Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
25 september 2015, om 15:48 uur
Bekeken:
363 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
231 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mijn trompet geschal klinkt over berg en dal via mijn verhalen"


"Van nu af aan laat ik het bruisend uit mijn vulpen gulpen..."

VAN NU AF AAN LAAT IK HET BRUISEND EN SUIZEND UIT MIJN VULPEN GULPEN MET DE ZIPPER OMLAAG… 


Het betekent niet dat ik een doodordinaire potloodventer ben. Mijn avatar is een zweep, die gebruikt wordt bij SM rituelen. 
Het betekent niet dat ik altijd de zweep hanteer als ik bij mijn grote liefde ben. 
Een zweep heeft twee kanten, de doserende kant van het handvat, de ontvangende aan de kant van de strengen. Het werktuig van lusst en pijn is bijna tot op de draad versleten als een ouwe dekzwabber.
Ik ken beide kanten van de zweep en geniet van de actieve als de passieve rol doch slechts alleen in combinatie met voor buiten staanders bizarre rituele sex en psycho dramas. 
Er zijn slechts twee categoriën binnen de menselijke soort; meesters en slaven, meesteressen en slavinnen.

Wie daar niet in past? Dat zijn droge kurken of grauwe pissebedden, die in het donker onder een betontegel leven, voor zo ver je dat leven kunt noemen. 

Ik weigerde militaire dienst alhoewel ik na vijf jaar kweekschool en een uiterst gunstige Abozis staat voorbestemd was om reserve officier te worden. 
Ik heb daar nog een aanbevelingsbrief van het ministerie van defensie over in mijn archief. Mijn kritikasters geloven dat niet, die denken dat kunstenaars allemaal even grote slapjanussen zijn die in een psychiatrische kliniek thuis horen.

Een achterhaald romantisch, negentiende eeuws beeld. Het Van Gogh syndroom noem ik dat altijd. 
Er zijn lezers die mij verwijten collegas zonder respect te behandelen, maar het hangt er maar van af bij wie ik op bezoek ben. In Friesland zijn er tenminste twee collegas die ik nooit zal afvallen. Nee, ik noem geen namen. Ik ben nu eenmaal een bonte hond en wil ze niet corrumperen. Als ik wil kan ik uiterst discreet zijn. 
Mijn tegenstanders denken in hun tieperende gelijkgeschakelde pvda mentaliteit dat kunst democratisch is maar kwaliteit is hiërachies.

Kunst is elitair en blijft elitair. Ik schaam mij weer drie seconden voor het kunstenaarsvak als ik een collegaatje zie die op de foto wil met een pvda politicus, dan gaat hij naast hem staan en moet het kunstenaarsvrouwtje gauw een foto maken.

Wat moet je dan een minderwaardigheidscomplex hebben. 

Mijn trompet geschal klinkt over berg en dal via mijn verhalen en schilderijen. Ik ben de heraut van de gekwelde tongen, maar niet van gesmoorde kreten. 

Bourgeois wel, maar links? 
Hooguit salonsocialist met zijn voorkeur voor de SP. De keuze van de sjieke bewoners van de grachtengordel. 


Ik werd vrij vlug bekend als “een burgerman die de feodale veldheer wil uithangen, een soort knight in rusty armour”, en “een schaap in wolfskleren” door weblog auteur Doortje van Basic Publishing genoemd, maar door mijn toekomstige levensgezellin Isis Nedloni , geroemd als “iemand om een wereldreis mee te maken en veilig thuis te komen”, in haar vele bevlogen commen taren. 
Ik benadruk dat voor mij telt dat het Isis goed gaat op elk vlak. Als we via de mail, internet is arm aan uitdrukking en één dimensionaal, een misverstand heb, dan ben ik heel even opvliegend, maar binnen een paar minuten is alles weer okee. 

Met jou, Isis Nedloni, ken ik voor het eerst in mijn leven het gevoel van geborgenheid en harmonie. 

Dat kan ik niet anders verklaren dan door het toeval van twee karakters die volkomen bij elkaar passen. Ik ben erg impulsief en rusteloos. Weinig geduld. Een individualist. Een loner.

Geen man voor massale boekenballen of carnavals leut.


Gaat er iets mis, dan zie je mijn oogopslag veranderen, de kleur van mijn Iris ook, er schieten vlammen als dolken uit mijn ogen, honden zijn bang voor mij en deinzen terug en dan weet je dat er een uitbarsting volgt - 't is mijn karakter en temperament. 


