Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 juni 2015, om 22:19 uur
Bekeken:
309 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
184 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik ging werken in een discotheek"


Ik ging werken in een discotheek en een alternatief jongeren centrum in Haarlem, Electric Centre, om sociaal verzekerd te zijn en een dekmantel voor mijn illegale handel te hebben, dat was veel safer, ook voor de belas- tingen en de politie.

 

Ik was vijfentwintig, liep rond in nylons, jarretelgordel, slipje, beha, da- meshemdje onder mijn jeans en Paisley overhemd en kreeg er een relatie met een zeventienjarig blond meisje, die alles prima vond.

Joke, een ranke Haarlemse schoonheid. Jammer dat haar lingeriemaat de mijne net niet was.

In Haarlem woonden in de sixties de gepassioneerde dames. Die Haarlem- se meiden waren de mooiste van het land. Soms totaal los geslagen, dan werden ze bloemenmeisje van het jaar en als dat niet lukte kutkaasmeisje in Alkmaar.

In hun gezelschap waren altijd wel jonge mensen met progressie ideetjes die een klein stukje rode libanon bij zich hadden.

Omdat ik zelf veel rookte in die tijd kreeg je er steeds meer verstand van, ook van de effecten van de verschillende soorten.

In Den Haag kende ik een paar jongens die om gingen met de geflipte yoga leraar Hans Wesseling, die door de week onderwijzer was en in het weekend voor fake hippie speelde.

Hij kleedde zich dan in Oosterse todden als een goeroe en hing Indiase zilveren hippie kettingen om zijn nek.

Ik vond het geen gezicht, maar hij ontleende daar zijn identiteit aan. Misschien had ik dat ook wel gedaan als ik elke dag voor de derde klas van een lagere school met den Bijbel in Zuidwolde of Nijeveen had moet en staan om de maatschappij een stuk droog brood af te dwingen.

Ik dank God op mijn blote knieën dat die beker aan mij voorbij is gegaan. Als ik fotos van die taart anno nu zie...zum Kotzen.

 

Hans Wesseling was in kleine kring beroemd omdat hij ooit eens een opzienbarend manifest schreef voor een tentoonstelling van Jan Cremer.

“Op beschadigde poten lopen”, heette het pamflet.

Ik heb Hans ook nog eens ontmoet bij huisarts Peter in Haarlem, die toen als keurige krullenbol nog niet gepromoveerd was.

Via Hans Wesseling kwam ik eenmalig op het atelier van de kunstschil- der Jan die ik via mijn vriendin Aletta had leren kennen, die hadden alle- bei hele goeie dealers, voor weinig geld veel hasj, een hele puntzak vol en van een prima kwaliteit.

Ik ben toen samen met Aletta nog knetterstoned geworden op het atelier van kunstschilder Jan in Den Haag.

Het leek alsof je op wolken liep. De vloer was van rubber. De rest ook. Ik speelde die middag dus verder niks klaar met die mooie, langharige stoei- poes naast mij op bed. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.