Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
4 oktober 2015, om 13:58 uur
Bekeken:
379 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
161 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Huilebalk Krabbé over beroeps idioot Van Gogh"


HUILEBALK KRABBÉ OVER BEROEPS IDIOOT VINCENT VAN GOGH


De acteur Jeroen Krabbé heeft weer eens een leuke schnabbel. Vincent van Goghwordt nog eens door onze in- en ingevoelige acteur op leeftijd uitgemolken.
De kassa moet rinkelen.
Flash back.
Tijdens een dineetje in Ede, Nassaulaan 16 in gezelschap o.a. van de zoveelste rangs actrice E.B. werd het met Jeroen een dolle boel begin tachtiger jaren van de vorige eeuw.
Jeroen introduceerde in opperste artistieke vrijmaking aldaar het gooien met gekookte aardappelen naar elkaar aan tafel.
Hollandsche acteurs onder elkaar.
Het zijn toch zulke geestige mensen!
Vertel mij wat. In Amsterdam kwam ik ze in de sixties en seventies wel tegen en was diep onder de indruk hoe ze uren lang over zichzelf konden babbelen, zoals de arrogante Maxim Hamel, die zichzelve de James Dean van Nederland waande.
Zijn toenmalige onbenullige vriendin schilderde wat in haar vrije tijd . Abstracte doeken stijl klatsj klatsj met de kwast in de stijl van Karel Appel, want dat kon haar kleine zusje ook. Vrijwel elke contraprestatieschilder vervaardigde in een vloek en een zucht abstracte doekjes stijl grote stappen gauw thuis om die in te leveren bij de kunstcommissies.
Van Gogh! De held van calvinistisch Nederland, net als de grote Rembrandt!Onlangs stond een ras Diep Fries met zijn kennisje van de vrouwelijke kunne van middelbare leeftijd nog de Nachtwacht te bewonderen om daarna om bij te komen op het Leidseplein toeristen te bekijk-en en een joint te roken. Rieleks, baby.
Een normaal mens zou er nog zelfmoordgedachten van krijgen.
Affijn, van Gogh. 
In een productief jaar vervaardigde hij 150 schilderijen en een paar honderd tekeningen. Dat is dus één kunstwerk per dag zoals ik een bewonderaarster van zijn werk mededeelde die dacht dat meneer weken lang over één schilderij deed.
Ik heb van Gogh altijd verafschuwd vanwege een hoog huilerig nivo in zijn biografieën, slecht kleurgebruik, onbeholpen vormen en regelmatig terug kerende krankzinnigheid, volgens velen grenzend aan het geniale.
Een misvatting. Hooguit een verklaring voor zijn labiele gedrag. Typerend voor een borderliner. De zenuwenkop van Vincent op zijn zelfportret toont een weinig aantrekkelijk heerschap van die rooie gek.
Opvallend vond ik dat de grote Vincent zijn briefwisseling met zijn broer Theo in het Frans voerde. Ook toen was een zekere geborneerdheid en koketteren met alles wat Frans was bon ton onder de heren kunstenaars.
Het amateur-domineeschap van de schilder van Gogh verhinderde niet zijn bezoek aan hoeren, dronkenschappen, agressieve buien, schreeuwen en vloeken op straat en last but not least het in de billen knijpen van hem welgevallige passanten van de vrouwelijke soort.
De politie moest er menig maal aan te pas komen. Zelfs venerische hoeren moesten in Frankrijk niet veel van hem hebben en riepen hem uit het raam van een bordeel na: Rooie gek! Opzouten!
Een echte kunstenaar.
Bijna net zo echt als ijdeltuit Jeroen Krabbé in zijn zoveelste hands reutelende auto. We zien Jeroen met betraande ogen uit het raam staren van een appartement waarvan Gogh in Parijs zou hebben gewoond, Jeroen met reproducties van schilderijtjes van Van Gogh onder zijn arm door Parijs strompelen, Jeroen huilend bij een landschap nabij het gekkenhuis waar ze Van Gogh beter levenslang hadden kunnen opsluiten.Jeroen wenend bij mislukte producten van een aantal van zijn schildervriendjes die een van Gogh pogen na te schilderen ‘op hun eigen wijze’.
Waar die actie op slaat is mij niet duidelijk. Kopieer gedrag?
Het is niks, werd niks en zal nooit iets worden. Uiteraard valt de gevoelige acteur elke met hem bevriende schilder wenend in de armen terwijl hij verklaar nog nimmer zo’n prachtig schilderij te hebben aanschouwd.
De compassie van Jeroen hoort bij de aanstellerigheid en gespeelde emotie die de Nederlandse acteur als tearjerker zo eigen is.
Jeroen schildert zelf ook. Kreeg ooit eens les van Melle in de ijdele hoop dat de roem van deze schilder op onze gevierde acteur zou af stralen maar slaagde er niet in ooit één behoorlijk schilderij te maken. Lang geleden deed Jeroen uitgebreid verslag in interviews (als ik me geod herinner VN) dat hij eigenlijk ook een halve homosexueel was en een vriendje op zolder had wonen. O, ja, hoor , zijn echtgenote was ook heel modern en vond het allemaal prima.
Smaken verschillen zeg ik maar altijd.
Jeroen doet de gordijnen altijd des avonds open als hij zelf schildert en neemt voor het effect op voorbijgangers mmeig maal zijn penseel overdwars in zijn mond en zorgt er vooor in de juiste pose in het lamplicht roerloos te blijven staan om indruk te maken. Ja, burgers, hier woont een echte kunstartiest.
Ooit kwam Rijk de Gooyer eens langs het verlichte raam van Jeroen en overwoog om een baksteen door de ruit te smijten.
Een goede gedacht en een uitstekende interactie tussen acteurs onderling.

Na de baanbrekende kunst programmas van Pierre Jansen in de jaren zestig meent iedere kunstbeschouwer in de media al of niet gespeelde emotionaliteit en huilerigheid moeten te demonstreren.
Doorgaans slaan zij wel in een hoge mate van tranentrekkerij maar niet in een eigen visie op of kennis van de kunst.
Huilebalken als Krabbé en de over emotionele Zwagerman zijn daar uitstekende voorbeelden van. Zij falen waar Pierre Jansen door zijn grote kennis van de kunsthistorische onderwerpen die hij behandelde wel in slaagde. Een combinatie van emoties en feiten imponeren.

De programmas van Pierre Jansen en de indringende interviews met kunstenaaars door Bibeb hebben mijn keuze voor het kunstenaarschap in de sixties definitief richting gegeven.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.