Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
3 november 2015, om 15:55 uur
Bekeken:
335 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
177 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Schrijven gaat voor mij over de schrijver zelve bij uitstek "


Schrijven gaat voor mij over de schrijver zelve bij uitstek by fredvanderwal

 

'Schrijven'sprak Fred van der Wal, ' gaat voor mij over de schrijver en het schrijven zelve bij uitstek, een proces dat verloopt over vele schijven en veelal in gezelschap van willige, aangenaam ogende wijven methennakleurig haar, gazelle ogen en opgebonden tieten in een strak t- shirt en bij voorkeur over totaal los geslagen teven waar wat mee valt te beleven, dus geen verpolitiekte dol gedraaaide linksdraaiende melkzure dames met een verbitterde visie op het leven, de maatschappij en zichzelf, dus hebben wij het veel liever over de schrijver zelf, want waar moet de schrijver het anders over hebben dan over zijn eigenste heerlijk Egootje om in te pamperen, te bepoederen, te zalven en op te leuken om vervolgens als kraaiende zuigeling in een wolk van talkpoeder met bijt ring in de wieg des levens te liggen trappelen als kleine teringlijer met alweer een broekie vol.
Het leven van den bevloge kunstenaar is kort en bescheten als het kinderhemd van je kleine zusje waar je net de beuk bij in hebt gegooid.
Dat arme wicht! Stakkerdje. Gut,wat kan dat kind drollen schijten van pure bestaans- angst!

Aan de andere kant lees ik vervuld van plaats vervangende schaamte over die ontaarde publicatie in dat fijne stripboek “Vies is lekker” dat je je l*l ook onverhoeds in een kattenreet kan steken, maar de gevolgen zijn er naar, omdat zo’n roofdier ook niet gek is en gewoon al miauwend je l*l en ballen aan flarden krabt: waar zullen we het dan verder nog over hebben in onze morele dalles en merode?
Misschien moeten we het bij de filosofen zoeken ofmannen en vrouwen met mesjomme en helemaal niet bij je kleine zusje!
Stel je voor! Dat arme kind! Het gaat toch om de platvink vol met dukaten en een tiet vol met poen de vestzak uitbulkend?
Ik begin er bij nader inzien maar niet aan. Ik kan het filosofisch onderschrijven die keuze. Alles mag dag.
Alsof ik er soms wat aan kan doen dat die Camus de situationistische ethiek uit vond, zodat je alles goed kunt praten.
Mooi toch?
Morele codes?
Ja hoor; lik mijn glad geschoren schenen en daarna hoger op naar de boven benen anders zakken mijn hold ups afen als die afzakken dan hebben we het wel gehad met onze naaste tussen de zure lappen!
Politiek is verneukeratieve bullshit.
Liegen doen ze allemaal, diie verpolitiekte teven.
Sociale media?
De pot op!
Niks mee te maken!
Het leven is nu eenmaal rafelig en ranzig. Dáár kunnen we als kunst artiest nog even lekker aan mee werken.
As de schrijver het niet over zichzelf heeft dan vervalt hij in breedsprakerige verslaggeving.
Journalistiekerige slaap verwekkende flauwe kul.
Burgermansjournalistiek waar die autistische zwaar brillende droogkloot GJB van de Volkskrant een voorstander van was. Hoe saaier des te fraaier. Niets zeggend geleuter produceren overgebroken rioleringen en lekkende dakgoten.
Dáárom was de man anti Isis Nedloni en anti Fred van der Wal en die schijnheilige mail van um dattie het zo erg vond dat Isis van het VKblog voor eeuwig was geband daar veeg ik nog steeds mijn natte reet mee af.
Nee, wat mij betreft is er geen vergeten en vergeven.
Bejjebelazerd! We kunnen wel aan de gang blijven met onze negotie, zeg! Lik nou gauw mijn reet, dan lik ik misschien na afloop nog even de jouwe!
Bovendien vermoed ik dat die lummel GJB, dat ukkie, op de hoogte was van de streken van Robert Engel alias Fleur/Dunya van Veen om Isis, mij en enkele anderen lastig te vallen met hateblogs en gezeur.
Het werd getolereerd door de opperman van de VK internet redactie met zijn dubbele agenda en doppelte Boden. Het kan niet missen dat het óók weer een academicus bleek te zijn. Save our souls!
En ook Jezzebel zal er van geweten hebben, want de interactie tussen die twee (Fleur en Jezzebel) was te kunstmatig om waar te zijn.

