Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
27 juni 2015, om 08:34 uur
Bekeken:
354 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
196 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Aan het biljart van de kunstenaarssociƫteit "


 

Aan het biljart van de kunstenaarssociëteit stonden de vertegenwoordigers van de grijze golf de pommerans van de biljartkeus traag met blauw krijt nadenkend en passend in de artistieke ambiance kunstzinnig in te kleuren.

Kunstenaarsvreugd.

Biljarten. De overwinning der impotenten. De laatste verloren slag op het groene laken  in het gevecht tegen het leven. De AOW gerechtigde pros- taatclub van gefrustreerde artistieke beroepskankeraars komen hier hun zakcenten op maken. De wachtkamer voor de dood.

Op de slang van deze heren stond zeker geen druk meer gezien de leeftijd, daar is alleen maar slapte aan de beurs.

Het genitale spel met de korte keu en de bronstige ballen in de geschoren, rulle balzak zijn ze al lang vergeten.

Niemand lette op deze luidruchtige bejaarden die zich met schorre stemmen schier nauwelijks verstaanbaar alleen verbaal nog enigszins konden laten gelden.

De tijd dat ze alles wat los en vast zat aan vrouwelijk schoon op de barkrukken van de sociëteit na een dozijn pilsjes met de ogen uitkleedden en virtueel tot de hunne namen op de toiletten in de gang, volgens eigen zeg- gen zo heftig, dat de stenen uit de vloer los raakten en de toiletpot op artistieke wijze met passie uit de grond werd gerukt, lag ver achter ze.

 

Bezadigd waren ze wel. Verzadigd niet. Op zwart zaad zaten ze niet om- dat ze van Drees trokken of een ruim pensioen genoten als ex-akademie of uitgerangeerde tekenleraren.

En zagen wij daar niet het befaamde kunstenaarsduo Zeger Zwakman en Teus van Zwedsinga met hun fantastische moyenne over drie banden weer eens een fabelachtige stoot weg geven, in opperste vrijmaking dwars door het groene laken stoten  en tegelijkertijd naar de hartstreek grijpen dankzij de veel te lang door gekookte zwarte koffie van gisteren en de opwinding om wat niet is en nooit zal worden?

In het spel van de korte keu en de twee ballen zullen zij nooit meer een geweldige stoot weg geven.

Biljarten is compensatie voor impotentie. 

Een randdebiele sport voor gepommadeerde naar Boldoot geurende pen- sionados met een overmaat aan vrije tijd. 

En hing daar niet de Zwitserse koekoeksklok liefhebber Caractatus Huffnagel aan de bar met zijn wegens veelvuldig gebruik defecte koekoeksjong tussen zijn benen waar nooit meer een vogeltje tevoorschijn zal ko- men. Gezegend met een grauwgrijs pafferig gelaat als een dronken schildpad aan de bar. One flew East, one flew West, one flew over the cuckoos nest.

Vele tinten grijs. Het zou de titel van een boek kunnen zijn. 

Een gelaatskleur die volgens Karel van Wassermann, internist, op nier- falen wijst. Pot voor meneer !

Of  was het de labiele, nerveuze, doch heel aimabale egotripper Theophile Flambard, die nog steeds de succesvolle illustrator Peter Foxhole poogt te imiteren met grappen, grollen en bakken voor aan de bar?

 

Het alerte beheerders echtpaar waren met zijn tweetjes als tolerante hore- ca veteranen wel wat gewend van de vrijgevochten, artistieke bezoekers en praatjesmakers, die niet zelden na twee uur ’s nachts op de biljarts on der invloed van alcohol elkaar bekenden in trio verband. De volgende ochtend voor de zoveelste keer nog half bezopen als notoire besmetbakken naar de lullensmid in de P.C. Hooftstraat om hun gehavende genitale gereedschap te laten repareren op ziekenfondskosten.

‘Even de holpijp in de revisie gooien’  noemden de ruimdenkende artiest- en het op beeldende wijze met als vooruitzicht dat volgend jaar alweer de ziekenfondspremie omhoog zou gaan, dankzij de artistieke inspanningen van onze vaderlandse, zorgeloze cultuurdragers op het genitale vlak. 

 

Ik ben er altijd zo op tegen geweest om je zo maar met iedereen genitaal af te geven.

Dat kan gewoonweg niet gezond wezen!

Hoe meer zielen, hoe meer vreugd was het devies van zowel het jonge be- stuur als van de sociëteitsbeheerders, want omzet moet er gedraaid wor- den om de tent open te houden.  

Een horeca onderneming is geen liefdewerk oud papier, maar hard werk- en en veel gelul aan horen van de doorgaans met zichzelf zeer ingenomen kunstenaars die op kosten van de subsidies en de kunstenaarssteun zich het schompes zuipen om ladderzat waggelend naar de sociale huurwoning drie hoog achter in oud west terug te keren.

Auteur Robert Loesberg stortte na een soortgelijk alcoholisch intermezzo van de trap af en bleef voor dood liggen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.