Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
25 september 2015, om 11:08 uur
Bekeken:
335 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
168 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Je kunt je zo nu en dan echt de tranen lachen "


Je kunt je zo nu en dan echt de tranen lachen met onze raskunstenaar...


augustus 25, 2013


Zelfspot en megalomane, veelvuldig gefingeerde zelfoverschatting van onze geliefde, miskende rasartiest blijken zijn handelsmerk, beweren welingelichte kringen, categorieën die elkaar afwisselen in up tempo, alsof wij gotbetert luisteren naar een Hardbop uitvoering van een tenorsaxofonist die zich de klaplongen als een paar paarse kauwgom ballonnen door zijn neusgaten naar buiten blaast en de ballen uit zijn broek, alsmdede uiteraard de lul in erectie, dat ten hemel geheven eros zwaard. De hoge druk spuit volgt vanzelf wel van uit het stijfje. Waar blijft de after beat en het zakje nachtrust thee? Die zijn al weer zoek. De chaos theorie dus, waar wij het antwoord vinden.Je kunt je zo nu en dan echt de tranen lachen met onze raskunstenaar als je je maar ten alle tijde realiseert dat de eerste vijfentwintig jaren van deze kunstartiest in Amsterdam zuid, Concertgebouwbuurt, vlak bij het Vondelpark en daarna tien jaar in de Heemsteedse villa en op diverse Amsterdamse adressen helemaal niet zo leuk waren.Hoe de geniale raskunstenaar in 1966 zonder een cent op zak naar de hoofdstad vertrok om het binnen één jaar te maken als hard boiled artist in de dop, zoals men destijds in Haarlem de man of vrouw kenschetste die de Grote Stap Voorwaarts naar Amsterdam aan durfde en niet met hangende pootjes terug kwam. Haarlem!  Hou toch op. De Kennemer kliek.In de jaren zestig lag Amsterdam voor de Haarlemse kunstartiest net zo ver weg als New York van het door koeterwalende import vergeven Nederland van nu. Economische vluchtelingen die de witman probleemloos een poot weten uit te draaien, naar ik zo nu en dan verneem. Laat ik de lezer vertellen; dit is nog maar het begin van de ellende die ons te wachten staat dankzij de links draaiende melkzure broeders en zusters waar ik ondnaks alles toch heel erg veel van houd als ze een paar lekkere tieten hebben, hennakleurige haar,  een egaal zonverbrande huid  en gazelle ogen, die mij verlangend aan kijken, maaar genoeg geluld, want ik blijf het zelfstandige ondernemerschap verdedigen en heb geen extreem linkse sympathieën.
Weinigen van die Haarlemse artistieke  Wichtigmachers  durfden in de Silver Sixties de grote stap voorwaarts naar de hoofdstad aan en de animatie filmer Gerrit van Dijk die als tekenleraar met artistiekerige pretenties en bakken vol aanstellerij de maat schappij een stuk brood via torenhoge subsidies afdwong al helemaal niet.In wezen is onze kunstartiest Fred van der Wal, die dankzij de tegenwerking van de geachte collegaatjes nimmer een prijs, reisbeurs of werkbeurs kreeg van CRM (nu WVC), een diepreligieus voelend mens die de Schrift kent en een diploma godsdienst onderwijs verwierf aan een opleiding in Bloemendaal waar hij ook zijn onderwijzers examen moeite loos haalde met een minimum aan inzet en een maximum aan buitenschoolse activiteiten.
Overtuigd van zichzelf en zijn artistieke talent gaat hij alom in het land  met open, ongewapende hand en vaste tred onverbiddelijk zijn weg op het zelf gekozen levenspad. Onderweg die blues uitkrijtend van Elmore James 'Stormy Monday' bij windkracht 12 en regenvlagen terwijl de buitentemperatuur daalt naar min negentien, doch daarentegen van dezelfde slide blues zanger gitarist graag 'Dust my broom' bij huishoudelijke werkzaamheden draait gehuld in ragfine dameslingerie , de nylons van 15 denier uitstekend passend bij de opengewerkte Behahaha van de sekssjop Kristiene Kaduuk in een achteraf steeg in de donkere buurt. Je moet toch wat als genie van kindsbeen aan af en zingen houdt de moed er in als we de paden en lanen van het Grote Leven bewandelen op weg naar de Grote Voleinding.Zijn wij allen niet gelijk een scheepke met wank'le railing op den woest baren den haven reeds in zicht? Nou dan! Wáár heb ik het eigenlijk over? Hou nou toch  op! Slechts de fundamenta listisch fijngristelijke liefhebber van de liederen van Johannes de Heer kan mij verstaan. De rest niet, dus die moet gewoon zijn bek houden, dat zijn de heidenen die de hel zijn toe bereid.  Het klinkt hard maar moet gezegd worden.  Ik kies voor de christelijke levenswijze van huis uit en ben daarom een echte Hollandsche jongen met Godzijdank twee gezonde longen. Wel ben ik op aarde gekomen om het nergens mee eens te zijn. 
