Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
27 december 2015, om 11:46 uur
Bekeken:
369 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
145 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Fragment uit “Blow Up 1967” novelle, binnenkort te verschijnen "


Fragment uit “Blow Up 1967” novelle, binnenkort te verschijnen bij Uitg. De Wilgjes. (deel 2)


Galerie Maak Um! Stelt toch niks voor. Maak het een beetje. Olieverfjes van potjes en pannetjes, kerkinterieurs, koeien die omgekeerd in de lucht zweven. Krachteloze salonkunst.  Commerciële troep voormensen met te veel geld en geen smaak. Die Joop Venestamp denkt dat jij als kunstenaar ook een rasechte nicht bent met een Casanova complex en zoveel wijven versiert omdat je eigenlijk een homo bent.

Je bent geblokkeerd, dat is jouw makkes, zegt ie. Je zou eens naar wat anders moeten uitkijken! Een man een man een woord een woord. ”

“Je hebt je roeping gemist. Je had dominee, schoolmeester of kunstkritikus moeten worden, misschien was het dan nog iets met je geworden. Vergeet niet die rozen te bezorgen. Hang er een kaartje aan met de tekst Voor C., De Mooiste Vrouw Ter Wereld Met De Kleinste Tieten. Niet vergeten! Zie je!”, zei hij koel.

De bloemenman deed de deur voor hem open en maakte een overdreven buiging. Ze hoefden hem niet te vertellen hoe goed de mannen tussen de lakens waren als hij zijn dijen spreidde voor een gelegenheidsminnaar. Hij keek dekunstenaar na me een spottend  lachje om de dikke, wellustige pik zuig lippen. Hoe lang zou het duren of de grote paarsbruine kaposi sarcoom vlekken zouden zijn huid tekenen?

Zijn ziekenfondsknipkaart voor de kliniek voor geslachtsziekten was al bijna vol. Rozen stonden symbool voor het vrouwelijk geslachtsdeel, mijmerde hij, dat had hij ergens gelezen in een blad. Was het de Libelle of de Viva?  Of de Playboy? Nee, waarschijnlijk Viva Nieuwe Stijl, die periodiek voor de vrouwelijke laag geschoolde arbeidersjeugd die ook wel eens wat wilde.

Rozen, mijmerde hij verder  Was dat geen boek : Stuur mij de rozen, hou jij de dorens. Maar wat hadden die dorens nou eigenlijk voor betekenis? Symbolies gezien dan. Hij kwam er niet helemaal uit. Volgens Henriëtte Bonebakker, de vrouw van de fotograaf Rokus Bonebakker kon je ziek worden als je je aan dorens van een rozenstruik prikte, een ziekte waarvan geen terugkeer meer mogelijk was, een voortwoekerende bloedkanker  maar of het echt waar was…die dorens symboliseerden misschien wel menstruatie perikelen.

Freud zou het wel weten. Seks en dood lagen in elkaars verlengde. Niet voor niets heet het orgasme in het Frans Le petit mort. De kleine dood. Wat klaar komen met dood had te maken was hem niet duidelijk.

 

Hij had niet meer dan een paar passen in de richting van de poort van het atelier complex gezet toen hij van de kant van de Wittenkade een prachtig donker meisje zag aan komen lopen. Hij zag met zijn kennersoog on middellijk dat ze een model moest zijn. Ze kwam hem bekend voor. Het schoot hem te binnen dat hij haar vorige zondag had zien lopen langs de Prinsengracht hand in hand met een even mooi blond meisje.

Elkaars tegenhangers. Een perfect stel.

Toen ze elkaar voor de etalage van de Sal Meijer galerie waar Fred van der Wal in de tuinkamer zijn atelierhad elkaar hartstochtelijk op de lippen kusten stonden een ouder Amsterdams echtpaar van een paar meter afstand verwonderd toe te kijk en. Hij had ze glimlachend aan gekeken en gezegd: “Wat jammer, hè! De tijden veranderen!”

Bisexuele vrouwen wonden hem op. Zoals de meeste mannen. Niets bijzonders. Het was d egeest van de tijd. De bisexuele vrouw was de droom bij uitstek van het merendeel van de heterosexuele mannen. Waarom dat zo was wist hij niet.

Introspectie was niet zijn sterkste kant.

Hij dacht er nooit over na. Een projectie van de eigen onderdrukte homosexualiteit of louter fantasiedie voorkeur voor vrouwen die het met elkaar deden? Auteur Adriaan Moriën had een voorliefde voor vrouwen die het met vrouwen deden. Misschien kon de bloemen man uit de tweede Nassaustraat uitkomst bieden. En anders de vragenrubriek van de Libelle.


Hij zag aan haar elegante kleren en de grote fotomap dat ze waarschijnlijk net van een modellenburo terug kwam of er naar toe zou gaan. Ze zag er te chique uit om kunstschil deres te zijn, want die kleedden zich meestal net als Mareike Geitebeek in zeiljoppers, eskimo mutsen, zelf gebreide truien en wollen maillots. Liepen rond op Donald Duck schoenen.

Zelf was hij ook enkele keren gevraagd voor fotomodellen werk begin zestiger jaren en later door People uit Haarlem en Modelplanning uit Amsterdam. Hij had het afgewimpeld. Zijn beeldend werk vond hij belangrijk er dan wekelijks zijn kop in de glossies. Misschien was hij ook te calvi nisties voor het oppervlakkige modellen wereldje. Vijftien jaar later zou hij in dameslingerie  poseren voor fotografen van exclusieve internationale pornobladen, maar zo ver was het nog niet.

 

(wodt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.