Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 december 2015, om 12:00 uur
Bekeken:
333 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
142 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"En daar ben ik mijn ronde Vlaamse en Hollandse vrienden..."


En daar ben ik mijn ronde Vlaamse en Hollandse vrienden/vriendinnen zo ontzettend dankbaar voor dat ik het niet kan uitdrukken in eenvoudige bewoordingen want de woorden blijven mij in de keel steken en is het voor mij en de lezer stikken, likken of slikken doch zal men voor uitleg, licht en uitzicht moeten grijpen naar de Encyclopedie van de Retoriek vol vochtvlekken, een lijvig boekwerk, dat helemaal krom getrokken is van de hyperbolen.

Goud op snee en sommige bladen zijn nog niet eens opengesneden zoals in het manifest van het surrealisme van André Breton waar ik een origineel exemplaar van op de kop tikte voor dertig gulden tien jaar geleden.

In Charité sur Loire zag ik eenzelfde exemplaar voor tachtig euro liggen.

Tranen van gevoel druipen uiteindelijk langs mijn stoel zodat ik alras met de achterpoten in mijn eigen water sta en dat vindt U misschien erg leuk, maar ik ook!

Welke Judas zal aan de poten van mijn stoel gaan zagen? Die mag wel uitkijken, want dan begin ik me toch te backfire kicken met mijn beslagen hoeven, als of ik een JSF straaljager ben.

Hoefslag, een blad voor meisjes.

Ik wil natuurlijk niet gaan opscheppen maar wat gezegd moet worden dat moet ook gezegd worden! Dan zeggen hele brave lezeressen uit het zorg sirkwie met een ooievaartje van de afdeling stervensbegeleiding misschien Puh, Puh, terwijl ze Poeh, Poeh bedoelen, als ze lezen dat ik nu al weer zeventienduizend downloads heb verzameld, maar Poeh ken ik alleen van dat boek over Winnie de Poeh en daar vond ik al niets aan!

Ik vond Olle Kapoen en Puk Toffel veel leuker en als goede tweede Bruintje Beer, daarna Robbedoes en Kuifje.

De ontvangst op Basic Publishing was vanaf het begin overweldigend en dat geeft de burger niet alleen moed maar ook een stuk goesting in de broek waarmee een weblogger van hout pijlen weet te maken om uit de krammen te kunnen schieten met zijn Goldene Schuss zoals de Oost Vlaming zo gere zegt bij het Buchstabieren en dat is goed.

Dan doe ik er verder hier liever het zwijgen aan toe als het U uit komt!

In de bijna twee jaar dat ik figureerde op het Volkskrantweblog is mijn positie enigszins omstreden geweest. Mijn absurdistische verhalen vol banaliteiten, schofterige bejegeningen en –naar men zegt- ongehoorde situaties uit het seksjuwelen spring in het veld maken geen deel uit van de calvinistische handels- en domineesgeest die in ons land nog steeds welig tiert.

Ik ben niet voor niets op de vlucht geslagen as expatriat!

Nu ik de duizend bijdragen nader op het Volkskrantweblog zijn de boze tongen vermoeid en groten deels verstomd, zoals het ook hoort in Boze Tongenland, daar waar de worm niet sterft en het eeuw’ge vuur der verongelijkten en gefrustreerden blijft branden tot in alle eeuwigheden en de dorst onlesbaar schijnt.

Ik blijf vrolijk doorhameren op de toetsen en breng de Blijde Boodschap om niet. Er blijft gewoon niets aan mijn strijkstok hangen en toch is het de toon die de muziek maakt.

Enkele malen heb ik overwogen om te stoppen met mijn bijdragen. On-misbaar ben ik niet, lieve lezers en –essen. Ik verbeeld mijzelve niets. Voor mij elk ander en nog onlangs overwoog ik mijn toetsenbord voor goed aan de wilgen te hangen en mij eens stevig te gaan vermeien in de naaste.

Niet dat ik direct uitgeluld ben, daar gaat het niet om. Ik bedoel maar; de grote Bach bleef toch ook tot zijn laatste snik die Barok draaiorgelmuziek schrijven?

Wie ben ik dan?

Zal ik dan opvallen door modieuze nichten todden aan te trekken en mij te laten fotograferen met open gulp voor een geopend raam van de een of andere achteraf k*tkroeg?

Ziet U ze vliegen? Nou, ik toevallig niet!

Eerbetoon van redacteuren zal mij nimmer ten deel vallen. Hetgeen me niks kan bommen! Ik kies voor de Underground, doch niet voor de under-dog positie, daar heb ik namelijk schijt aan. We moeten roeien met de riemen die we hebben, die bij veel moderne kunstartiesten zo kort zijn als pollepels. De verleende kunstsubsidies zijn veelal omgekeerd evenredig met de hoogte van het talent. Ik wens ze een behouden vaart, maar niet tegen de stroom in. Ga maar lekker water trappen of lucht gitaar spelen.

Zo krijg ik soms de meest vreemde reacties. Een weblogger verweet mij dat ik de ribben van bouviers uit hun vacht trapte als het mij uit kwam, andermans computers door dubbel glas gooide, brandende kolenhaarden demonisch lachend uit de muur rukte en van het balkon elf hoog naar beneden smeet om daarna de gastvrouw voorover met haar krul permanent in de houten bak met zoute pindas te douwen, met de linkerhand haar nek in een ijzeren geep zou houden en met de rechter berenklauw haar mini jupe opschortte om met een rauwe kreet genadeloos...nee,ik houdmijn mond, om na afloop van de gedane zaken die in andermans intiem zelden een keer nemen, ook nog  de piano in brand

te steken, dat Jerry lee Lewis nummer ‘I’m On Fire’ op de eighty eight te gaan bonken en als artistiek staement  in de open haard te gaan staan wa-teren.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.