Het schrijven en schilderen heeft de befaamde kunstschilder al van jongs af aan in zijn ban. Toch publiceerde hij voor het eerst na de AOW gerechtigde leeftijd kloeke boeken van gewicht die goed in de hand liggen als A5 formaat. Soms hard covers, veelal paperback, geschikt voor de damestasjes en attachékoffers naast het plestik boterhammen zakje.Hoe vaak verliet onze ras artiest fa. de Slegte niet ontmoedigd en liep wenend de deur uit als hij daar hele rijen literatuur van bekende schrijvers in de ramsj zag liggen, zoals het verzameld werk van Bordewijk voor een krats, om hoofd schuddend naar huis terug te keren en achter zijn Triumph Gabriele, in 1969 op drie afbetalings termijnen gekocht voor 600 gulden, tot diep in de nacht de teksten uit de toetsen te rammen.Vingeroefeningen slechts en aldoende leert men. Wèl heeft onze kunstenaar als ras calvinist schijt aan het literaire en beeldende kunst sirkwie en schittert door afwezigheid op boekenballen, carnavals en buurtfeesten, omdat hij meer het tiepe van Niet Geneukt Toch Lekker is in plaats van een artistieke hoerenloper.Jazeker; er spelen terughoudendheid, bescheidenheid, eruditie en een grote mate van zelfkennis een rol bij de beslissing van onze zo omstreden auteur/kunstschilder om als loner in het kunstenaarsplantsoen tegen de maan te huilen. Ik denk dan toch heel even terug aan The Fifties toen de buitengewoon middelmatig piano spelende Little Richard By The Light Of The Moon I Gotta A Spoon krijste.Zelf beweert Fred van der Wal heel nog steeds dat hij niet zal zwijgen over de dingen die hem bezig houden en folks, dat gaat nou net iets verder dan geleuter over je hondje, die na veertien jaar niet meer zo fris uit zijn loopse reet ruikt, maar wel uit zijn anus kan blaffen in die show van Holland got talent. Fijn programma trouwens.Ik ben al zeventig en ruik daarentegen nog steeds fris uit mijn reet, dat mag iedereen zelf uitvogelen met zijn of haar verneukte neus, maar wat ik laatst me toch mee maakte…dat is, dat is…ik kan er nog steeds niet over uit. Zó beschamend èn ontluisterend!“Ik had met een stuk wc papier net iets met aceton schoon gemaakt en wist dat het goedje snel verdampt dus niet lullen, maar poetsen en veeg ik voor het tweede gebruik even speelsmet het stuk papier  mee langs mijn natte reet en wat ik toen ervoer…niet om over naar huis te schrijven. Geest verruimend? Ja hoor! Geloof het maar! Helemaal niet.Alsof je een emmer vuurblokjes leeg gooide in je eigen binnenste!Het brandde mijn hol uit.Ik wist van achteren onderdehand wèl weer dat ik van voren leefde en stond dus minuten lang op en neer te springen op het visgraat parket op mijn pumps en leek meer op een Hollandse versie van Fred Astaire, de tapdancer, dan op een introverte kunst artiest.Op dat moment wist ik hoe gefolterde, aantrekkelijke, jonge vrouwen in Oosterse regimes zich gedroegen als een hard gekookt gloeiend ei in hun lusthol van achteren in die goed ingevette geheime opening tussen de weelderige billen werd gestopt op efficiënte wijze door een grijnzende functionaris van de geheime dienst, die voorheen als tepeldraaier had gewerkt in een SM bordeel (vak apart, goed betaald ook) en het vrouwtje met de handen op de rug geboeid met bontgevoerde chroomstalen handboeien voor de dienst doen de functionarissen een uren lange Sint Vitus dans onwillekeurig uitvoerden om haar ei te leggen waarbij de borsten frivool op een neer dansten en de aanwezige folte raars de hand jive beoefenden voor de snelle ontlading want elke hetero geilt op naakte gefol-terde veerkrachtige jonge vrouwen om die de manlijke superioriteit eens duchtig bij te brengen met riem en zweep. Kan ik er soms wat aan doen? Welnéé!
Wat de lezer vooral opvalt aan Fred van der Wal is zijn scherpte, snelheid van geest, positieve instelling, vlijmscherp inzicht, de tongue in cheek, die geregeld nog bij tijd en wijle vlijmscherp flitsend uit de hoek komt, de giftanden paraat, gekoppeld aan een meedogenloos optimisme en onverwoestbaar geloof in eigen kunnen ten aanzien van zijn positie in het grote geheel.Hij heeft een zuiver gevoel voor de maatschappelijke verhoudingen en enorme kennis van de menselijke conditie, overgoten met de siroop van een vrolijke wanhoop, want misschien wordt het morgen beter, maar het wordt toch nooit goed.Eigenschappen waarmede hij de kwaadwillende naaste in zijne agonie onmiddellijk door ziet via de donker getinte glazen van zijn zonnebril, bij voorkeur van achter een trappist dubbel en een schaalbitterballen.Nogal logisch voor onze sportsman die nog elke week vijf maal in de sportschool Benefit te vinden is en zich op de cardio afdeling de ballen uit de broek fietst om het caloriegehalte binnen de perken te houden. Daar gaat weer een stroopwafel. 




Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.