Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 september 2015, om 20:18 uur
Bekeken:
393 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
198 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De onmenselijke maten. Het dirty Realism van Fred van der Wal"


De onmenselijke maten. Het dirty Realism van Fred van der Wal herschreven 10 sept. 2015

 

RECENSIE VAN ‘DE ONMENSELIJKE MATEN’

 

Stilistisch proza van de omstreden auteur/kunstschilder Fred van der Wal gekenmerkt door een overdosis aan bijvoeglijke naamwoorden, waar sommige lezers over kunnen vallen. Het wereldbeeld van de auteur? Een depressief, cynisch, claustrofobisch, uitzichtsloos en hallucinatoir epos van een sexuel obsedé. Ook dit boek een hoogtepunt in Fred van der Wal’s werk.
Maar wat ontbreekt is reliëf. Het blijven schetsen, maar nog liever een schets van Fred van der Wal dan eens cheet van kunstnaar Bokito.
Het gebruik van stereotiepen in van der Wal’s proza kan storend werken. De onnodig kwetsende scheldwoorden voor immigranten, hoeren, homos, SM-ers, pooiers en typeringen van weinig kapitaalkrachtige medelanders..
Bijvoorbeeld: Zwartjoekel. Dus niet zwarte, neger, mulat, gekleurde medemens, blauwe, nieuwe Nederlander of nieuwe medelander. Het gaat gelijk van dik ebbenhout zaagt men donkere planken.
Fred van der Wal (, Renkum, 1942) gaat direct total loss in het slotstuk van zijn ambitieuze Underworld serie.
Zwartjoekel dit, zwartjoekel dat, kankerhoer hier, besmetbak daar, tyfusteringlijer, minkukels, matennaaier, kutwijf, sijkbak geen kwalifikatie blijkt te banaal voor de schrijverdie de lezer niets bespaart van zijn duistere binnenwereld.
Van politieke correctheid heeft Fred van der Wal naar eigen zeggen gelukkig geen last in zijn weergave van hoe zijn eigen land, waar hij weinig affiniteit mee heeft, de door en door corrupte overheid en de menselijke natuur écht zijn.
Als schrijver is hij de man in het duister die obsessief de ware geschiedenis van het kunstenaarsleven wil vertellen, gitzwart, geperveteerd, obsessief, pathologies en bloedbespat.
Zijn personages praten ongecensureerd en dat proza staat haaks op een idealistisch beeld van de humanistische werkelijkheid of de gewenste moraal van fatsoensrakkers en simpele, links draaiende, doorgaans sociaal mislukte, melkzure medemensen aan de onderkant van de maatschappij, betweters die als maatschappij veranderende naievelingen tot niets komen. Losers, misfits, sukkels en displaced persons die als Havenots en habenichts door de Europese Unie wat aan schoffelen bevolken de verhalen van Fred van der Wal.
Toch verzacht dat een niet-politiek correcte term als ‘zwartjoekel’ niet en dat verbaasde mij helemaal niet, want ik had bij verschijning de eerdere twee, gelijksoortige hard boiled delen van de serie al veel eerder gelezen, – en zijn er nog harder opgekookte boeken daarvoor van zijn besmeurde hand. Nu op het punt van publiceren een trilogie waar homosexuele SM de toon zet die de muziek maakt.
Hij tapt daarin uit hetzelfde vaatje. De bruuskering door zo’n woord als ‘zwartjoekel’ alleen al geeft aan dat het lezen van de teksten van nooit comfortabel wordt, zelfs niet went en uw recensent als hoogst verwerpelijk kwalificeert in een tijdsperiode waarin ons land overstroomt gaat worden met migranten. Een herbeziining lijkt op zijn plaats voor de auteur.

Dat is ook niet helemaal zijn bedoeling, naar verluidt. Woorden dienen als meedogenloze vuistslagen van een karateka en zijn proza lezen, is een verslavende, uiterst vermoeiende uitputtingslag. De kracht van de herhaling zoals in de pop art en de underground muziek van The Velvet Underground gangbaar zijn worden gehanteerd als stijlmiddelen.
Hij schrijft doorgaans barok en breedvoerig, belust op een efficiënte, vaak rellerig, brallerig Telegraafstijl effect, soms telegrafisch, gecondenseerd, hier en daar uitermate infor-matief en toegelicht met excerpten uit documenten of getuige deskundige verslagen,in up-tempo zinnen, staccato taal, meertalig, met gebruik van slang, en het modieuze kunstenaarsjargon van The Silver Sixtis.
Dat alles tezamen schept de indruk van enorme feitelijkheiden parate feitenkennis waar de kunsthistoricus drs. Huub Mous al eens op wees wat het proza van Fred van der Wal betreft, waardoor zijn met paranoïde kritische hysterisch verknoopte schetsen vol woordverspinningen en complexe subintriges met een wirwar aan namen, plaatsen, data en personen gelardeerde sad stories nog meer als non-fictie aandoen.
Het gebruik dossiers, weblogs, reacties van lezers, brieven, recensies, de transcriptie van diverse telefoon gesprekken, uittreksels uit een typoscript van een video portret van de schrijver, dagboekfragmenten, krantenknipsels zijn daar debet aan.
Ook dat is waar Fred van der Wal op uit is. Zijn weinig moralistisch nihilistische wereldbeeld dient agressief gepubliceerd op diverse internet fora en in boeken.

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.