Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
23 juni 2015, om 19:20 uur
Bekeken:
316 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
161 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het is allemaal sinds Bruinsma veel groter en internationaler..."


Het is allemaal sinds Bruinsma nog veel groter en internationaler gewor- den en daarmee niet meer af te stoppen. Veel meer keiharde maffia dan vroeger.

Jongens die je echt niet voor de voeten moet lopen want dan riskeer je een rolstoelvonnis of erger.

Operatie knieschot en werk je niet mee door je jeans op te stropen wordt het een nekschot.

Zo nu en dan scoort de politie een paar honderd kilo in het gunstigste ge val en dat wordt dan zogenaamd vernietigd, maar vergeet het maar.

De cops brengen het zelf op de markt en stoppen de opbrengst in eigen zak. En de hogere dienders stoppen gewoon de in beslag genomen stuff in hun kluis.

Je weet toch nog wel dat inspecteur Siekstra toen de kluis van commissa- ris Toorenkamer liet open breken, maar Toorenkamer was ze waarschijn lijk net iets voor. Misschien was hij ook helemaal niet omgekocht. Je kunt het niet zeggen. De kluis was leeg. Piep zei de muis in het voorhuis.

Vernietigd wordt er niks door de politie, dat zijn verhalen voor de buiten- wacht om die rustig te houden en de indruk te wekken dat alles onder con- trole is.

Als ze hier dus iemand pakken met een grote hoeveelheid soft drugs komt dat na verloop van tijd weer op de markt.

Ik heb heel vaak mee gemaakt dat er bijvoorbeeld vijftienduizend kilo Marokkaanse in beslag was genomen. Big deal. Al die politie eikels op de foto met big smiles. Toespraken van meneer de commissaris tot en met de minister van justitie hoe goed het gaat met de jacht op drugscriminelen.

Iedereen stopt elkaar een veer in zijn reet en men gaat weer gerust naar huis. Drie weken later ging de prijs van die Marokkaanse stuff dan plot- seling omlaag en kon je het overal kopen.

Rarara, hoe kan dat nou !

Een stel straatagenten kon dankzij die move weer een nieuwe Mercedes kopen en elke avond naar de Yab Yum, met zes hoeren in een bubbelbad flessen champagne van duizend euro het stuk opzuipen.

Zo zit het toch in elkaar!

En niet anders! Laat je toch niks wijs maken.

 

De Grote Bazen hebben contacten met een aantal vaste, zeer betrouwbare figuren op de tweede lijn en die dealden voor ze. Daar was ik dus lange tijd één van de belangrijkste van.

Mijn gedragslijn was: eerlijkheid en nog eens eerlijkheid. En klantenbin- ding. Jij doet wat voor mij en ik wat voor jou. Kwam er een Amerikaan  bij me voor een paar kilos dan gaf ik hem nog een leuk stukje mee voor onderweg om kalm te blijven en een paar LSD strips, een buisje amfeta- minen, een dozijn strips Valium, wat Peyote en Mescaline voor toe.

Gewoon om goodwill te kweken, dan kwamen ze zeker terug. Meestal brachten ze nog andere klanten mee.

En vaak werden dat ook hechte vrienden van mij. Die vertelden weer door aan anderen dat ik de zaak niet belazerde. Ik kon vragen wat ik wilde want er was zo verschrikkelijk veel tinnef op de markt dat ze mij liever een paar ruggen meer betaalden dan dat ze vierkant geript werden.

Ik controleerde de bankbiljetten wel altijd even met de ultraviolet lamp of ze wel echt waren.

Ik had lange tijd de bijnaam Ultra Violet, net als een van die superstars van Andy Warhol. Ik werkte uitsluitend op bestelling.

Thuis had ik geen grammetje in voorraad, zelfs niet voor eigen gebruik, want vroeg of laat loop je dan toch tegen de lamp bij een inval.

Je moet in mijn opvattingen absoluut clean zijn als tussenhandelaar. 

Niet zelf grootgebruiker zijn. Toch hield ik dat niet lang vol. Hoe ik voor de bijl ging is weer een verhaal apart.

Ik ging de handel pas halen als er een klant was, die zette ik dan zo lang op de bank, stopte een hetero- of homopornovideootje in de recorder, het hing van de persoon in kwestie af en denk niet dat alleen mannen in porno geïnteresseerd zijn, want ik had heel wat vrouwelijke klanten, die er tuk op waren, vooral op die keiharde S.M. movies waar dat vette mormel Fiep en die Jezuïet Luuk Klopstock in handelden om hun kitsch kunsthandel te kunnen bekostigen.

Schilderijen van Hank Duvelsjas uit Groningen voor een ton en dat soort commerciële troep.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.