Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 november 2015, om 19:51 uur
Bekeken:
341 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
204 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Speelkwartier (opgedragen aan Hank Chinaski) deel 2"


Ze keek in zijn richting maar zag hem niet. Misschien deed ze ook alsof. Toen zag ze hem. Ze ging als vanouds onmiddellijk verbaal frontaal in de aanval.

“Ben jij soms de profeet van lik me reet? ” vroeg ze.

“De profeet van wàt?”

“De profeet van lik me reet der heiligen der laatste dagen?”

“Nee, dat dacht ik toch niet. Dat heeft nog niemand tegen mij gezegd, maar het is een overdenking waard.”

“Het zou toch kunnen?”

“Alles kan. Waar een wil is, is een weg. Zelfs als je een kat in zijn reet wil naaien!”

“Daar weet jij alles van, hè! Reten naaien! Jij houdt wel van de katjes, hè! Het is ook maar één letter verschil met kutjes, hè…geilmieter! Schoft!” Frank zei niets terug. Hij was blij dat hij van haar af was. Ze zat hier goed. Op de gesloten afdeling. Zij was een gevaar voor zichzelf en haar omge-ving. Ze moesten haar hier maar houden. Of een overdosis van het één of ander geven. Dat zulke mensen nog bleven bestaan op kosten van de ge-zondheidszorg.  Soms vroeg Frank zich af of Hitler niet toch gelijk had gehad. Een maal per half jaar kwam Frank een uurtje langs. Langer kon hij niet opbrengen. Twintig jaar huwelijk was genoeg geweest. Huwelijk? Het was meer een vechtvereniging geweest met maar twee leden. De me-dicijnen hielden haar tot op zekere hoogte aardig koest, maar meer ook niet. Niet elke verandering in het leven was een verbetering. Toch was alle venijn nog niet onderdrukt door de downers, maar het kon allemaal veel erger. Wat was een huwelijk meer dan een stuk papier met een stempel. Ze stak een zelf gerolde Winner op. Net als vroeger. Nog steeds haar merk. Een paar maanden had hij hetzelfde merk gerookt. Haar donkere ogen waren als van ouds diepe poelen van verderf om voor goed in te verdrinken. Frank keek naar de pas geknotte knotwilgen met de takken ten hemel geheven als verbrande armen, die uitliepen in zwarte doodskoppen, tevergeefs om medelijden smekend bij een hogere instantie.

“Alles kits in de rits, Medusa?” vroeg hij om de stilte te doorbreken. Wat moest hij anders vragen? Hoe het met haar neef Kees uit Heemstede ging? Een beroepswerkeloze amateur goochelaar van middelbare leeftijd, die steeds dikker werd naar mate hij meer aan lager wal raakte, uit medelijden door zijn zuster in huis was genomen en werd onderhouden. Modern sa-men leven. Hij maakte misbruik van haar telefoon. De rekening was bin-nen een paar maanden opgelopen tot zeven duizend gulden. Ze had uit woede zijn laptop gepakt en op de grond gesmeten. Er aan toegevoegd dat wie niet horen wilde maar moest voelen. Frank kreeg een klaagbrief van Kees dat hij niet meer kon schrijven nu zijn laptop en zijn Triumph Garbrielle schrijfmachine ook nog naar de verdommenis was geholpen.  Frank had Kees aangeboden dat hij gratis een electrische schrijfmachine kon krijgen omdat hij zelf alleen nog maar met een computer teksten verwerkte. Antwoord had hij nooit gekegen. Hoogst waarschijnlijk zat Kees al lang weer in Vogelenzang waar patiënten zaten die voortdurend vogeltjes hoorden fluiten in hun hersenpan.

In zijn allerlaatste brief schreef hij dat hij honderdvijftig kilo schoon aan de haak was en opgenomen in het Elisabeths gasthuis om het water uit zijn olifantenpoten te laten tappen. Voor alles was een oplossing te vin-den. Het kostte hem geen cent meldde hij triomfantelijk. Het ziekenfonds betaalde allesvoor een arme jongen die in de bijstand liep.

Medusa en Frank zaten aan een ijzeren tafel met uitgestanste bloem mo-tieven, wit gelakt, een tafel die nog eeuwen mee zou gaan. Er stond een kleine beker met bloemen in het midden, verwelkte dode bloemen die aan treurige, slappe steeltjes hingen. Het was zo gek nog niet om een leven lang door te brengen in een gesloten inrichting. Je natje en je droogje op stalen dienbladen aangereikt. Alles op zijn tijd, broeder. Praise the Lord, boeder!

“Jij bent een hufter, Frank. Jij stopt je lul overal in waar een gat in zit en als je niks bij de hand hebt zelfs in een inktpot en als je die niet hebt stop je hem met liefde tusen de draaideur van Hotel Americain en geef je die een hengst omklaar op te komen. Je bent niets veranderd! Je kunt niet eens veranderen! Al zou je willen. De ontucht staat met grote letters op je voor hoofd geschreven! God ziet alles! Je zult er voor branden in de hel! De hel! Daar hoor je thuis! Ik heb een slang aan mijn borsten gekoesterd door met jou te trouwen! Ik heb mijn beste jaren aan jou weg gegooid! ”

“Dat is niet waar, Medusa. Er staat niets op mijn voorhoofd geschreven, de hel is nonsens en God bestaat niet. Een kapitalisties concept om de arbeidende klasse er onder te houden, dat moest jij toch weten na al die colleges marxistische filosofie die je bij drs. Corver hebt gevolgd. En je hebt niks weg geooid; Je bent er zelfs op vooruit gegaan met die nieuwe medicijnen! Kijk maar eens in de spiegel!”

“Corver is dood! Noem me geen Medusa. Ik heet Cat! En God bestaat wel! Hij heeft het me zelf gezegd ! Gisteravond nog. Hij komt elke avond om vijf voor twaalf even langs om te vertellen dat het voor mij de hoogste tijd is! De hoogste tijd! Hoger kon niet”.

“Okee Cat. Jij je gelijk. God bestaat “.

“God is dood! En zuigen ze je ook af? Zitten ze met zijn allen geknield voor je in een rij om één voor één aan je lul te zuigen en knipperen ze dan met hun aangeplakte nep wimpers als ze naar je kijk n? Haken ze hun vingers achter je ballen en stoppen ze hun middelvinger in je reet om je op te neuken? Dat vind je toch zo lekker, vuile smeerlap? Schoft! Kurk in je reet en je ploft! Ik hoop dat ze lange kunstnagels als scheermessen hebben waar ze je mee open halen van achteren! Je zal er voor bloeden, vuile huf-ter! Je zonden zijn scharlaken rood! “

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.