Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 december 2015, om 19:05 uur
Bekeken:
331 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
184 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Genie Fred van der Wal: ”Ik liep in al mijne eenvoud op een slof"


Genie Fred van der Wal: ”Ik liep in al mijne eenvoud op een slof en een schoen door New York. Een Blues fluitend, daar kom je ver mee in Man- hattan, maar nog verder in Harlem. Ik was de weg weer eens helemaal kwijt en spoorde ook niet.  Het kwam door die Oxazepam en Diazepan tabletten die ik ongelimiteerd slikte. Je oriëntatievermogen is dan naar de kloten. Op weg naar de flat van de goed gebekte Joodse kunstschilder Sid-ney Klein, die kleine , Joodse hufter. Fifth Avenue, Sixth Avenue. Gotsamme! Er leek geen eind aan te komen!

U kent dat wel. Vroeg donker! Lange files, grote stappen, gauw thuis. Daar liep ik dan op mijn Ibizalaarzen, onderdehand met mijn Ibicenzer aansteker te spelen. Een flinke wandeling trouwens. De subway kreeg je mij niet in, want die zit stampvol terroristen met lange zwarte baarden, gif gascylinders en tulbanden waar een bom in verstopt zit.

Als je Sidney op bezoek krijgt lijkt het alsof de Max Brothers aan schui-ven. Manhattan. Een buurtje als een open gaskamer met de kankerver-wekkende uitstoot van die benzineslikkers. Maar goed dat ik nooit heb leren oto rijden, want dat is niks voor kunstartisten! Ik keek eens om me heen en vooral naar de lucht gelijk in dat vreselijke lied:

"Hoog Sammy, Kijk omhoog Sammy, anders houwen we het niet droog!"

Een stadswijk vol gestouwd met enorme constructies van beton en glas. De pyramides van het kapitalisme. Ik walg daar van als SP stemmer! Aan de voet van die immense kantoorgebouwen en prachtige hotels waar een overnachting een ton of wat kost per nacht, stonden de bums, de hood-lums, de businessboys in hun roze strakke billenbroeken, de travestieten, de unemployed, de winos, de unhappy hookers, de aidslijders en de junk-ies. Soort zoekt soort, dus ik liep snel door. Ik encanailleer mij liever niet met uitschot!

Ze staarden je aan met holle ogen vol wanhoop. Deed me denken aan die tjoen van Chuck Berry “No Particular Place To Go” en "Ring, ring goes the bell!" Nou, dan weet je het wel!

Als je andermans ellende ziet weet je weer hoe goed je het met jezelf hebt getroffen. Ik wil dat filmen om thuis achter de radiator van de CV lekker de griezel over de grazzel voelen lopen als je al dat tinnef zich ziet verma-ken met niks en niemendal. Honger loont en geen dak boven je hoofd maakt creatief!

Ze warmden hun ongewassen handen boven zelfgemaakte kacheltjes van olievaten waar ze over dag op konden drummen om een grijpstuiver op te halen. Ze bakten er smerig uitziende kanker verwekkende witte worsten op. Het stonk de pot uit. Het leek het meest op een zieke hondendrol in een plas menstruatie wat ze op hun bord hadden. Je ziet wel eens van die witte drollen liggen op straat, net saucijzen, met een draadje aan elkaar verbonden. De meeste brave, goed aangepaste kerkgangers mijden dat milieu, maar ik niet. Ik gooide een handvol nickels en dimes in de groep en keek glimlachend toe hoe ze elkaar bijna uitmoordden in verbitterde twee gevechten om een munt stuk te veroveren. Concentratiekampje spelen, daar ben ik sterk in. Mind Games. Body Talk. Face Torture! Kneden, klemmen en knijpen!

Mijn geluk is andermans ongeluk. Toch keek ik niet op ze neer als man van de wereld. Ik ging erbij staan en sprak ze elke dag aan. Na drie dagen werd ik door ze aangeklampt als een buddy, hè. Er is mij nog nooit iets over komen. Geen mes in mijn rug gehad, dat krijg je alleen van fatsoen-lijke, goed geklede, fijngristelijke mensen, hè. Gereformeerde gluiperdjes zijn daar sterk in. Brood en spelen is nog altijd mijn motto en Free Sex For All.

