Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 oktober 2015, om 09:05 uur
Bekeken:
327 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
191 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een dag zonder woord watervallen is niet geslaagd."


Fred van der Wal is een ‘kunstenaar van het heden en niet het verleden of de toekomst’.  Het hier en nu dus. Nadenken over de toekomst en plannen maken zijn geen dagelijkse bezigheden van de schrijver.

‘Als kunstenaar plan ik hooguit een boek of een schilderij, een weblog of een onderhoud met mijn geliefde.  

De toekomst van de maatschappij, nee daar  heb ik geen enkele invloed op.

Weinig vruchtbaar om daar lang mee bezig te zijn.

Ik kijk niet verder dan mijn eigen belang en het belang van mijn geliefden. De rest laat me koud. Dat zouden meer mensen moeten doen. Ook die paar die me belasteren en beliegen. Stalkers. Walgelijke (on) mensen. Links angehauchte potentiële landverraders.


’‘Ik ben wat lichtzinnig, luchtig en lichtvoetig  van aard, dat is heel on-Nederlands, waar schrijvers en schilders doorgaans zwaarwichtige, zwaar tillende, door het calvinisme gepokt en gemazeld zijn’, verontschuldigt de auteur/kunstschilder zich voor zijn gebrek aan toekomstvisie op het grote geheel. 

 
Het verhaal van morgen of de wereldproblematiek heeft hem nooit geïnspireerd. ‘Als jongen van vierentwintig kwam het niet in me op dat ik voor mijn pensioen moest zorgen. Ik wilde alleen maar vrij zijn om te doen waaar ik het beste in was.  Een vaste baan hoefde ik niet, heb ik een paar keer afgewezen tussen 1964 en 1970 o.a. in de reclame  en de automatisering terwijl dat je toekomst toch verzekert voor als het allemaal moeizamer gaat. Daardoor heb ik wel eens moeilijke periodes meegemaakt tussen 1965 en 1968 waarin weinig geld binnenkwam en ik moest leven van de verkoop van mijn werk en wat bijkomende klusjes.
Eén zo’n tijdspanne in 1965 bracht hem tot ‘een soort van een vaste betrekking’.

Gelukkig werd hij er niet van. Ik werkte in een antiquariaat in Amsterdam centrum. Na een jaar verveelde hij zich zo dat hij zich opnieuw overgaf aan de vrijheid. 
‘Dat werk in die zaak beviel me niet erg. Bovendien was de eigenaar een halve gek, een borderliner. Het is met zo iemand lopen door een mijnenveld!’, herinnert hij  zich.
Zijn eigen woordenstroom haperde nooit. Bij periodes krijgt hij niet zoals andere auteurs zinnen niet in de gewenste volgorde op papier. Als kunstenaar ben ik als ene wild stromende rivier. Gier door alle bochten op twee wielen en over alle vluchtheuvels van het bestaan.
‘Ik zit nu ook in een periode dat het heel goed gaat. Met de boeken waaraan ik werk, zit ik goed, geramd en gebeiteld. Toen ik begon te schrijven in 1963 was het alllemaal weinig gericht. Vroeger was ik daar bezorgd over, bang dat de vorm niet zou terugkeren of dat ik nooit een eigen verhaal zou kunnen vertellen’, zegt Fred.

Hij is de angst al lang voorbij. Ervaring leert berusten. De woorden stromen als verlichte wilde waat'ren des eenvouds als vanouds op papier.
‘De lust om woorden  te schrijven, is nog even groot. Een dag zonder woord watervallen is niet geslaagd.
 Ik heb het nodig als levenswater. Ook nu het niet lukt, schrijf ik iedere dag. Soms heb ik het gevoel dat ik niets heb gedaan, maar dat blijkt de volgende dag toch niet waar te zijn. Ik schrijf meer dan ik denk of praat. Zolang de geest helder blijft, ga ik daarmee door. En die is nog helder, hoewel anderen dat misschien beter kunnen bepalen dan ik zelf.’
‘Even een tiende glas Trappist Dubbel halen en een doos bolknakken om kalm te blijven’, zegt hij. Terug in zijn werkkamer gaat de brand in een volgende sigaar van La Paz.
 ‘Ik rook nogal veel, ik hoop dat u het mij kwalijk neemt, want ik zou mijn leven moeten beteren, weet u’, klinkt het. Hij vertelt over zijn boeken. 
Reden voor een vlammend proza ziet hij er niet in. Als hij zich daarover al druk moet maken. Het is de overeenkomst tussen het rookverbod en de toekomst. Hij vindt er geen inspiratie in. ‘Over de toekomst heb ik nooit ook maar één woord  geschreven. Ik hou niet van science fiction of verpolitiekte links draaiende melkzure ideetjes. Ik ben voor het ondernemerschap als neo-con. Natuurlijk ziet de wereld er over tien, twintig jaar  anders uit, dan is Europa vervallen tot een middeleeuwse karikatuur dankzij de massale 'hoog opgeleide' import. 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.