Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 juni 2015, om 09:45 uur
Bekeken:
328 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
148 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" De sien veranderde. In die Amsterdamse discotheek "


 

De sien veranderde. In die Amsterdamse discotheek vlak bij het Rem- brandtsplein-ik zal geen namen noemen- zag ik wel hoe heavy het er aan toe ging bij het dealen, duistere tiepes met revolvers onder hun leren jas, paranoïde blikken en bedreigingen over en weer, elkaar rippen met slech- te kwaliteit, bloederige vechtpartijen die met scheermessen, looien pijpen, ploertendoders en honkbalknuppels werden beslecht heb ik regelmatig op het Rembrandtsplein en aan de Amstel mee gemaakt als ik met de lang- harige Aletta uit ging naar de Phono bar, daar vielen soms doden bij.

Na afloop van elk weekend lagen liters bloed en hele happen mensenvlees op straat. Hondenvoer, dat was in een mum van een tijd weg.

Het deed me denken aan het einde van koningin Jezebel in het Oude Tes- tament.

 

Vooral toen de Yoegoslavische maffia er bij betrokken raakte, die voer- den nog al eens een likwidatie uit, dat waren echte psychopaten.

Ik dacht toen al dat het ook anders kon; dat dealen kan toch ook op een eerlijke en rustige manier.

Waarom moest dat altijd gepaard gaan met geweld? Waar waren love and peace gebleven en flowers in your hair?

Bloemetjes in de lopen van de geweren. Zou je die water moeten geven om ze vers te houden ? Of lieten ze dezelfde dag nog hun kopjes hangen ? Moest er een schep pokon op in plaats van buskruit ? Zulke vragen van oorlog en vrede hielden mij vaak bezig.

Voor mij waren de silver sixties voorbij met de inval van de Russen in Tsjechoslowakije en de moord op Sharon Tate door een stel gedrogeerde criminele hippies.

 

Omdat ik heel veel met verslaafden, pooiers, hoeren, kunstenaars, homo- prostituees en dealers om ging hoorde ik wel eens de namen van de echte Grote Jongens uit de business noemen.

Daar was een naam bij van een jongen die ik nog van het Leidesplein ken- de uit mijn eigen pleinertijd dus ik dacht: te gek, daar ga ik maar eens even een afspraakje mee maken, want ik wilde het wat zakelijker aanpak- ken.

Als ik toch mijn billen ga branden en op de blaren moet zitten kan ik maar het beste zo dicht mogelijk bij het vuur zitten, dan weet je waar  je aan toe bent en strijk je de meeste poen op.

Ik was geen type om in kleine stukjes te handelen, want dan trok je de steun trekkende armoedzaaiers aan, de losers, de sukkels, de misfits, de displaced persons, de minkukels, de gesubsidieerde, ongewassen ku(ns)t- artiesten, die geen cent te makken hadden met hun morsige jeans, de links draaiende melkzure Have Nots en de Habe Nichts, vervuld van extreem linkse politieke idealen, niksnutten, parasiterend op de belastingbetaler, maar wel een grote bek open trekken als ze niet genoeg centjes van de overheid kregen om hun onbenullige bestaantje mee in stand te houden, een houding waar je niks mee op schoot. Ik was nu eenmaal gewend aan een zekere luukse en welstand om mij heen van jongs af aan doordat ik was opgevoed in Amsterdam zuid, de Vondelparkbuurt.

De kaarten waren geschud. Ik maakte mijn mind op. De Mercedes Sport 190 SL waar Lila en ik in reden moest ook afbetaald worden want die had ik op de lat bij Ben Pon gekocht.

Mijn rijbewijs was toen nog niet afgepakt, dus ik scheurde er op los langs de boulevard in Zandvoort. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.