Laat ik even wel wezen: Als het goed zit met de schrijvende medemens heeft deze man of vrouw dramatisch veel verstand van het eigen ego trippende super egootje.
Een door mij zeer gerespecteerde weblogster waar ik zonder meer een por tret van ga maken reageerde eens op een weblog van mij puntig met: “Egoboost!” en een andere keer “Nog steeds even maf” en toen zij dat mailde glimlachte ik weemoedig en pinkte van ontroering een traan weg, getroffen door een uitstekende analyse, maar GP hoeft maar iets te zeggen of de hens gaat er weer in. Flame wars en niks geen opwaaiende zomer jurken.
De dames hebben bij mij vele strepen voor als ze er leuk uitzien òf intelletueel/ artistiek iets te bieden hebben. Ik weet als fenomenoloog in de vrouw met een beter uitvoering van het menselijke geslacht te maken hebben alhoewel Freud beweerde dat haar fysiek haar noodlot is.
Ik geloof er gewoon geen koeienreet van als inwoner van Friesland.
Moet ik dat nog toe lichten ook?
Hou toch op!
Ik zal u wat vertellen maar het moet beslist onder ons blijven: ik ben die ik ben en daarmede op legitieme wijze mijn eigen artistieke, relevante aktiemodel om als probleemstelling in de groep op tafel te leggen.
Of het goed is om Wilde La Paz te roken?
Ja dat is toevallig heel goed want het is wéér een stukje milieu vervuiling waar ik aan mee werk met liefde. En een hijs Gato Negro of Pouilly Fumé klokken we ook nog wel even weg als Lebemann.
Toch is deze golden Wonderboy hier voor Uw aanschijn as cool as a cucumber en laat anderen in zijn onschuld maar al te vaak vallen als een Hot Potatoe uit zijn ongeschoren artiesten bek en krijgt me dan een hoestbui dankzij de natte pleurus en de vliegende tering, dat willen we niet weten. Het hele karpet onder de gumkwatten met kwakkemone.
Willen we dat soms als beloning in de rijtjeswoning?
En verder houd ik het bij Heet in de mond, koud in de kont.
Laat ik daarbij alle omstandigheden goed in het oog houden.
In 1968 zag ik een sociaal realistische zwart wit in het Oostblok geprodu ceerde klote rolprent die heette “Hou de trein in het oog, Wladimir!”
In plaats van Wladimir kan de hoofdpersoon ook Boris hebben geheten.
Het was met de links richtende wonderschone saloncommuniste Mila H. dat ik in de Uitkijk zat.
Mila, een dame die ik in 1985 na 17 jaar weer tegen kwam op Arti en even een paar weken mee op trok. Haar aanbod om bij haar te overnachten heb ik afgeslagen.
De rapen waren toen wel gaar. Het beviel de dame niet zo. Ik was een Grote L*l beweerde ze op drempel van heur etagewoning. Niet geneukt toch lekker.
Enkele malen brak zij aan de bar van Arti in tranen uit en ik liet als unverfroren gentleman die ook niet wist hoe een vaatje treurnis te troosten heur aanminnige hoofd op mijn schouder rusten. Nee, dan liever een vat Amontillado.
En verder? Klein gebrek geen bezwaar.
Zo zie ik het graag.
Broken mirror.
Mijn hang naar de 19- eeuwse zwarte romantiek was weer eens diep bevre digd door die 1985 close encounter met Mila H.
Zelden zag ik met mijn kennersoog een beter geproportioneerd vrouwelijk lichaam dan het hare.
Hou de trein in het oog.
Mila ook.
In 1968 liet ze me in haar wispelturigheid mooi barsten toen ik geen cent te makken had.
De vrouwtjes willen nu eenmaal een macho met een tiet vol met poen be greep ik toen.
Die communistische trein uit die film had wellicht vierkante wielen want de hoofdpersoon, één of andere pukkelige smakeloos geklede Polska Komolska aanhanger van de Goelag uit de Kolchozen geplukt kwam jammerlijk om door een buikschot uit de loop van de Schmeisser van een Nazi en viel uit een seinpaal als een blok op het grind naast de spoorbaan.
Je moet als filmer de subject matter ergens vandaan halen.
Een flinterdun scenario.
Een socialistisch realistische versie van het kojboj verhaal. De good guys en de bad guys. De nazis en de fascisten, de kapitalisten en de marxisten. Wat had ik een hekel ook al in die tijd aan modieuze linksig heid.
Een en al reclame voor het Sovjet communisme die film waar ik als cultu rele anarchist & Rolling Stones liefhebber niets van moest hebben met mijn Vrijheid Blijheid opvattingen in The Silver Sixties.
Toen alles ècht nog kon.
Van luf end pies van de Flower Power generation van softe hippies met bloemen in hun ongewassen haar moest ik nooit wat hebben. Ik ging voor de rauwere east coast scene wat underground betrof.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.