Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
3 november 2015, om 10:13 uur
Bekeken:
380 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
172 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Nee, met de vrouwtjes van politiek linkse snit is het toch ook.."


Nee, met de vrouwtje van politiek linkse snit is het toch ook niks gedaan dan moet je eerst strofes uit Das Kapital in d’r snoeperige oortjes lispelen om daarna de eerste zinnen van Je t’aime moi non plus’ te hijgen ‘want de vrouwtjes houden wel vaan romantiek en niet van rimmetiek voor je ze onder hun k*t (drieletterwoord, plat voor vrouwelijke geslachtsdeel) nag kietelen en er in mag met je pientere pookje en dan nog loop je statistisch gezien een grote kans dat je na floop zo venerisch bent als de pest als je je staafmixer terug trekt uit d’r muis.


We pakten dan ook van alles aan om in ons levensonderhoud te kunnen voorzien. Mijn echtgenote heeft wat knopen aan gezet voor de ontzettend sympatieke, lieve, donkere, goed gebouwde, zwaar homophiele kleermaker uit de Kerkstraat, Robert Lang, een blauwe jongen, die graag in een jurk rond liep, maar een lust voor het oog van iedere man die ook gevoelig is voor de manlijke kunne met de inborst van het zwakke geslacht en voor al diegenen die zich niet beperken tot het vrouwelijk geslacht alleen want dat is me een zwaktebod en meestal behelpen!
In die tijd hoord eik in het centrum van Amsterdam voortdurend de wervende homosuwle reclamekreet: Mannen zijn voor mannen gemaakt en vrouw voor vrouwen.
Dáár kon ik het toch niet helemaal mee eens zijn, ook niet in het rozenprieel in het Vondelpark bij nacht en ontij. Zeker niet bij het Triple Witching Hour, dan nog liever een Westmalle Dubbel of een Triepel.
Ik ben in mijn bonte artistieke leven zelden een vrouw tegen gekomen die er een beetje een feest van maakte in bed, ant ik ben natuurlijk geen vereenzaamde, zielige beroepswerkeloze met een lamme hond in een rijtjeswoning.
Meestal zijn de vrouwtjes die daar mee aan pappen zelf ook willoze zakken cement met een gat er in die er apaties bij liggen.
Last date voor het sluiten van de markt.
Wezenloze tiepetjes.
Nee, met de vrouwtje van politiek linkse snit is het toch ook niks gedaan dan moet je eerst strofes uit Das Kapital in d’r snoeperige oortjes lispelen voor je er in mag met je pientere pookje en dan nog loop je statistisch gezien een grote kans dat je na afloop zo venerisch bent als de pest als je je staafmixer terug trekt uit d’r smakkende muis.
Die kleermaker Robert was me er eentje van het soort dat mij wel eens in bij tijd en wijle duchtig in de knie kneep daar in het som’bre trappenhuis en schaamteloos lag te masturberen waar ik bij was als ik bij hem des middags op de thee kwam, ik vond dat in al mijne Amsterdamse tolerantie toch zo’n vrolijk gezicht, omdat in mij familie van huis uit heel wat tegen natuurlijke incest en inteelt is voor gekomen, terwijl het vrouwtje thuis om bij te beunen onderdehand poppenkleertjes maakte voor een handelares in antieke poppen, mevrouw Wortelboer, op de Prinsengracht met die eeuwig sjaggerijnig dochter, maar laat ik vooral niet afdwalen van Robert, de couturier aller couturiers in de Kerkstraat.
Maitre Knip- en knijpgraag.
Ik liet deze in wezen, eenzame, diep beklagenwaardige homophiele man gewoon zo vaak in mijn knie knijpen als hij wilde en niet nog ergen anders zonder te piepen of van mij af te slaan. Ik zag het gewoon als een terechte contraprestatie voor de heerlijke Chinese thee die hij mij schonk bij liters en waardoor ik altijd en beetje wazig werd en de omgangsvormen zoals gewoonlijk totaal uit het oog verloor.
En dat knijpen?
Ach, daar houden die homophiele lui nu eenmaal van en gelijk hebben ze.
Waarom zou je daar niet tot op zekere hoogte in mee gaan?
Onder mijn knie en boven mijn paisley overhemd mochten ze van alles uit vogelen met hun hobby, zo lang ik mijn maagdelijkheid maar behield, want ik wilde op het eerste gezicht toch nog heel lang de in- en inkeurige jongen blijven die men dacht voor zich te hebben in de griffermeerde kerk op zondag begin sixties met de gepassioneerde Els aan mijn rechterzijde.
Hand in hand kameraden.
En wat is daar nou allemaal op tegen? Een dubbelleven? Moet kunnen, alleen was het voor mij als heteroseksjuweel niet weg legd! En ondanks al dat gevogel in het vooronder kon me aan mijn reet roesten want als lopezuivere Golden Wonderboy bleef ik toch wie ik was, want stel je voor dat je jezelf in den anderverliest of hij in jou met zijn spruitstuk, dan is alles verloren, toch?
Nee, die slappe, verwende, ingepamperde eigentijdse jongeren van nu kunnen echt een voorbeeld aan onze generatie uit de Silver Sixties nemen!
Die vertegenwoordigers van de generatie van nu breken al in tranen uit als ze een speld horen vallen als ze die vreselijke gospel zangeres Zoelie Miller (Julie Miller) in d’r korte reli-broek met een schoffies pet op horen kwelen bij de joekelulle en de tamboerijn over de Lieve Heer en al Zijne Zegeningen Van Omhoog! Hangt er dauw dan komt er regen en komt er geen regen dan is aan Zijn Zegen alles gelegen, zei de boer en telde zijn kloten na. Hij kon nog net tot drie tellen.
Julie Miller! Ik stop mijn oren liever dicht, zeg!

We hebben ons als baan brekende generatie van the sixties echt heel flink en principieel gedragen in die jaren en deden alles af met een lach en zonder een traan bij de hartverscheurende klanken van ‘The Velvet Underground’. Feed Back. Daar zouden we eens een medaille voor moeten krijgen wegens betoonde moed en doorzettingsvermogen, maar de koningin kijkt niet op of om!
Je kon op straat al in elkaar geslagen worden door een poltie agent als je een strakke roze broek met daarboven een Paisley overhemd open tot op de navel droeg, kettingen om de nek en polsen, haar tot over de schouders en een korte baard had.
De politie was na vijf jaar nazi bezetting door en door geïndoctrineerd.
Niks kon, niks mocht.

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.