Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 juni 2015, om 08:17 uur
Bekeken:
334 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
193 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Als je daar kampioen werd tussen die pooiers kon je je gerust..."


Als je daar kampioen werd tussen die pooiers kon je je gerust wereldkam- pioen noemen, want het was superieure kwaliteit wat daar aan karate werd vertoond.

Ik had daar zelf jaren getraind dus ik weet waar ik het over heb. Bloed- sport. Op de grond van de dojo lag geregeld plassen karatebloed. Aan de muur hing een plakkaat met grote letters: karatebloed direct opruimen !

Een paar jaar woonde ik tegenover een generaal en die gaf  hoog op van de militaire basis training, dat vormde mietjes om tot mannen, zei hij. Zelfs voor een kunstschilder was er nog hoop, want dat waren allemaal mietjes, beweerde hij.

Hij dacht dat karate een soort modern ballet was in een maillot. Een sport waarbij je kuitenflikkers en sprongetjes leerde onder het schreeuwen van Kiai.

Nou vond ik die dienstplichtigen maar mietjes vergeleken bij die keiharde karate jongens, die stuk voor stuk met hun getrainde ijzeren karatevuist door zes centimeter hout stampten.

Van de twintig beginners zijn er twee tot hun bruine band gebleven, de rest viel af, zo hard was de training.

Een van hen die overbleef was ik. Karate heeft mij veranderd. Ik heb de eerste vier jaar lang constant bont en blauw gezien van mijn tenen tot aan mijn wenkbrauwen, dat is andere koek dan tinnen soldaatje spelen.

Ik ben letterlijk met bloed, zweet en tranen door het stof gegaan in drie sportscholen.

Nog nooit ben ik neer gegaan. Mijn leraar Hendry Thamrin zei: “Je bent nooit neer gegaan omdat je niet wilde neer gaan”.

Zo was het ook.

 

Ik vertrouwde die Amerikaan en zijn vriendje eigenlijk niet erg en dat bleek achteraf ook te kloppen, dus ik zeg tegen hem: ”De plannen zijn veranderd. Weet je wat, laat ze toch maar lekker hier komen, dan heb ik een extra bonus voor ze”.

Hij sputterde eerst nog wat tegen, maar ik zei: “Ik heb hier de regie. Ik bepaal waar de deal plaats vindt, dat is een oeroude wet uit de handel”.

Wie het heeft mag het zeggen, dan ben je psychologisch in het voordeel.

Even later gaat de deurbel en die Surinamers komen luid kwetterend en kwakend als apen in het papiamento binnen met veel misbaar swingend binnen. Echt swingend alsof ze op de dansvloer stonden.

Eigenlijk was het om te lachen. Het is toch ook elke keer weer hetzelfde met de gekleurde medemens.

Eén neger is een schouwspel, twee negers zijn kermis en drie een burger- oorlog.

Ze hadden een houding van: “Hier met die weed, klootzak en hoe je aan je poen komt moet je nog maar zien!” Nou, dan waren ze bij mij aan een goed adres, want ik had wel eens vaker met dat bijltje gehakt.

Opeens zien ze die negers op de bank zitten met de punt 45 duidelijk zicht baar in de gordels van mijn kennissen, dus ze schrokken zich een hoedje.

Ze hadden mij namelijk alleen verwacht.

Het zou dus dankzij de bemiddeling van die slome Amerikaan een ripdeal zijn geworden waarbij ik hoogstwaarschijnlijk zou zijn omgekomen.

Eén van mijn boomlange negervrienden kijkt ze zo eens vorsend minuten lang aan en zegt: ”Sorry, boys, die deal gaat vandaag niet door, maandag, wasdag, woensdag, gehaktdag, dus geef mij maar gauw de poen die je in dat krokodillen leren koffertje daar hebt en dan is het opzouten geblazen! Weet je wel dat krokodillenleer streng verboden is om in te voeren? Ik kan zo even het buro Leidsegracht bellen dat jullie de invoerwetten op ex- otische dieren hebben overtreden!”en hij geeft mij een vette knipoog.

Die Surinamers werden helemaal gek, die wisten niet hoe ze het hadden, die dachten dat hun laatste uur geslagen was.

“Oewat, man, oewatbewat is dat, man? Oewaarom dan niet, man?” zeiden ze gemaakt verbaasd.

Toen zei ik: “Nou, voor uit, voor deze keer, maar eerst tel je het geld hier even uit voor mij zodat ik weet dat jullie me niet besodemieteren en ik wil tienduizend meer omdat je me hebt willen tillen. En langzaam tellen zodat ik het kan volgen, want als het mij niet bevalt…” en ik trek na afloop toen ze uitgeteld waren mijn punt 38 en richt die op ze en tegelijkertijd pakken die Nigerianen ook hun punt 45 en houden ze onder schot. Het was ge- woon een scene uit een goedkope B-film.

Het kostte me grote moeite om niet in  lachen uit te barsten, want het was allemaal fake wat we opvoerden, maar onderdehand speelden we het toch bloedje serieus.

“Tellen  die poet en een beetje snel of je komt hier niet levend vandaan” zei ik met een uitgestreken gezicht.

Die ene Surinamer: ”Oewaarrrom, man? Die deal gaat toch niet door, man?”

Ik zei dat ze op moesten sodemieteren en de poet achter laten of ze liepen tegen een stopkogel aan. Ze scheten bagger.

En zij de deur uit met achterlaten van de poen. Ze dachten dat ze die bleekscheet wel even konden naaien. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.