Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
27 juni 2015, om 08:31 uur
Bekeken:
342 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
174 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Hij wijst naar buiten waar lijn negen net voorbij rijdt"


Hij wijst naar buiten waar lijn negen net voorbij rijdt.

“Hier in de buurt, op twintig minuten loopafstand van het Rokin heb ik twintig jaar geleden op het Leidseplein mijn absolute glorietijd gehad.

King of the beats, weet je wel en dat is heel wat anders dan King of the beat, want daar zit geen muziek in.

Ik was een van de eerste pleiners. Eigenlijk de allereerste pleiner. De Oer pleiner bij uitstek, nog voor er pleiners waren. Ja, toen was een pleiner nog een pleiner en Amsterdam een Magisch Centrum.

Ik heb het plein gemaakt. Het plein heeft mij gemaakt. Yin en Yang, weet je wel. Symbiose. Daarna heb ik het in up tempo zien veranderen maar ik ben niet mee veranderd.  Het ging mis toen bekakt pratende, lullige corpsstudenten het plein ontdekten als sexuele speeltuin, toen was voor mij de sjeu er af.

Zelfs die van zijn gereformeerde geloof afgevallen  luldebehanger zoet gevooisde zanger Rob de Nijs liep op zaterdag avond op blote voeten Reyn- ders binnen. Barefooting, noemde hij dat. Niet origineel; hij had ’t gepikt van een sixties popsong.

Hij dacht dat ’t erbij hoorde om Jezus sandalen te dragen of blootsvoets voort te schoffelen over het besmeurde asfalt. Op zondag mocht hij nooit van de dominee naar de kroeg. 

Het enige dat hij mee had gemaakt als leerling van de gereformeerde drie jarige HBS was de regen die zachtjes op zijn zolderraam tikte en daarna zette hij een kaars in de vensterbank. En waarom in Godsnaam? Mijn toenmalige gepassioneerde minnares Alice  heeft bij hem in de klas geze- ten, die kan het weten. Ze vond hem een lulletje. Ik woonde naast de alt- saxofonist Hank Hemeltjerijk, die op woensdagavond altijd een jamsession had op de eerste etage boven de antiekwinkel van Bertha Boothenbauer in het Spiegelkwartier.

Horen en zien vergingen je als hij harmonieleer aan het oefenen was, dat deed hij met zijn hele lijf.

Stampen op de maat op de vloer met zijn schoenmaat 52. Enorme kanos liet hij zich aan zijn poten aangieten bij de een of andere schoenenreus of de Bata met hoefijzers er onder.

De schoenen schimmelden onder zijn poten weg omdat hij zweetpoten had.

Het was slechts namaak wat hij speelde. Achterhaalde bop clichés. Charlie Parker in zakformaat, maar dan zonder talent, zonder formaat en zonder  zak.

Een Oostenrijks blaaspoepen orkest in vetleren korte broeken was er niks bij. Charlie Parker droefsnoeterige kolerere zenuwelijersmuziek voor stu- denten en die gemankeerde auteur Henk Romijn Meijer, die altijd met hoofdpijn is volgens dat interview in VN. Hail hail Rock and Roll en No More Blues.

 

Hank heeft toen nog een half jaar moeten zitten omdat ze een tiende gram marihuana via een microscoop in zijn broekzak vonden op het bureau Leidseplein.

Hij is verlinkt door de eigenaar van de Vana kruidenierswinkel aan de overkant op de hoek Kerkstraat Nieuwe Spiegelstraat.

Een kleine neringdoende met een NSB verleden en een geel perkamenten huid. Kinderen van NSB-ers hebben altijd die  verradersmentaliteit, dat is er in gehengst tijdens WO II.

Die uitgedroogde Vana man in zijn stofjas nam via een verrekijker aan- stoot aan Hank, als hij met een plestik gietertje de zes weed plantjes water gaf op het platte dak van de antiekwinkel van zijn moeder.

“Hank is gek”, zei zijn toen nog heel slanke zuster altijd en nodigde auteur dezes daarna uit om mee naar Zuid Frankrijk te gaan om een paar kubieke meter glaswerk van Lalique in te slaan.

Het kon niet : ik was net gehuwd en we hadden en dochter van een paar maanden.

Ik wist niet eens wat Lalique was, maar wel dat de dame die mij uitnodigde er aangenaam uit zag.

Hank was helemaal niet gek, die had net als ik met goed gevolg de kweekschool voor onderwijzers gevolgd, was naar Parijs gelift en ging voor een paar rotcenten met homos mee om te kunnen vreten.

Niks op tegen. Het vreten gaat voor de moraal. Voor een belegde boterham spuugde hij een liefhebber in zijn bek, dat vinden die Franse intellektjuwelen lekker. Acteurs hebben dat ook. Voor die on stage gaan zeggen ze tegen elkaar in goed Nederlands “Break a leg” of  “Spuug ze in de bek”. Een onaangenaam volkje die actrutten en actreutels. Subsidie vreters. Nu is de eerder genoemde dame even vet als haar moeder indertijd.

 

Als je een meisje leuk vindt, moet je eerst maar eens goed naar haar moe der kijken, dan weet je hoe ze er later uit zal zien.

Zei Nietzsche dat niet, die ouwe rukker met zijn syfilis? Nou, dan hoef je niet meer.

Gelukkig ben ik gezond van onderen na die spuiten antibiotica tegen een vrijwel resistente druiper, die ik had opgelopen bij een veneriese dame uit Haarlem in 1968, maar ik liet het pas na maanden lang door etteren repa-reren. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.