Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
16 juli 2015, om 13:10 uur
Bekeken:
361 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
164 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"En plotseling doemt daar de muur op van het kerkhof "


En plotseling doemt daar de muur op van het kerkhof dat zwijgzaamheid heet. Is me dat niet merkwaaardig?

Meneer; ik geef hier op geen antwoord. U mag alles van mij zien; ook de S.M. Fotos uit 1988 van mij in spannende dameslingerie, want mijn pseudoniem is van kinds been af aan Madame Sans Gêne, maar mijn bankrekening krijgt U vandaag nog niet ter inzage. En morgen ook niet. Voorzeker laat ik U ook niet in mijn doos
kijken! Ik schiet echt niet voor iedereen gelijk uit de broek!

Waarom doet U zo moeilijk daar over?

Ik kan een heel eind met U mee gaan, maar dan doemt daar plotseling de muur op
van het kerkhof dat zwijgzaamheid heet. De dode zielen, hè, die hebben toch ook
niks om over naar huis te schrij ven? Of heb ik het mis? Hebben zij dan pen en
papier? Niet alleen beschik ik over een absoluut ge voel voor verhoudingen op
intermenselijk gebied maar ik heb ook een absoluut gehoor en een bui tengewoon
geheugen dat zelfs mijn moeder nog steeds verbijstert alhoewel ik haar sinds
mijn tweede jaar niet meer gezien heb en daar ook geen behoefte aan heb. Ze zit
trouwens in een in richting voor katatoniese epileptici. Zit de hele dag te schomme len in een stoel met een rond gat voor d?r behoeftes en zwijgt.
Is niet meer aanspreekbaar, wordt kunstmatig gevoed via een plestik buisje in d?r
neus, tragisch, héél tragisch. Men zegt dat zij de bevalling van haar oudste zoon, gelijk al een knaap als een cana pé, reeds in de moederschoot een loeris van hebbik joudaar ter grootte van een driezitsbank, veel te zwaar bleek voor heur onaanzienlijk gestalte om te torsen en dat ze na die zware bevalling zo is uitgescheurd dat ze nooit meer normaal is geworden.
Ze was gewoon weg niet meer dicht te naaien en kon niet meer lopen na afloop. Wi
ben ik at ik mijn moeder ga naaien? Zoiets kan toch allen die viezerik Sigmund
Freud bedacht hebben!
Zij zakte na die bevalling gewoon door d?r hoeven als een kreupel paard. De hele
voering lag d?r uit. De kapselbanden hadden het met een knappend geluid begeven.
Kon je zo naar de rommelmarkt of de Leger Des Heils Winkel brengen. Ze is toen
krankzinnig geworden. Een gevaar voor zichzelf. Dat schijnt heel vaak voor te
komen. Daar wordt geen ruchtbaarheid aan gegeven om erger te voor komen. Geeft
niks! Als die groep namelijk ook de WAO in wil raakt het land nog failliet.
Je hebt daar tehuizen voor. De verscheurden van hart. Huize “De grote Scheur”
van de Zusters van Wederzijdse Bijstand en Mededogen Tot In Eeuwigheid in Schin
op Geul is daar een sprekend voorbeeld van.
Hoe ik als oorlogskind geleden heb? Niet te kort! Ik weet dat ik als baby van een paar maanden werd rond gereden in een ruw houten sinaasappelkist op massieve rubberen autopedbanden. Een heel gehobbel waardoor ik aan wandelende nieren ging lijden, kruipknie en borstballen.
Het was leven op de schobberdebonk, van jongs af aan en ploegen door zware klei.
Mijn biologiese ouders gedroegen zich als loopse honden, die hadden namelijk aan vankelijk geen nagel om hun gat te krabben, dus stonken hun poten naar de stront. Zeep was schaars.

Mijn wiegje was een stijfselkistje. Vochtig. Oorlogsspul, hè. Ik ruik nog de geur van de citrusvruchten en de doorgeseken matras, want luiers kenden we niet, dat gaat schimmelen op de duur en de min vermogende babylul stond stijf van de eczeem.
Ik herinner mij zelfs de bochten die de duwer van de kinderwagen nam als hij ter
sluiks afdaalde naar de Rijn om een wedstrijdje ver pissen aan te gaan met een
hoogblonde dichter, die gefusilleerd is en waarmee hij iets moois zou hebben
gehad volgens een buurman.
Mijn vader was volgens niet nader te noemen bronnen uit Renkum een geheime homo.
Het lijk van die poweet hebben ze joelend achter de Mercedes van Rauter aan
gesleept door het dorp onder gejuich van de inwoners die als één blok achter de
Wehrmacht stond. De Veluwe, hè. Gereformeerde glimpiepers, dus NSB-ers. Allemaal collaborateurs. En doorgewinterde homo haters die griffermeerden, dat is nog het ergste, want als de homos niet bestonden hadden ze ze moeten uitvinden, omdat ze duidelijk in een behoefte voorzien. Marktwerking, daar gaat ‘t om, van
achteren en van voren. Als ik ze iets niet kwalijk neem...met het eigen geslacht in de
hand komt men door het ganse land. Ik doe er niet altijd aan mee, want je kunt
wel aan de gang blijven. Voor je het weet vat je kou op je blaas. Daarom sta ik
ook niet vier kant achter dat fijne homohuwelijk.
g en de andere die werd dood geknuppeld als een zeehondje door een potenrammer in een Haarlemse portiek, net toen hij aan zijn gerief aan het komen was met een tien minuten geleden opgeduikelde
postzegelfrisse blozende billenmaat uit een achterafknijpje in een zijstraat van
de Grote Houtstraat.
Alsmede over zijn beide dochters en echtgenote, die alles neukten wat op twee
poten rond liep in Friesland behalve een struisvogel in een weiland bij
Hurdegaryp en hoe hij daar vierkant achter stond, want een meisje heeft d’r Tum tummetje niet gekregen om alleen maar met pissen te verslijten, totdat hij van zijn wederhelft een druiper op liep, toen piepte hij wel anders.
En zoals de grote Rimbaud al zei: “Liever op een wijf met een natte kut, dan met
een natte neus”. Maar verder rept hij vrijwel nooit over zijn vele intieme relaties, waar alleen de betrokkenen over mee kunnen praten. Hij blijft verre van laster en smaad en redeneert van recht zo die gaat.
En Fred van der Wal beweert heel veel van mannen èn van vrouwen te houden maar
wil daar ver der niets over kwijt als discreet persoon. Over de veronderstelde plato nische verhouding met een zeer hoog geplaatst persoon van de manlijke kunne bij de Hoge Raad in het verleden wil hij niets kwijt om de degelijk gehuwde persoon niet te schofferen.

“Nou, euh, liever niet als het U uitkomt, want dat is allemaal zo dramatisch afgelo pen, daar slaat U van achterover met stoel en al als U alle intieme details krijgt medegedeeld. Dat wil ik maar liever voorkomen, weet U. Voor U het weet breekt U nog Uw nek of wordt het een dwarslaesie. En wie krijgt dan weer voor de zoveelste keer de schuld? Nou??

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.