Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 juli 2015, om 07:47 uur
Bekeken:
423 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
169 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik bevind mijzelve al decennia lang in de welstandsklasse "


Ik bevind  mijzelve al decennia lang in de welstandsklasse die mij uitermate bevalt (deel 2)


Boeken bevatten volgens mij vaak een verhaal. Daar gaat het om, het verhalende aspect en vooral geen vrijblijvende filosofietjes van de auteur met lulbroei himself, maar dat wordt niet begrepen door de man in de straat en de vrouw achter het aanrecht, noch zijn minderen en zijn kinderen. Schrijven is geen flauwekulletje voor een lullettje met een moraal van lepeltje in suikerpotje of kutje plus lulletje is een sluitstuk en een neuck in den morghe is een dagh sonder sorghe, zoals ze bij de VOC al zeiden als ze een kudde negerinnen oppakten, ketenden en verhandelden na ze eerst goed te hebben doorgeneukt. White Power er in pompen via de blanke penis die ook niet van steen is. De halfbloedjes die er uit voor kwamen waren vaak adembenemd schoon van uiterlijk.Het was heel even stil rond Fred van der Wal. Een vreemde gewaar wording…die voorvaad’ren van ons hebben toch met de beste bedoelingen als ontwikkelings werkers  de  soewarte dames ingeneukt om aan een blanke leuter al vast te laten wennen voor later op schoot bij pastoor of pater die er wel weg mee wist. Kijk, naar die dagen van weleer moeten we terug. Jongens van Stavast en Jan de Wit die stevig in hun schoenen stonden met het hart op  de juiste plaats kwansuis in de wambuis als ze in de kombuis aan de Zeer Oude Genever en andere Jajem gingen met de musket paraat.Als het in het schrijversleven niet kan zoals ik denk dat het moet, moet het maar zoals het kan en anders, dan stop ik er toch gewoon mee. Klote van de bok: Ik ben toch geen kweepeer of kanonnenvoer? Welnéé! Bejje besodommieterd met je misjpoge?'
Twee jaar volhardde de schrijver in het genomen besluit. Zijn dagen in Am sterdam, Haarlem, St.-Anna parochie of Frankrijk verstreken voortaan 'met nietsdoen, de drank en genieten'. Nee, hij werd niet verlamd door een writer’s block, suicidale aandriften, een drugshabit of chronische moedeloosheid waardoor de linksdraaiende melkzure medemens wordt gekenmerkt. Banale bezigheden als het reinigen van zijn Luger bezorgen hem simpel weg meer vreugde dan het wrochten van al weer een volgend kunstwerk. Door een 'toevallige samenloop van omstandigheden' kwam hij tot andere gedachten, zodat nu al weer een boek van hebbikjoudaar drukklaar is. Er volgt, naar hij verzekert, spoedig méér, want dit is slechts het begin.
Geleidelijk zag ik dat er iets ging gebeuren. Een heroriëntatie op de stiel. Boulevards van mededogen openden zich.Even doordrukken dus….De schets, dacht ik.Met de broek op de enkels in het hok waar zelfs Koning Willem Alexander door de knieën gaat. De scherts! En ja hoor! Wáár hebben we het over? Daar hing die bruine, dampende jongen er al half uit. De stinksigaar. Dan is daar een glazen oog onder in de pispot die je niets zeggend aan kijkt en daaromheen die merkwaardige ingdroogde strontkorst overgoten met verschaalde pis, billensjuu en gestold bloed, het geheel in allerlei kleuren, wit, roomsgeel, rood, zwart en bruinig. Het lijkt gotsalmetruttenbollen wel een kut schilderij van Kees VerweyDe omvang van de drol wordt bepaald door de geglazuurde hard stenen pot dat spreekt vanzelf want wie heeft er ooit naar zijn strot een vette drol de pot uit zien springen? Niemand toch?  Toen ik de vorm eenmaal gevonden had, werd de inhoud op de vleugelen van de inspiratie als vanzelf aangedragen, want als de humor om de hoek van de deur binnen komt kijken vliegt de sex door het raam naar buiten en vice versa. Tenminste; zo vergaat het auteur dezes nog elk dag. De schets leerde me dat het bij het schrijven niet gaat om vorm óf vent, zoals vaak gesteld wordt door Terbraak en de zijnen. Nee, de vorm is de vent en de vent ben ik, Fred van der Wal, dat spreekt vanzelf. Een meisje kan ik altijd nog worden als het een beetje tegen zit, dan ga ik weer aan de hormonen om de open gewerkte behahaha beter te laten passen, hahaha.'
'Ik hoorde daar weer de puberale, atheïstische flauwekul die zo eigen is aan deze tijd op de buis en aan de bar, dus ik dacht: leuk, daar kan ik mijn naaldhakken inzetten,' herinnert onze schrijver zich. De auteur kreeg waarempel weer lol in zijn stiel. 
Aan zijn weblogs hield hij een enorme stapel 'schetsen' van hier tot Tokyo over, bij elkaar genoeg voor wel honderd  nieuw boeken. Maar ik zat inmiddels zonder uitgever met een directe link naar Bolcom.'Alles is me in het leven toch zo wonderlijk, bovennatuurlijk en onverklaar baar gegaan, zoals het een genie betaamt, anders was je geen genie' stelt uw auteur dezes vrolijk kijkend vast. 'Ik herpakte mijzelve en ben door een wonder weer gaan schrijven en schilderen,  door een wonder boven wonder heb ik nu een nieuwe uitgever gevonden met een directe link naar Bolcom. Mijn oudste dochter maakte mij er opmerkzaam op alhoewel ik al eens zijn naam noteerde in mijn speciale schrijvers cahier, een zwartboek, dat dus helemaal zwart ziet voor de auteur die de toekomst dankzij zijn zonne bril bij nacht ook alles altoos zwart in ziet anders heb je geen zwartboek nodig, toch, dan kun je net zo goed een witboek nemen? De schetsen ('die titel ga ik niet toelichten, want die klinkt, zoals alles wat ik schrijf, als een klok') zijn nóg melancholieker dan. 
(wordt vervolgd)



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.