De Bijbel is nog steeds heel belangrijk voor mij want wat ik schilder en schrijf heeft daar alles mee te maken. Die knikkerschilderijtjes daaren tegen heb ik naar aanleiding van "Les jeux sont faits" van Sartre gemaakt, dat zijn eigenlijk existentialistische kunstwerken. En zoals de Grote Ein-stein al reeds zei: "God knikkert niet, Amen!"

Zelfs de fijn griffermeerde drs. Hans, die bejaarde EO medewerker heeft na lang wikken en wegen indertijd één van mijn knikkerschilderijen ge-kocht, maar volgens de griffermeerde kunstenaars Hank Duvelsjas straal-de de demonische ontucht zelfs uit mijn onschuldige knikkertafe-relen naar de toeschouwer toe. Hij noem de het “demoniese stillevens” want knikkeren was een spel met toevalseffecten en dat behoorde tot het Rijk van den Duivel, daar kon geen rasechte calvinist met een goed geweten zich aan bezondigen.

Je kunt wel na gaan wat voor misvormende werking het heeft als je van jongs af aan drie maal daags met de Bijbel om je oren wordt geslagen. Letterlijk. Het woord is een twee snijdend zwaard. Nou, ik heb er twee bloemkooloren aan over gehouden en een gebroken neus want als je een ram voor je kanus met een Statenbijbel met koperen sloten krijgt heb je weer de zoveelste zware hersenschudding inclusief gescheurde lippen en een bloedneus te pakken. Het woord was een licht op mijn weg en een lamp voor mijn voet als de Witte Kat batterij van mijn staaflamp op was . En was de Bijbel niet bij de hand dan was daar wel de in bruin varkens-leer gebonden psalmen en ge zangenbundel in de Oude Berijming voor-handen, hetzij lederen riem of de zweep die fluitend door de lucht mijn roze billen en rug kuste. Alles went. Op de lange duur ga je het lekker vin-den. Godt’s wegen zijn duister en zelden aangenaam, dat moge inmiddels bekend zijn. Op de vleugelen der profeten lekker mee drijven op de ther-miek van de moderne tijd dat is toch het ware leven. Drie maal daags voor het eten een uur uit de Bijbel lezen bij de familie Dubbeldam-van Doe-tinchem. Kom er eens om! Ik verveelde me kapot. Ik ben namelijk geen Stalen Jezus uit Zwiggelte. Ik las veel liever die boekjes van Markies de Sade, alhoewel de Oud testamentiese verhalen van Sodom en Gonorroe er weer als pap bij mij in gingen, dan werd ik pas goed wakker. Als ik later groot ben ga ik dat ook allemaal eens uitproberen, dacht ik toen al als lagere schoolleerling en later als onbezoldigd kwekeling zonder akte aan de Da Costakweekschool. De Bijbelvaste vader van mijn toenmalige vrien-din Alice had een dusdanig welluidende, ver dragende stem dat hij dwars door de muren heen in het hele blok te horen was als hij de Schrif-ten verkondigde met luide stem. Als ik in mijn tienerjaren bij gerefor-meerde mensen op bezoek was en aldaar na het eten uit de Bijbel werd voor gelezen over het hellevuur waar iedereen in terecht zou komen die niet geloofde, dacht ik altijd dat ze het verkeerde boek te pakken hadden. De Avro bode of zo. Het was wel hetzelfde verhaal als bij mij thuis en bij Alice haar familie maar het werd vlak voor gedragen. Als de vader van Alice het voor droeg met alle fijngristelijke agressie en haat die in hem was werd het zo afschrikwekkend dat ik hem had willen vragen on-mid-dellijk een wakkere spuitgast op te roepen om het vuur te doven. De vlam-men van de hel laaiden hoog op, zo las hij voor. Alles en iedereen zou naar de verdommenis gaan, behalve hijzelf, zijn vrouw, zijn kinderen en zijn minderen, als zij lid waren van de griffermeerde kerk, het enige ware geloof, dat sprak vanzelf. Dan keek ik naar het bleke, verwrongen gelaat van de haat dragende, fanatieke Godsman met zijn zwarte hoornen bril met glazen er in ter dikte van cola flesbodems. Een horrormovie. The Chain Saw Murders On Elm Street waren er niks bij!

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.