Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 december 2015, om 10:19 uur
Bekeken:
276 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
166 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Heeft U het gevoel dat er één thema is dat "


Heeft u het gevoel dat er één thema is dat u nooit meer zal loslaten? Dat uw onvervreemdbaar thema is?

 

Afwerend zegt Fred van der Wal: Ja hoor es, dat zal er natuurlijk wel zijn. Maar nou moet u es even heel scherp opletten…’ Ik wil daar wel iets over zeggen, maar ook weer niet alles, want dan zitten wij hier overmorgen om dezelfde tijd nog een natte bips te halen op die ongemakkelijke, plestik kantoorstoelen. Ik wil het U niet al te gemakkelijk maken. Laten we zeggen dat ik U vijftien procent mee deel van mijn geheim. De rest neem ik mee in mijn graf.

Dan kunt U al heel tevreden zijn en Uw klamme handjes en billen dicht knijpen. Mijn doel als beeldend kunstenaar is een fotografische weergave suggeren met abstracte beeldelementen. Een eigen beeldtaal zonder concessies te doen aan de geloofwaardigheid van de weergave.

Nou U !

Kom daar maar eens om bij die realistische schilders. Daar slaagt een op de duizend in en ik ben daar na jaren experimenteren en mediteren in geslaagd.

De Yin in de Yang vinden of zoiets.

Daarom hebben schilders als Duvelsjas, Pollens en Corneles Cordèlemans de Jongere ook zo de pest aan mijn werk en aan mijn rijk geschakeerde persoon. De reden? Van boven naar beneden en weer terug, want 's nachts na tweejen gaan wemet zijn allen naar benejen en daarna weer naar boven waar we trouw beloven aan het bier.

Ik houd ze om die reden graag een spiegel voor waarin ze hun falen, gemakzucht en lafheid in weerspiegeld zien. Wat hen niet gelukt is dat is ook mij niet komen aan waaien en dat is het creëren van een eigen beeldtaal. Wilt U daar eens over nadenken ? Dank U !

 

U wilt het thema en het creatieve proces liever geheimhouden?

 

Fred van der Wal glundert: Ja, natuurlijk bewaar ik dat geheim. Ik heb daar een patent op. Stel je voor dat ik een goudzoeker in Californië was, begin vorige eeuw rond liep met een patronenband om mijn machtige, bronstige, gebronsde borstkas heen en twee Colts met in het zonlicht glanzende paarlmoeren handvatten in open holsters en een rare, halve, leren paardrijbroek met franje, chaps noemen ze dat in homo kringen, alleen lopen ze in dat milieu met hun ingevette, glad geschoren blote billen te prijken die ze er uit laten hangen en een opgezette krent als een bloemkool, bijna een kankergezwel (vraag maar aan de broer van drs. H.), dat doe ik dus niet. (Ik houd het liever wat discreet. Mijn billen bij elkaar. )


En stelt u zich het eens voor:  ik had als in een Spaghetti Western tijdens de Goldrush toevallig net een enorme goudader ontdekt. U komt ogenschijnlijk heel belangeloos bij mij op visite in mijn tent.

U zegt na het zo veelste glas wiskey: kom op, ya durtie modderfokkers zon of a bitsj (ya dirtymotherfuckerssonofabitch ; jij vuile moederliefhebbende zoon van een teef, ook wel kort samen gevat als ‘vuile klootzak’), waar is nou je ader?

Nou, ik zou toch wel helemaal hiér wezen als ik dat zou vertellen?

Ik zou U terplaatse neer moeten schieten en in mootjes hakken en daarna aan de coyotes op voeren! Ik zou niets van U heel laten.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.