Isis kan daar niet tegen, zij verafschuwt geweld, wacht dan tot ik rustig ben en praat op me in. Je kan een rusteloos iemand óf nog meer opjagen en tegen het plafond krijg en tot hij in de lichtkroon hangt te zwaaien óf proberen met zachtheid en redelijkheid te behandelen. 
Er zijn webloggers die menen dat zij mij “ontmaskerd” hebben en een andere web logger die met veel moeite de fles kan laten staan, beweert dat ik een “psychopatho logische leugenaar” ben en niets van mijn CV klopt, dat wordt nagepraat door weer enkele andere webloggers, waaronder een totaal talentloze collega uut het Zuuden des lands. 
Ik heb zulke webloggers uitgedaagd om leugens of lacunes in mijn CV aan te tonen met als beloning een kunstwerk van mijn hand, want ze waren zogenaamd “bewonde raaars” van mijn werk, maar het bleef stil, zij konden niets aan tonen. Zalig zijn de zwijgenden , doet me denken aan de aaapjes vaan horen, zien en zwijgen.
Het zegt mij genoeg die Grote Stilte van mijn vervolgers en zou de lezer ook genoeg doening moeten geven. 

Het valt mij altijd weer op dat het kaliber van mijn tegenstanders niet om over naar huis te schrijven is. Werkeloze, gescheiden academici, hondje dood, opoe dood, wijf weg gelopen van ellende, kindje uit de ouderlijke macht ontzet, hondje kanker. Gepensioneerde leraren Tekenen of Nederlands die Freek de Jonge imiteren of wetenschappers die uit het maatschappelijk bestel zijn gestoten vanwege een niet te beteugelen lust naar de bodem van de fles en door hun breed gebouwde vrouwtje in het gareel worden gehouden zijn mijn opponenten. 
Mensen die niets om handen hebben zoeken het in de vlucht naar voren, de agressie uit zelfhaat, zoals borderliners zichzelf bewerken met messen of injectiespuiten vol onzuivere herowien als daaglijkse vitamine. Naaldwerk. Lekker prikken, slikken, spuiten, zuipen en snuiven. Schone handwerken.
Als ze in de spiegel kijken walgen zij van zichzelf. Terecht overigens. 
En zulk maatschappelijk wrakhout op drift verwijt mij zo nu een dan voor een foto een tietenbeteugelaar aan te trekken met eigen handig open geknipte cups, een jarretel gordel, nylons, tangaslipje en leuke onder jurk? Wie ondervindt daar schade van?

Volgens de Blurb tekst is Uw nieuwe verhalen bundel een onbeschrijfelijk boek. Open, brutaal-eerlijk, heidens, epicurisch en schaam teloos. En die het nu bruisend uit zich laat gulpen. 
Van een enkel literair weblog werd Fred van der Wal in het verleden verwijderd. Er zouden moeilijkheden van komen. De publieke opinie was niet rijp voor zulk proza. Literaire pornografie zou immers achterhaald zijn. 


Niets of niemand wordt gespaard in mijn verhalen behalve Isis Nedloni. Vriend noch vijand. De dominee, de wereldvreemde New Age aanhangers, de negers die steevast zwart- of bruinjoekuls worden genoemd, de neo-koloniaal, de EO aanhangers . 
Niets wordt verborgen.

Let it all hang out! 
De hoertjes, de geheime riten van het sado masochisme, wilde zinnelijke uitspattingen onder zwart satijnen lakens bij kaarslicht, gruwelijke wreedheden. Verhalen om in bed te lezen, maar niet met de handen boven de dekens. Om het na een kosmisch orgasme vol afschuw weg te gooien. Of om er door gefascineerd te worden en van schijt aan de buren en daar gaatie nog een keer in de herhaling. Tref de fatsoensrakkers op hun zwakste plaatsen. In hun trots, hun burger mansfatsoen . En vol op de kloten in hun broek. 

Bijbelreferenties, en dan vooral naar het Oude Testament, zijn trouwens legio te vinden in mijn weblogs. Niet te verwonderen, daar het Oude Testament een oertijd be schrijft met ongebonden passies, wreed heden en losgeslagen hartstochten. Voor mij is het Paradijs Sodom en Gonorroe en niet uitgeverij Sanoma. 
De Subterranean Homesick Blues passages zijn de beste uit mijn proza, zeggen ze, maar ze zijn ook met een grote emotionaliteit ge schreven (en eigenlijk juist dààrom te beste), zodanig dat een koele, beredeneerde bespreking tot het Onbetreden Rijk der Onbeperkte Onbeschrijfelijke Onmogelijk heden behoort. 

(wordt vervolgd)


 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.