Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 december 2015, om 09:57 uur
Bekeken:
301 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
196 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik kan namelijk helemaal niet koken"


ja, het was een Yellow Submarine, die door een torpedo midscheeps was getroffen en langzaam zonk, dus de hele bemanning alle champagne kurken verzamelen op het lek te dichten, maar eerst moesten ze die flessen allemaal achter elkaar leeg drinken, want ons binn’n zuunig, alle matrozen voor de mast laveloos en buiten westen en de kapitein over boord geslagen door de derde stuurman met een handspaak van het stuurrad door die foute koers die gevolgd werd, heb ik het weer in me eentje de rotsooi op moeten knappen en heb toen ook nog een mud condooms opgeblazen met mijn eigenste adem en aan de brug bevestigd zodat de onderzeeër vanzelf naar boven kwam dobberen, nou ja, natuurlijk even een mee-deetje er tegen aan naar de kustwacht die gelijk een patrouille vaartuig op liet stomen met de boordkanonnen paraat, dus ik maar schreeuwen in de mike van de wereldontvanger en short wave transmitter Mayday may-day (één mei, één mei) enalle hens an dek daarna door een roeptoeter roepen en gelukkig kwam er net op tijd een Oost Indiëvaarder langs zij met allemaal Oost Indiërs, die net uit de West kwamen of van Cape Cod, ik bedoel Kaap Kont, zelfs de Far West als ik het goed heb begrepen en nog nooit een Yellow Submarine hadden gezien van zelf in de kampong waar het droog zwemmen is, maar kort en goed; ik wilde niet gelijk racistisch over komen en hooghartig hun hulp afwijzen, ik heb gelukkig wat over voor de gekleurde medemens als ik er ook wat voor terug krijg, een Baboe van bamboe onder de klamboe bijvoorbeeld, dat is wat anders dan de familie Koetjeboe van de van Sminia-wei te Oldeboorn, kon dus gewoon gelijk overstappen om een vorkje mee te prikken-ik kan namelijk helemaal niet koken-en een bord kouwe nassi rambam rammendan, klaar gemaakt door de grootste rampokker van het stel met een pokdalig smoelwerk, een knakker die helemaal mattaklap ging, vast gebonden aan de mast met de vleeskwast. toen ie mijn duik horloge op het droge zag uit lekken, dat nog stil gestaan heeft bij Uri Geller, de plaatselijke post besteller, die een bestseller bezorgde, die niet door de bus paste omdat het boek meer dan zevenhonderd paginas telde, hij verloor zijn pet bij het terneder knielen en roepen door de gleuf van The postman always rings twice of woorden van gelijke strekking in het Swahili- het was nu eenmaal een allochtoon- terwijl alle andere horloges gewoon gingen lopen en daar begon ik gelijk over te klagen bij de Doekoen, de medicijnman, die zei in gebroken Engels dat het een koud kunstje was en eventueel wel een liefdesdrank voor mij wilde brouwen als ik last van ballast had; hij verstond me gewoon verkeerd en dacht dat ik abandon ship naar hem riep waar op hij over boord dook met een sierlijke snoekduik, nou ja,moed verloren al verloren, dus we letten gewoon niet op die sukkel, daarna nog wat kip Pirri Pirri naar binnen gewerkt met waterglazen Sake, dus strontlazerus en allemaal visioenen dat Zoenvis aan bakboord de zeilen aan het heisen was op haar enorme hout-vlot en die popsong zong van “Red Sails In The Sunset”, maar toen mompelde ik per ongeluk weer iets verkeerds: “I Have A Dream”. En toen zijn ze toch kwaad geworden en ben ik weer gauw mijn Yellow Submarine in gevlucht, luik dicht en duiken maar, want voor held ben ik niet in de wieg gelegd!

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.