Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 december 2015, om 13:59 uur
Bekeken:
303 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
232 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"En verder is mijn voornaamste leefregel in de omgang"


En verder is mijn voornaamste leefregel in de omgang met de medemens van de vrouwelijke kunne aldus gekenschetst; dampend kopje koffie met in cellofaan ingepakt kaakje, tête à tête drinkend bij gedempt licht in daarvoor aangewezen verwarmde ruimte met veel bruin hout en bij voorkeur op minieme afstand (niet te ver weg, veertig tot zestig centimeter, lekker met mekaar bekken, vooral niet minder of al te lang, anders kom je nog in elkaars ring of confidence en dat wordt bedreigend en ongemakkelijk) van malkander om het echt boeiend te houden met gegarandeerd oogkontakt, dat kan niet missen -blikken die niet doden maar genezen-, begeleid door zoetgevooisde klanken (muziek installatie of stemgeluid van dame in kwestie.

Iedere vrouw wordt geboren met een sopraan of alt, een vogel in de gouden keel, soms het volume van een mus, dan weer een papegaai of leeuwerik, hetzij nachtegaal en wanneer de woorden haar in de keel stokken kan zij het nog altijd uitzingen) en bijbehorende vernauwde (niet benauwend) blikveld, eventueel gefluisterde mededelingen van licht intieme aard, maar ook weer niet te openhartig, erg gezellig, diskretie alom, genoeg chips en borrelnoten, maar zoals het beschaafde folks betaamt; vooral de handjes thuis, liefst boven de dekens zoals onze grootouders altijd aan raadden.

Ja; zo blijf je lang gezond en zal niemand zich ergens een buil aan kunnen vallen.

Zojuist, vijf minuten geleden bespraken we nog even jullie merkwaardig geheel stofvrije interieur in de flatje ziet hoe zelfs de ogenschijnlijk kleinste details van een bezoek aan jullie worden door genomen en hier in huize Lekkerterp herkauwd, geëvalueerd en gekategoriseerd om tot een eensluidende konklusie te komen.

Veel anders hebben we ook niet te doen als kunstartiesten. Hoe houdt Ria al die voorwerpen stofvrij en schoon, zo vroegen we ons af en bleven het antwoord schuldig, maar misschien wordt ook dat ons pas in het hiernamaals geopenbaard en neemt zij het geheim mee in haar graf. Sommige dingen moeten een mysterie blijven.

Ina merkte wel op: vergeleken bij Ria is het bij ons hier in Oldeboorn toch maar een smerig zootje. Mijn repliek (begrijpelijk; Mannen zijn van nature vies); kammeniks schelen.

Je bent man of je bent het niet. Daar dien je je dan ook naar te gedragen. Dat lijkt mij allemaal echte mannentaal.

Nu je het zegt: Spinnewebben in alle gaten en hoeken hier voor de koeleur lokaal, zand en modder loop je hier ook nog gemakkelijk binnen van uit de meestal drassige tuin, dus ook dat is weer mooi mee genomen; we moesten er maar met zijn allen in berusten en mee leren leven, zei mij laatst een huisarts en ik zou hier in onze stulp niet echt graag van de grond eten zonder de zekere verwachting binnen een kwartier paarse vlekken en karmozijnrode bulten over het hele lichaam op te zien komen of een lichte miltvuur besmetting op te lopen met fatale afloop. Je hoort wel eens van die gevallen ver weg en het loopt nooit goed af.

We zijn me wel een gemakzuchtig stel viespoezen; Ina en ik! Vaatwerk is hier dankzij de vaat-wasser wèl immer gereinigd, lipstick zul je niet op de kopjes aan treffen en de altoos klamme handen worden terdege voor de maaltijd gewassen, omdat ik nogal eens  zit te graven naar de dieper liggende gedachten en de achterkant van mijn gelijk, Apollo 13, een reis om de maan, (Houston; we have a problem) de ingrediënten van voedsel en dranken allen ruim binnen de houdbaarheidsdatum bij bezoek aangeboden of ter ontsmetting voor gebruik overgoten met zout, peper, mosterd en azijn, gedoucht wordt er nog steeds regelmatig, ook intiem en de slaapka-mer, die op het noorden ligt op 2 km. afstand van een snelweg, dag èn nacht geventileerd, de E.O. gids en de VPRO gids onberispelijk op de sa-lontafel klaar voor gebruik, de kleding is ook schoon en het gerucht in brede kristullukke kringen dat ik vanwege mijn ongeremde kunstenaarschap van huis uit gewend ben om leeg gedronken, liefst andermans, kristallen wijnglazen en bokalen in opperste vrijmaking lallend met een duivelse lach in het open haardvuur te gooien, om daarna onherroepelijk in de hoek van de kamer openbaar te gaan staan te wateren om het vuur te blussen (zoals Jackson Pollock wel deed met veel succes bij zijn cliëntèle, maar toch niet echt voor herhaling vatbaar.

