoorlog was het laatste serieuze checkpoint charlie en dan roept nu iedereen Je Suis Charlie.
Alsof dat een checkpoint is.
Hou toch op!
Daarna moest het of beter gaan of we het nu redden het niet. Pompen en alsnog verzuipen. Alle sluizen open! Er is geen houden meer aan. Nu zijn de mensen ingepakt door het systeem van pappen en nat houden, door de teringjaloezie op de ander, door smoesjes van de doortrapte leugenaars en leugenaressen.
Mijn warm is hun koud. Daar gaan mijn teksten toch over. If you could only read between the lines. Over het systeem en zijn waardebevestiger, het regime.
Vakantie! Ook zoiets.
In kuddes vertrekken en in kuddes weer terug komen. Daar heb ik mij vanaf 1960 tegen verzet en wel met succes.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.