Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 november 2015, om 21:11 uur
Bekeken:
337 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
203 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Wij kunnen ons als lezers afvragen"


Wij kunnen ons  als lezers  afvragen of Fred van der Wal zich zal ontwikkelen van uit een libertijns nihilisme, doordesemd met de kultuur anarchistische typerende silver sixties mentaliteit naar een maatschappelijk bevlogen literair engagement.

 

Fred van der Wal: Lang geleden, in een land hier ver vandaan, in de jaren zeventig, trof ik eens een aangenaam ogende dame met  Henna gekleurde haardos, zo'n tiepe dat de houdbaarheidsdatum al lang was overschreden in de herfst van heur leven hetgeen voor mij geen bezwaar was omdat ik wist dat alles zo zijn of haar charme had. 

Een gegeven paard kijk je ook niet in de bek en klein gebrek geen bezwaar. 

Zo lang het vlees maar schoon is en kiemvrij, want in een sief an me pief had ik ook toen al geen zin.

Zij verklaarde te lijden aan een steeds mindere behoeft aan sex gekoppeld aan suïcidale gedachten en een gebrek aan concentratie door intensief hatsjie te roken uit een leuk, klein hasjpijpje, een begrijpelijke combinatie al deze zaken, hetgeen auteur dezes opgelucht deed adem halen omdat hij niet direct na een eerste kennismaking gelijk naar haar schaamte dorstte, je weet uiteindelijk toch niet wat je zoal kunt oplopen, alhoewel hij verheugd was te vernemen dat zij zomer en winter als moderne vrouw naakt sliep en wel met één ontbloot been en één onbedekte arm  buiten de deken om de slaap der links draaiende rechtvaardigen optimaal te genieten.

Niet van dat benauwde dus.

Ik nam het als reine jongeling voor kennisgeving aan en keek haar verwachtingsvol aan met omfloerste blikken en dacht: lik mijn schenen en dan naar omhoog via de binnenkant van dijen naar het kardinale punt. 

Het moment was daar om de goudkleurig kaarsen aan te steken, het kunstlicht te dempen en de donkerrode velours gordijnen die opgehangen waren aan koperen ringen tegen de inkijk dicht te schuiven. En toen werd het me toch nog gezellig op het moment dat ik na die intieme mededelingen duizelig bijna in haar gazelle ogen verdronk onder de glazen Pouilly Fumé, voorwaar, dat mag ik met mijne opwellende emoties die de emmer bijkans over deden lopen de lezer nog wel bekennen in een gestolen ogenblik  tussen neus en lippen door.

Haar egaal bruin verbrande huid was een lust voor het oog. Hoe de verloving van volgende week uiteinde-lijk toch niet door ging is wederom een geheel ander verhaal, doch dat bewaren we gewoon voor later. Wie wat bewaart die heeft wat!

 

Hiermee komen we echter nog lang niet aan het eind van de explosieve productiviteit in het schrijver schap van  Fred van der Wal. Wanneer de schrijver/kunstschilder in 2002 naar Frankrijk emigreert (om in 2009 wederom terug te emigreren vanwege het bij een gemeentehuis op te halen bromfiets rijbewijs voor inwoners gevestigd van het vaderland opdat hij een 45 km auto zelfstandig zal mogen besturen) is het grote lawaai maken nog lang niet voorbij, hoewel nog vele (kleinere èn grotere) publicaties zullen volgen. Kijk dat maar eens na op internet! Pot voor meneer!

De schrijver verbindt de gerichtheid van zijn werk beslist niet met de verlossing van de wereld of het indivi-du, moraliseert zelden, hanteert geen algemeen gangbare normen, stelt geen vragen en biedt om die reden ook geen oplossingen, doch stelt in zijn werken de schepping in een alles omvattende perspectief van vrolijke wanhoop en absurdisme, waar de Bijbelse openbaring beslist niet naar verwijst, alwaar de goed gelovige gristenmens gaarne zich achter verschuilt, een nihilistisch standpunt waardoor Fred van der Wal in behoudende gristelijke kringen vanaf 1963 onmiddellijk persona non grata verklaard werd en tot 'Zoon van Satan' verklaard door hen die het kunnen weten op schriftuurlijke grondslag.

Heel fijne mensen, maar waarom zijn fundamentalistisch gristelijke mensen altijd zo lelijk en smakeloos gekleed? Een mooie jongen die hem dàt eens kan uitleggen.

De antipathie van stevig gebouwde struise blonde Friese dames uit Heerejezusveen, voornamelijk vertegenwoordigsters van het extremistisch, fundamentalistische  gristendom wordt menig maal verpakt in vlammende betogen waarin de Heere Jezus als maskerade voor persoonlijk weerzin lijkt te zijn opgevoerd. Niet dat onze kunstenaar wil psychologiseren, maar onderde hand kiest hij wèl voor Michelin banden die geschikt zijn voor zomer, winter herfst en lente.  Safety First.

Dat getuigt door de bank genomen weer eens van een ver reikende inzet van de auteur om daar op dit moment naar te verwijzen en elke  versluierende hypocrisie met kracht te ontmaskeren. Met daarbij wederom een wezenlijke  terughouding - zijn  boeken werden dus niet ‘geschre ven’;  ze werden ‘geopenbaard’ van uit den Hoge.  Het automatische schrift van de surrealisten is er niks bij.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.