Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 juni 2015, om 22:16 uur
Bekeken:
346 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
187 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Bovendien was ik dat artiestengelul meer dan zat"


Bovendien was ik dat artiestengelul meer dan zat, die lui waren allemaal voor militaire dienst afgekeurd op S vijf, te stom om voor de duvel te dansen, labiel, doorgaans verslaafd, behalve die ene aquarellist van Arti, die was tenminste nog marine officier op een duikboot geweest, iemand met ballen en een beschaafde vrouw, maar die bemoeide zich ook niet met die artistieke mafketels, die had net als ik ook schijt aan ze.

Ik noemde hem vanwege die onderzeeboot altijd de onderwater revolutio- nair omdat hij zich nergens over uit liet, altijd op de achtergrond bleef en nooit op viel.

Een rustige, milde man met een stijl van aquarelleren die erg Frans, krul-lerig aan deed. Typisch krachteloos Rijks akademie werk. Not my cup of tea, maar dat maakt niks uit. Smaken verschillen.

Die aquarellist was iemand die door een periscoop naar de werkelijkheid kijkt en voorzichtig zijn kansen in schatte om daarna een torpedo af te vu- ren. Vijand in zicht.

Dat krijg je als je lang in een duikboot hebt opgesloten gezeten, dat heb je met al die lui uit het leger, die hebben allemaal een slag van de molen ge- had en weten wat ze doen om een ander de vernieling in te helpen.

Een behoedzame opportunist tot en met die ex- officier, dus buitengewoon populair in kunstenaarskringen.

Een eigen mening hield hij er niet op na.

Ze voelden zich in de zestiger jaren op Arti stuk voor stuk miskende Pi-cassos, maar konden nog geen streep recht trekken op een doek.

Die academies leiden toch ook nog steeds op voor de bijstand, het gekken- gesticht, het buurtcentrum, de kroeg, het bordeel, de ontwenningskliniek, het ziekenhuis of de gevangenis.

Het was me een leip zootje die beeldende kunstenaars.

De akademieleraren lagen meestal net als Matthijs Rollebol stoned of la-zerus achter in de klas op een bank te pitten.

De grote mode was toen onder artiesten om het communistje uit te hang- en.

Er liep in Arti een artistieke, zwaar brillende, eeuwig grijnzende bochel rond, Willie Eikenakkermaalsonderhout, die miste een wervel in zijn nek en daardoor leek het alsof hij een bochel had. Hij wist zeker dat de Russen of de Chinezen elk moment ons land binnen konden vallen, dan zou de hemel op aarde aanbreken en hij blokhoofd over een contingent kunst-artiesten.

Hij al vast het rode boekje van Mao aangeschaft en uit zijn kop geleerd.

Ik had aan dat soort potentiële landverraders schijt.

Hij kocht een race fiets maar sloeg al bij de eerste bocht in het Amster damse bos over het stuur heen tegen het plaveisel omdat hij bij een scherpe bocht slipte op een nieuw aangelegd kiezelgrindpad en brak zijn sleutelbeen.

Jaren lang gaf hij in China les in revolutionair schilderen en tekenen en woonde als communist dan ook ergens in een duur grachtenpand.

Politiek linkse lulverhalen betekende in kunstkringen een regelrecht op-stapje naar een goed gesalarieerd baantje in een kunstcommissie. Eén middag werk in de jaren zestig en twintig ruggen per jaar uitbetaald door de gemeente Amsterdam was normaal.

Links lullen, rechts zakken vullen, liefst op kosten van de subsidiegever.

In de klas van die kunstakademie in China zaten de spleetogen de hele dag koppen van Mao en Lenin na te tekenen.

“Bochels hebben altijd iets rancuneus”, zei kunstschilder Hans Engelman tegen mij toen hij eens flink te pakken was genomen door rooie Stille Wil- lie bij een aankoop.

Hans had Stille Willie aan een prijs geholpen voor zijn aquarellen. Ver- volgens keurde Stille Willie als dank het werk categorisch af van Hans bij aankopen.

Die rooie rakkers in de Amsterdamse artiesten sien waren geen haar beter dan NSB -ers. Rooie fascisten en gewetenloze, gefrustreerde opportunist- en waren het.

Ze wisten van gekkigheid niet wat ze moesten doen om op te vallen. Of ze lieten hun lul er af zagen zoals dat Utrechtse drankorgel William Kip en verbeeldden zich dan een vrouwtje te zijn omdat ze glad van onderen wa- ren, maar zo werkt het niet.

Alsof het niet genoeg is voor een man om zijn vrouwelijke inborst uit te drukken door dure lingerie te dragen! Ik vond het maar rare mensen, die kunstartiesten.

 

Sociëteitsbeheerder Corrita van Arti zei altijd: “ We gaan expres niet op zondag open, want dan krijg je allemaal van die rare, ongewassen, vereen zaamde, gekneusde  mensen aan de bar, die net als die illustrator Teun Steun Nieboer voorover op de bar gaan liggen grienen om aandacht te trekken en het liefst aan je boezem willen uithuilen.

Nou, daar is mijn boezem toevallig niet voor geschapen, dat soort sukkels kan beter weg blijven, die verteren toch niks, dat geeft alleen maar proble- men.

Daar ben ik niet voor in de wieg gelegd! Arti is geen psychiatriese op- vang! Wat denken ze wel die gesubsidieerde artiestjes!”

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.