Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
16 november 2015, om 22:54 uur
Bekeken:
375 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
154 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Armoede is de laatste 40 cent uitgeven en weten dat je... "


""Armoede is de laatste 40 cent uitgeven en weten dat je niets meer hebt


Armoede in de sixties was de laatste veertig cent uit de voering van je versleten jasjes halen om een half brood te kunnen kopen en weten dat je daarna niets meer hebt als beginnend kunstenaar zonder relaties om te over leven in de hel van de mid zestiger jaren die Amsterdam centrum heette. De hoofdstad was ook toen the place to be voor wie geld had.

Ik ben nooit erg sterk geweest in netwerken.

Niemand om op teerug te vallen. Familie wilde niets met me te maken hebben omdat ik het pad van de kunst koos.
Sartre zegt;de hel dat is de ander... Soms is dat ook zo. Die uitspraak beschuldigt derden. En ik zeg:de hel dat ben je zelf met je kop onder lijn elf. Ik heb niets met Sratre en aaanverwante zwartkijkers. Het hoort bij de late veertiger en vijftiger jaren. De toenmalige Leidseplein generatie die de atoombom verwachtte. Alleen uit leed wordt kunst geboren.

Voor drie kwart van de wereldbevolking is het leven nu al een hel. Filosoferen daar over heeft geen zin. Je moet er iets aan doen of je mond houden. De meeste mensen die ik uit de kunsstewereld ken hebben honger noch armoede meegemaakt. 

Ze hebben in hun jonge jaren van een studiebeurs geleefd of een gerieflijk bestaan aan de Rijksaka-demie jaren lang waar ze jaren lang gepamperd werden in een kunstmatige roze wieg als onmonidge zuigelingen en met de paplepel kregen het genie opgelepeld en denken dat hun gebrek aan talent armoede is. 

Elke stad had zijn eigen Picasso of Salvador Dali. Haarlem en Heemstede zijn namaak Jan Cremers. De artistieke boys waren wat zenuwachtig geworden in 1964 door dat vreselijke boek van de anti intellectuele "Ik Jan Cremer". 

Armoede is de laatste veertig cent uit de voering van je versleten jasjes halen om een half brood te kopen (zoals ik moest doen in 1967 en 1968) en zeker weten dat je morgen niet te vreten hebt.

Uit eigen ervaring?

Toen ik in 1966 voor het kunstenaarschap koos zetten mijn opvoeders mij op straat. lk had nog net een rijksdaalder over om de trein naar Amsterdam te pakken.

Via een Amsterdamse advocaat (Mr. Moes) kreeg ik weken later mijn kleding, boeken en een paar meubelen terug. Een bed en een oud buro. lk ben door mijn opvoeders behandeld als een jood in oorlogs tijd. 

Ik kwam laatst een ex-vriendin uit de jaren 60 (Mila) tegen, die zei: in die tijd had je nog geen gulden voor een zak patates.

Zo was het ook en daarom raakte de verkering snel uit.

Als ik bezoek kreeg had ik mijn laatste zes dubbeltjes er voor over om hem of haar een kop koffie te geven in de kroeg.

Dat is dom geweest. Ik verwachtte loyaliteit, maar dat is geen automatisme. Wie de ander goed doet komt meestal bedrogen uit.

U liep galerie openingen in Amsterdam af om aan drank en eten te komen?

Er waren een dertigtal galeries in Amsterdam. ledere avond was wel ergens iets te doen. Het was een kwestie van overleven om goede relaties met de galerie wereld in die tijd te onderhouden. Toch viel ik per maand nog 2 kilo af.

Ik liep elke dag een paar uur naar Mila’s kantoor om een paar boterham men uit de kantine mee te kunnen eten. Als ik weer thuis was had ik weer honger.

Waar ik kwam pikte ik een sinaasappel van de fruitschaal om genoeg vitamine C binnen te krijgen.

Ik was niet achterlijk; ik wist dat dit van vitaal belang was.

Mei 1968 kwam het geld van de eerst BKR aankoop binnen. Mijn laatste veertig cent waren al twee dagen op. Ik ben toen uitgebreid gaan eten bij snackbar De Zon. In mijn herinnering smaakte dat als een feestmaal. Het was de smaak van de vrijheid.

Laatst ben ik er op een avond in november 1985 terug geweest . De peppersteak was te taai om op te eten, de wijn te koud en zuur, de doperwtjes uit een blik dat al dagen moet hebben opengstaan… 

Fred van der Wal, Garijp, 1985.


 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.