Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 juli 2015, om 09:10 uur
Bekeken:
372 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
167 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"“Mevroj! Mieneer! U probeerde een boek te schrijven? (deel 1)"


“Mevroj! Mieneer! U probeerde een boek te schrijven en het wil niet lukken? Ach, guttegut! Buffels, buffels, buffels! Schapenw

l!”

Mevroj was vijf jaar oud en niet bepaald voorlijk. Op een regenachtige midddag nam zij een koen besluit. Zij zou ooit een boek schrijven. Boekjes kreeg zij bij de vleet. Het Olifantje Barbarber stond tot aan haar laat ingetreden adolescentie op haar eigen persoonlijke Shortlist. Veel langer was dat korte document niet dan dat ene boekje. Haar vader was schoolmeester aan een tweemansschool. Na de burgemeester en de dorps dokter een belangrijk man in de opvattingen van het laag geschoolde dorps publiek. Het boek dat Mevroj wilde schrijven zou als boek alle boeken achterhaald en overbodig maken, nee, zelfs over treffen. Dat boekje dat zij als voorbeeld wilde gebruiken was een leuk geïllustreerde hard cover editie van “Ot en Sien” waarin het conflict tussen de sexen elke jonge scholier afdoende wordt uitgelegd. Een vroege, existentie philosophische kritiek op man, vrouw en maatschappij moest het worden. Met een lekkende ballpoint gewapend een een ruitjeschrift installeerde de kleuter zich aan een Klein school bankje op haar oranje geverfde houten stoel zonder kussentje. Intuïtief wist de kleine blauwwkous in opleiding dat de ware auteur eerst moest lijden. Na onduidelijke krassen lekte de ballpoint erger dan tevoren een veroorzaakte een groot aantal donkerblauwe vlekken op het geruite schortje van de voortvarende kleuter. Vader kwam binnen. Koffiepauze. Herrie in de tent. “Moet pappie weer eens de beuk er bij jou in gooien?’ brulde de inmiddels tot wethouder bevorderde huistiran en sloeg de kleuter helemaal lens. Zij huilde en schreeuwde tot zij het bewustzijn verliet en in het Radboud ziekenhuis drie dagen later uit coma wakker werd. Het geruite schort ging met de handwas de tobbe in. De vlekken gingen er niet meer uit. Zij wilde het schortje niet mer aan. De ware schrijfster wordt van jongs af aan met schade en schande overladen en dat is goed, heel goed. De zweep er over loutert pas echt zoals het zwaard van het Woord merg en been scheidt van wie de waaarheid ten onder dompelt in ongerechtigheid. Bijkans een Bijbels beeld. Onderdehand schreef Mevroj opstellen die in de verte door een beslagen bril leken op het deprimerende binnenhuiskamer gezanik en gezeur van de breekbare, broodmagere, leptosome auteur Bleekers Bé Zomer die het pakkende werk “Mensjes van Keulen” had geschreven. Een Bildungsroman over het naoorlogs leven bij de terecht plat gebombardeerde Oosterbuur temidden van puinhopen en oude huizen die aan de rand van de stad een wankelend bestaan leden. Eén en al huwelijksmisère in dat boek naar analogie van de naoorlogse literatuur. Het verhaal beegint al op de eerste pagina ijzersterk. Man aan de drank (hij draagt in het magistrale werk de voor insiders uit de Jellinek kliniek overbekende spotnaam Kobus Korsakow en verdwijnt geruisloos de WAO in waar hij achter de geraniums een vegeterend bestaan leidt) , kindje buiten baarmoederlijk afgestorven tot een homp rottend, zwart vlees, hondje dood, kippen opgevroten door een vos, vader voor de trein gesprongen, broertje aan dood, tante kutkanker, opoe tietkanker, opa balzakkanker, de drie poezen levend aan de deur gespijkerd door goed willende buren. Ook op de MMS wist Mevroj heel zeker dat haar toekomst uit de Hema ballpoint zou komen. Haar opstel “Lauw Loenes Lament” was gekopïeerd van “The catcher in the rye”, een cult book waarvan de titel op idiote wijze is vertaald met “De vanger in het graan”, een Ameri kaanse uitdrukking, die niets met vangen in het graan te maken heeft, maar uit de baseball wereld komt. Jaren later was het boek er nog steeds niet, dus drong Mevroj zich op aan een auteur van en dozijn boeeken, die een maand of zes een detective had geschreven over een IT schandaal dat erg leek op de actuele Wikileaks story met hoofdrol speler Assange.Zij bood aan een recensie te schrijven over het boek. Wie niet kan tekenen wordt tekenleraar en wie niet kan schrijven leraar literatuur. Hij/zij die geen boek kan schrijven dient zich aan als recensent. Geen wonder dat er onder academici een niet uit te bannen minachting is voor kunst en cultuur. (wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.