Je kunt beter een eigen, verwaterde vorm zoeken van extreem gedrag in de huiselijke kring. Rum-mikuppen of Mens erger je nieten) of luidkeels onoirbare liederen gaan zingen op tafel om vervolgens uit te breken in meest gruwelijke vervloe-kingen, lijkt uit de ongewassen mythologiese duim gezogen, met die na-gels waar aan gebrokkelde, zware, kalvinistiese rouwranden, van een be-baarde (baarden zijn sowieso niet te vertrouwen, heb ‘k ergens gelezen) ex-antroposofiese Friese tekenleraar, de alom befaamde sitting duck H. in het Friese moerassige, bemeste, mistige, onaangename, klamme land-schap, een omstandigheid waar ik verder het zwijgen toe wil doen en niemand meer mee lastig mag vallen (volgens mijn vrouw die alles beter weet en altijd gelijk heeft ook al heeft ze ongelijk), een persoon van het manlijke geslacht wiens naam ik niet eens meer voluit wil noemen om erger te voorkomen en die ik als een soort Paulus te vuur en te zwaard vervolg (dat kunstenaarschap; toch wel een mooi,maar vooral zwaar be-roep) sinds 1978. Je moet nu een maal wat met je teveel aan vrije tijd, je bloeddorst, de eeuwige onvrede (de mooiste vrede die er is) en de kennis van de Schrift met mate en met weinig welbehagen.

Wie heeft daar nu nog een antwoord op? Een konstruktieve fase is misschien wel aangebroken. Of niet. Tien minuten geleden scheen de zon en nu regent het. Zulke ding-en gebeuren hier heel regelmatig!


Gisteravond om tien over half negen toen we net in een roze wolk van we-derzijds begrip en tolerantie jullie verlieten en op het perron stonden, gekonfronteerd met de harde werkelijkheid van een ijskoude blizzard, begeleid door striemende regenvlagen het omgeroepen alarmerende bericht horend dat er geen trein ging. Krijg nou gauw tieten, dacht ik bij mijzelf! Niet dat ik dan onmiddellijk in een schier eindeloze reeks van Godvers uitbarst, maar toch versomberde ik met het kwartier. Na drie kwartier toch trein naar Utrecht. Weer via luidsprekers koele uitdrukkingsloze perron stem van frigide NS juffrouw dat het niet bekend was of er nog een trein naar het noorden ging. K*t met peren dus! Chaos alom en heel veel wach-tenden voor U. Hier en daar brak een vermoeide grijsaard ondersteund door een rood-witte stok waarop en metalen schild met de letters S.H. was bevestigd, in tranen uit. Men sprak elkaar bemoedigend aan in eensgezinde, gemaakt optimistiese sfeer, die angst, droefenis en onzekerheid mas-eert; klopte tevergeefs net wat al te hard op elkaars schouders, schertste hier wat, kletste daar wat. Een beschaafde vrouw met een koffer op wielen lulde Ina de oren van het hoofd –het zal  wel weer een pot geweest zijn- en ik bleef vol houden dat we al lang in een derde wereldland leefden en daarom naar Frankrijk wilden. Een enkeling waagde zelfs een kwinkslag in de richting van Bin Laden. Onzekerheid en chaos, dreiging en gebrek; dat is wat we nodig hebben om aan te scherpen en de ander te kunnen bereiken! Rampen komen en gauw ook,dan leven we weer! Het moet maar weer gauw oorlog worden voor de gezelligheid.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.