Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 juni 2015, om 08:14 uur
Bekeken:
335 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
154 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Stijgerbouwers of betonvlechters met een IQ van 80 recruteerden "


Stijgerbouwers of betonvlechters met een IQ van 80 recruteerden de bazen meestal, die hadden sterke jatten en geen morele bezwaren.

Ze kregen een paar ruggen en waren dan ook weer blij. Geklofte jongens van de gestampte pot konden bij ons altijd aan de slag als incasseerder of executeur.

Gereformeerde zemelaars met gewetensbezwaren kwamen er niet aan te pas.

 

De grondstoffen bleven dan wel in Nederland, maar daar kon je nog niet veel mee, want die junkies wilden het in de vorm van pillen of ampullen, dat vonden ze lekker hip staan dan konden ze het in een chique doosje be- waren om mee op te scheppen.

Er was een ontzettend grote vraag naar pillen plotseling op de markt, dus ik moest leveren en snel ook, anders verlies je je geloofwaardigheid in de sien.

Ik heb nog heel lang een bakelieten pillen doosje van  die illustrator Wil- lem van Malsen gehad waar ik mijn hasj in bewaarde.

Dat doosje kreeg ik weer via Hens, een leraar tekenen aan de Tilburgse leergangen die Malsen had ontmoet in een P - café.

Als die Malsen strontlazerus was dan ging hij huilend om de nek van Hens hangen en lalde dan dat hij nu eindelijk de Ware Meester had ont- moet.

Het was me wel een zootje die artiesten. Artiesten pathetiek.

Hens dook meestal stomdronken zijn nest in naast zijn wijf Trutta, (aan de akademie waar ze les gaf had ze de bijnaam onder de leerlingen Trutta met d’r grote Kutta, omdat ze als belegen teef op jonge jongetjes viel), dan lag ze in het echtelijk bed tegen de klippen op te neuken met een eer ste jaars leerling, terwijl Hens naast haar de slaap der rechtvaardige alcoho listen  snurkend als een varken uit sliep.

Het kon hem niks schelen omdat hij al op zijn drieënvijftigste zo impotent als een natte regenwurm was.

Het enige dat hij streek met zijn strijkstok en liet zingen was een altviool in een barok ensemble.  

 

Omdat we die ruwe grondstoffen moesten bewerken hadden we een pil-lenmachine met een behoorlijke capaciteit nodig, die volcontinu kon draaien op drie fase krachtstroom ergens in een loods in het havengebied op een industrieterrein.

Het ging om honderdduizenden pillen tegelijk dus die kon je moeilijk met de hand gaan draaien zoals vroeger die apothekers assistentes deden, dat waren trouwens meestal verveelde, verwende meisjes van gegoede huize of niet al te slimme boerendochters met een ulo diploma, die niks om han- den hadden.

 

Ik zie er nu heel keurig uit, casual gekleed of in driedelig krijtstreep, maar indertijd  had ik lang, blond haar tot over mijn schouders, een ongescho- ren boeventronie, droeg dag en nacht een zonnebril en woonde in mijn leren jasje, liep op Ibiza laarzen, hippiekettingen om mijn nek, dus ik was een rond wandelende reclame voor de hippie drugsien.

Mijn visite kaartje als drugsdealer en gebruiker hing als het ware al om mijn nek.

Ik had hoognodig die pillenmachine nodig maar daar kon je niet zo maar aankomen bij en groothandel in medische apparatuur als je er uitzag als een hippe vogel, want niemand zou mijn verhaal geloven dat ik medicijn en of chemie studeerde, omdat ik elke zin naar de mode van die dagen ook nog beëindigde met, weetjewel.

In die tijd liepen die corpsstudenten nog met hockeydassen, rokkostuums en colbertjes brallend rond.

 

Ik had eindelijk met veel moeite een adres gevonden waar ze een pillen- machine verkochten, maar met mijn ongeschoren uiterlijk, hippiekleding, zilveren kettingen om mijn hals en polsen, een paar dozijn ringen aan mijn vingers en lange haar maakte ik geen betrouwbare indruk in het acade- mische zakenmilieu, dan had de verkoper gelijk de politie getipt en zat ik dezelfde avond nog in de cel als verdachte.

Gelukkig kende ik iemand in Amsterdam die handelde in het groot in wa- pens, dikke poen, dure Mercedes voor de deur, maatpakken, achterover ge kamd brillcream haar, een met goud behangen zonnebank bruin tiep, bij bepaalde wijven met een suikerspinkapsel en een Brigitte Bardot jurkje waar de tieten uit puilden zeer getapt, dus ik dacht: bingo, die moet ik hebben als intermediair, want die is gewend zaken te doen met allerlei slag mensen, die lult zich er wel uit en dan blijf ik op de achtergrond  in de auto zitten.

Hij wilde me wel helpen voor een kleine wederdienst, dus die afspraak stond als een erectie in de ochtendstond, want die heeft goud in de mond.

Zoals ze bij de VOC al zeiden als ze weer een blik slavinnen opentrokken: Een neuck in den morghe is een dagh sonder sorghe.

en dekt iedereen toch de ander. Matennaaiers komen er niet zo heel vaak voor.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.