Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
18 oktober 2015, om 19:49 uur
Bekeken:
324 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
177 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik hoor het zo vaak dat mijn haantjesgedrag mij tot een alfa..."


Ik hoor het zo vaak dat mijn haantjesgedrag mij tot een alfa mannetje maakt. Een soort Bokito kunst aap. Zo voel ik mij ook. Maling aan alles en iedereen. Schijt aan de buren en daar gaattie nog een keer. De luidsprekerboxen in de tuin en het public address system van een paar kilo watt loeit elke schutting om ver met een hart verscheur ende blues op de slide guitaar van Hound Dog Taylor. Dust my Broom.
Is er een spoor van tegenslag; gelijk in de tegen aanval. Alarmfase drie Botlek gebied.
Laat ik mij niet in mijmeringen verliezen over één van mijn hobbies, het verzamelen van Blues, Boogie Woogie en Honky Tonk opnames. Toch kocht ik met veel vreugde een vroege LP van Thelonious Monk in een gespecialiseerde platenzaak tegenover Le Musée du Romantisme in Parijs. De schilderijen in het museum vond ik zwaar k*t en ik kreeg er ruzie met een sup poost die eiste dat ik niet praatte. Stilte hoorde bij de schilderijen van Ary Scheffer. Er viel ook niets over te zeggen, maar ik blijf aan één stuk doorlullen. Het is misschien een afwijking, maar een onschuldige.We moesten maar eens vaker in de tram toegeven aan oerdriften als we door de bocht gaan met lijn 2 ter hoogte van de Athenaeum boekhandel.
SNEETJE BUMS DWARS GEBAKKEN
Ik heb altijd gevonden dat hufterigheid moet worden beloond en wellevendheid afgestraft. Het lulletje van de klas voor schut zetten. Als ze iemand nodig hebben om af te sijken, zijn ze bij jou aan een goed adres, maar zo wordt je nooit leraar aan een kunst academie, zei de kogelronde Arnhemse handenarbeid docent Joep Sterman mij eens. Ik grijnsde breed uit. Het was een compliment. Op dat moment voelde ik mij groeien tot ongekende hoogte.
Okee, met mijn ongeschoren artiesten kanus en onverzorg de kapsel ben ik de vlees geworden ter aarde neder gedaal de onaangepaste dwarsligger, het sneetje Bums dwars gebakken dat overal schijt aan heeft, daar hebben de kritikasters groot gelijk in.
Voor keurige Friese collegaatjes op de klei was dat wel even wennen in het logement “De Witte Klok” tijdens de maandelijkse artiesten soos, zo’n ruw gebolsterde verschijning zonder blanke pit die zich te pletter zoop. Hoe mooi was het niet die zondagmiddag onder kunstenaars. Vraag ik aan een artistieke dikke juffrouw naast mij, ik geloof dat ze Ellen Elleboog heette: “Wat hoor ik toch steeds kraken? Zijn het je paardrijlaarzen of heb je last van een droog sneetje?”Verontwaardiging alom.Ik stootte van pure jolijt daar op een lege wijnfles op de plavuizen om en dat veroorzaakte een onmiddellijke stilte bij de artistieke aanwezigen.Nu gaattie los en krijgt de rabauw in hem ruim baan, berg je maar, de Fred van der Wal is los, moeders houdt Uwe dochteren binnen, want ze worden verkracht waar ze zelf nog bij staan als je niet uit kijkt, zag je ze denken.
En hoe ik de Friese kunstcollegaaatjes steeds weeer de helpende hand wil bieden hoef ik U zeker niet mede te delen…
(wordt vervolgd)



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.