Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 december 2015, om 20:58 uur
Bekeken:
331 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
221 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Menigeen nam zich voor de volgende zondag ter kerke te gaan "


Menigeen nam zich voor de volgende zondag ter kerke te gaan en belde met bleek vertrokken gelaat het barse vrouwtje thuis op via de GSM.

De boodschap was duidelijk. Vanavond niet op tijd thuis? Géén eten en en een half jaar geen sex! Geen nieuw bankstel en een bontjas volgende week?

Twee jaar op een droogje jij, de helft minder aan zakgeld en naar de leesmap kun je voort aan wel fluiten!

Dat is de moderne samenleving en dat is goed. De matriarchale maatschappij. De vrouwen de baas. Voor wat, hoort wat en we kunnen uit van alles lering trekkenals de Heere der Heerscharen het wil, want Zijn Heilige Wil geschiede, zo zei mij laatst een min of meer aantrekkelijke pinkstervrouw (de 42-jarige P. met haar nog steeds zo mooie kop en stevige klapkuiten, echtgenote van de erudiete, begaafde, guitige guitarist J.) uit H.!

Ze heeft wel een ‘ontzettende hekel’ aan Fred van der Wal omdat hij niet vroom genoeg is en geen schijnheilige praatjes ophangt, zinnen doorspekt met de Wil van de Heere  en de genade van de Heere Jezus vloeien nimmer van zijn korstige lippen tijdens het wippen.

Het gebruikelijke gristelijke chantage jargon als fijne gristenen iets tegen je hebben hoor je voorname-lijk in fundamentalistische kringen.


Een zegen die draagbare telefoniese apparaten,voor zo ver ze dan pre-paid zijn. In elk geval waren we om één uur wederom in ons huis. In de gang van de eerste klasse belde een jongeman ter hoogte van Amersfoort met zijn gekreukelde grijze overhemd uit zijn mosgroene broek naar een kolle-ga en verklaarde morgen maar gelijk een vrije dag te nemen op de goede afloop.

”Je zal zo’n werknemer hebben! Echt een gemotiveerde kracht!” zei ik afkeurend tegen de mede passagiers om ze tegen de lamzakkerige telefonist op te hitsen, keek eerst nog even fluks naar het formaat van de beller of hij er niet al te krachtig uit zag en daarna voegde ik de telefonerende heer toe; ”Luie zak! Ga werrukke voor je centen en verneuk je baas niet!” Ik vind nog steeds; Wie niet werkt, zal ook niet eten! Zoals ook in de Heilige Schrift staat te lezen.

Je ziet hoe je zelfs als gristenkunstenaar in de trein een didaktiese en therapeutiese funktie van algemeen maatschappelijk belang kunt op pakken als je maar oog voor de ander hebt om hem of haar een helpende hand en een maat 42 voet te bieden.

Hoe goed voelt het niet in onbekend gezelschap de lachers op je hand te hebben. Het mooiste vermaak is toch altijd weer leedvermaak!

Te Heerenveen half één des nachts uitgestapt. Voor ons in de verlaten donkere spoortunnel twee wat erg fors gebouwde Russies sprekende jongemannen met grote rugzakken.

Spionnen? Spetsnatz kommandos die een aanval voorbereiden op de plaatselijke Blokker of Gamma? Je moet uitkijken met de Russen, die komen niet voor niks naar ons fijne land”.

“Afstand houden, vrouw, je weet maar nooit! Uit de maaicirkel van die werkmanschoenen met ijzeren neuzen blijven. Voor je het weet schoppen ze je togus aan gort of loop je een dubbele beenbreuk op door een kanset-su-geri!” gaf ik op gedempte toon als goede raad.

We versnelden onze tred. Wantrouw een ieder totdat het tegendeel bewezen is. Een kwartier later maakte ik ongedeerd het hek open van onze oprit en reed Ina naar binnen. Twee dagen later vernamen wij dat er leden van een Russisch orkest in Heerenveen waren aangekomen. Waarom blijven de mensen niet gewoon thuis, net als ik?

We hebben het allebei ondnaks alles toch een heel geslaagd bezoek ge-vonden bij jullie; ook de smaakvolle lunch en de lange rit door de stad, het bezoek aan die lepe textieldame, het hernieuwde kontakt met Ria, een eer-ste ontmoeting met Leen. Het was al weer een jaar geleden dat we Ria zagen. Ook toen droeg ze de jas die ze gisteren aan had. Met enig ontzag spraken we altijd over de voormalige Suzuki jeep van Ria die steeds meer de proporties aan nam van een strijdwagen uit de oudheid met Ria als schik godin annex wagen-menster.

We namen aan dat ze er in de weekenden mee door de Sahara crosste met 160 km, p.u. het spoor van de kamelen route volgend, gejaagd door de wind en zandstormen als bij een slopende één-vrouws Camel Trophy Race en daar de glimmende bekers mee verwierf die in het kantoor van jullie op die kast staan in dat kleine kutkamertje dat als directie suite dienst doet. Als ik de sluitende begroting zo zie van C.A. dan begrijp ik dat je daar ook al niet echt rijk van wordt. Het ordelijke karakter en de hoge graad van organisatie binnen het ge-bouw; dáár stond ik wel even van te kijken. Niet dat ik er allemaal veel verstand van heb, maar je wilt ook wel eens mee praten. In de ongeloof-lijke rotsooi van mijn eigen, te kleine werkkamer in Oldeboorn kan ik nooit wat terug vinden en eigenlijk kan het me niet eens wat schelen. Zo zie je hoe een van oorsprong grote stads mens heel snel derailleert in de provincie en het verval onomkeerbaar toe slaat. En dat moet ook. Anders zou het zo op vallen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.