Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 november 2015, om 19:50 uur
Bekeken:
328 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
202 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Speelkwartier (Opgedragen aan Hank Chinaski) Deel 1"


Speelkwartier

 

(Opgedragen aan Hank Chinaski)

 

Frank Forrest liep na het inchecken bij de balie naar de tuin met meer lood in zijn schoen en dan een diepzeeduiker in zijn gordel voor de definitieve duikpoging om van zijn leven nooit meer boven te komen in de Dode Zee. Het was hoogzomer. In de schaduw tegen de veertig graden Celsius. Hij zag in de grote tuin overal vliegen vliegen en er was één bij bij. De pa-tiënten van de gesloten afdeling zaten allemaal buiten. Speelkwartier. Car-naval des animaux. Dankzij de medicatie waren ze vaak niet meer dan ve-geterende planten of grijnzende apen.

Een ongeinteresseerde kortharige snibbig verpleegster had hem bij de ba-lie gezegd dat Medusa ook in de buitenploeg was . Hij zag haar van ver af al zitten aan een tafel. Zoals altijd alleen. Only the lonely. Hoe minder zielen, des te meer vreugd. Ze had haar zelf gemaakte Nefertiti hoed op waar in haar verbeten, pipse gezicht leek te verdrinken. Ze was er een keer mee in het gezapige programma “Tussen Kunst en Kitsch “ geweest om een Jugendstil asbakje te laten taxeren, maar in werkelijkheid om zichzelf te laten zien aan het kijkersvolk met haar misplaatste home made hoofd deksel. Ze had weinig indruk gemaakt. Ze had als introverte dame geen media potentie, noch grote siliconenborsten, opgespoten lippen, geliposu-ceerde buikpartij, medicinaal afgezogen dijen of opgehesen billen.

Medusa was van het tiepe C&A tienermodel van achteren en AOW van voren. Ze behoorde tot de silver sixties generaties vol loze beloftes die nooit zouden worden ingelost. Ze had veel daden drang, maar weinig daadkracht. Ook een exhibitioniste moet haar nummer overtuigend kun-nen brengen anders slaat de performance dood als lauw bier van gisteren met vliegen er in. En dat lijkt nog het meest op paardenpis. Het was met haar stuk gelopen op het feit dat ze altijd de koningin van het bal wilde zijn. Astrologies was ze een leeuw. Niet mee om te gaan. Hij stapte niet recht op haar af, zodat hij haar zijdelings en een beetje van achteren naderde alsof hij haar wilde over vallen. Hij liep zeven keer rond de tafel zoals zij altijd wilde dat hij deed en ging moedeloos tegen over haar zit-ten. Het vereiste gebruikelijke ritueel waarmee zij benaderd wilde worden. Joshua fit the battle of Jericho. Muren slechten. Ze hield van rituelen. Net als Cees Nooteboom. Hij niet. Hij hield nergens van. Zelfs niet van zich-zelf. Een nuchter standpunt. Zo lang de mensen niet van platina waren, licht gaven in het donker en de geslachtsdelen een gouden klokkenspel dat het liedje van eeuwig verlangen met zilveren tonen zong zou het paradijs niet op aarde komen.

Medusa zat heel recht, roerloos. Een kruidjeroermeniet. Ze leek zo ge-spannen als een veer. Elk moment kon ze exploderen als een booby trap. Ze zag er voor leeftijd nog goed uit. Nog even slank als in 1967. Cup A was cup A gebleven. Niet meer, niet minder. Ze was alleen heel wat bleker dan vroeger met haar eens zo zondoorstoofde, gebruinde huid. Hij herinnerde zich hoe hij met haar in dat jaar toen "A Whiter Shade Of Pa-le" van Procol Harum een absolute tophit werd op een zaterdag ochtend bij de Bijenkorf een beha ging ging kopen. Hij had iets met lingerie. Zijn hele leven al. Hoe ze samen de paskamer in doken. Hij stelde voor dat ze een push up beha kocht, zei hij in lijn negen. Ze vond dat er te weinig om op te duwen was, dus het werd een normale beugelbeha. De verkoopster kwam even kijken en liet haar handen liefkozend over de cups gaan van de bustehouder. Ze liet het over zich komen. Hij keek gefascineerd toe. Vrouwen met vrouwen wonden hem op. Medusa vond het de gewoonste zaak van de wereld. Ze hield van actieve vrouwen. Vrouwen met grote borsten daar viel ze op, dat wist hij zich nog te herinneren. Ze had nog in the silver sixties een strakke, olijfkleurige huid, ook bij haar hals. Op het eerste gezicht zou je denken dat ze een Spaanse was. De tijd had haar toen nog niet aangetast, alsof het leven haar een eeuwige adempauze zou ge-ven. Ze keek in zijn richting maar zag hem niet. Misschien deed ze ook alsof. Toen zag ze hem. Ze ging als vanouds onmiddellijk verbaal frontaal in de aanval.

“Ben jij soms de profeet van lik me reet? ” vroeg ze.

“De profeet van wàt?”

“De profeet van lik me reet der heiligen der laatste dagen?”

“Nee, dat dacht ik toch niet. Dat heeft nog niemand tegen mij gezegd, maar het is een overdenking waard.”

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.