Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
4 november 2015, om 08:42 uur
Bekeken:
326 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
164 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Zelfspot en megalomane zelfoverschatting van onze geliefde..."


Zelfspot en megalomane zelfoverschatting van onze geliefde, miskende rasartiest blijken zijn handelsmerk, beweren welingelichte kringen, categorieën die elkaar afwisselen in up tempo af, alsof wij luisteren naar een Hardbop uitvoering van een tenorsaxofonist die zich de klaplongen als een paar paarse kauwgom ballonnen door zijn neusgaten naar buiten blaast en de ballen uit zijn broek. De hoge druk spuit volgt vanzelf wel. Waar blijft de afer beat? Die is al weer zoek.
Je kunt je zo nu en dan de tranen lachen met onze raskunstenaar als je je maar ten alle tijde realiseert dat de eerste vijfentwintig jaren van deze kunstartiest in de Heemsteedse villa en op diverse Amsterdamse adressen helemaal niet zo leuk waren en de geniale kunstenaar in 1966 zonder een cent op zak naar de hoofdstad vertrok om het binnen één jaar te maken als hard boiled artist in de dop, zoals men destijds in Haarlem de man of vrouw kenschetste die de Grote Stap Voorwaarts naar Amsterdam aan durfde en niet met hangende pootjes terug kwam.
In de jaren zestig lag Amsterdam voor de Haarlemse kunstartiest net zo ver weg als New York van het door koeterwalende import vergeven Nederland van nu. Economische vluchtelingen die de witman probleemloos een poot weten uit te draaien, naar ik zo nu en dan verneem.
Weinigen dus durfden de grote stap voorwaarts naar de hoofdstad aan en de animatie filmer Gerrit van Dijk die als tekenleraar met artistiekerige pretenties en bakken vol aanstellerij de maatschappij een stuk brood afdwong al helemaal niet.
In wezen is onze kunstartiest Fred van der Wal een religieus voelend mens die de Schrift kent en een diploma godsdienst onderwijs verwierf aan een opleiding in Bloemendaal waar hij ook zijn onderwijzers examen moeiteloos haalde met een minimum aan inzet.
Overtuigd van zichzelf en zijn artistieke talent gaat hij met open, ongewapende hand en vaste tred onverbiddelijk zijn weg op het zelf gekozen levenspad. Onderweg die blues uitkrijtend van Elmore James Stormy Monday. Je moet toch wat en zingen houdt de moed er in.
Het schrijven heeft de befaamde kunstschilder al van jongs af aan in zijn ban. Toch publiceerde hij voor het eerst na de AOW gerechtigde leeftijd kloeke boeken van gewicht die goed in de hand liggen als A5 format.
Hoe vaak verliet hij fa. de Slegte niet ontmoedigd de deur uit als hij daar hele rijen literatuur van bekende schrijvers in de ramsj zag liggen, zoals het verzameld werk van Bordewijk, om hoofd schuddend naar huis terug te keren en achter zijn Triumph Gabriele, in 1969 op drie afbetalings termijnen gekocht voor 600 gulden, tot diep in de nacht de teksten uit de toetsen te rammen.
Vingeroefeningen en aldoende leert men. Wèl heeft onze kunstenaar als ras calvinist schijt aan het literaire sirkwie en schittert door afwezigheid op boekenballen, carna val en buurtfeesten.
Jazeker; er spelen terughoudendheid, bescheidenheid en een grote mate van zelfkennis een rol bij de beslissing van onze zo omstreden auteur/kunstschilder.
Zelf beweert hij nog steeds dat hij niet zal zwijgen over de dingen die hem bezig houden en folks, dat gaat nou net iets verder dan geleuter over je hondje, die na veertien jaar niet meer zo fris uit zijn loopse reet ruikt.
Ik ben al zeventig en ruik daarentegen nog steeds fris uit mijn reet, dat mag iedereen zelf uitvogelen met zijn of haar verneukte neus, maar wat ik laatst me toch mee maakte…dat is, dat is…ik kan er nog steeds niet over uit. Zó beschamend èn ont luisterend!
“Ik had met een stuk wc papier net iets met aceton schoon gemaakt en wist dat het goedje snel verdampt dus niet lullen, maar poetsen en veeg ik er even speels mee langs mijn natte reet en wat ik toen ervoer…niet om over naar huis te schrijven. Geest verruimend. Ja hoor! Geloof het maar!
Alsof je een emmer vuurblokjes leeg gooide in je eigen binnenste!
Het brandde mijn hol uit.
Ik wist van achteren onderdehand wèl weer dat ik van voren leefde en stond dus minu ten lang op en neer te springen op het visgraat parket op mijn pumps en leek meer op een Hollandse versie van Fred Astaire, de tapdancer, dan op een introverte kunst artiest.
Op dat moment wist ik hoe gefolterde, aantrekkelijke, jonge vrouwen in Oosterse regimes zich gedroegen als een hard gekookt gloeiend ei in hun lusthol van achteren in die goed ingevette geheime opening tussen de weelderige billen werd gestopt op efficiënte wijze door een grijnzende functionaris van de geheime dienst, die voorheen als tepeldraaier had gewerkt in een SM bordeel (vak apart) en het vrouwtje met de handen op de rug geboeid met bontgevoerde chroomstalen handboeien voor de dienst doen de functionarissen een uren lange Sint Vitus dans onwille keurig uitvoerden om haar ei te leggen waarbij de borsten frivool op een neer dansten en de aanwezige folte raars de hand jive beoefenden voor de snelle ontlading want elke hetero geilt op naak te gefolterde veerkrachtige jonge vrouwen om die de manlijke superioriteit eens duch tig bij te brengen met riem en zweep.
Kan ik er wat aan doen?

Wat de lezer vooral opvalt aan Fred van der Wal is zijn scherpte, snelheid van geest, positieve instelling, vlijmscherp inzicht, de tongue in cheek, die geregeld nog vlijmscherp flitsend uit de hoek komt, de giftanden paraat, gekoppeld aan een meedogenloos optimisme en onverwoestbaar geloof in eigen kunnen ten aanzien van zijn positie in het grote geheel.
Hij heeft een zuiver gevoel voor de maatschappelijke verhoudingen en enorme kennis van de menselijke conditie, overgoten met de siroop van een vrolijke wanhoop, want misschien wordt het morgen beter, maar het wordt toch nooit goed.
Eigenschappen waarmede hij de kwaadwillende naaste in zijne agonie onmiddellijk door ziet via de donker getinte glazen van zijn zonnebril van achter een trappist dubbel en een schaal bitterballen.
Nogal logisch voor onze sportsman die nog elke week vijf maal in de sportschool Benefit te vinden is en zich op de cardio afdeling de ballen uit de broek fietst om het caloriegehalte binnen de perken te houden. Daar gaat weer een stroopwafel.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.