Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 juni 2015, om 21:49 uur
Bekeken:
339 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
170 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Ik kwam de bar binnen lopen en ik zag de heren daar zitten..."


 

Ik kwam de bar binnen lopen en ik zag de heren daar zitten en dacht ge- lijk: dit is foute boel.

Het leek wel een film als de French Connection of de Peetvader. Van die typische gangsterfiguren die je alleen in boeken van Mickey Spillane en James Ellroy aantreft of in Amerikaanse b-flims met Jeroen Krabbé en Rutger Hauer, zoals mensen er in het echt helemaal niet uitzien.

Ik zei vrolijk: “Zijn jullie soms van de politie?”

Zij natuurlijk brullen van het lachen, maar net iets te overdreven. We ging en zitten en bestellen een dubbele wisky om the rocks. Ik sloeg die in een teug naar binnen.

Zegt die ene: ”Jij spuugt er ook niet in, ouwe rukker, dat heb je niet van je moeder geleerd, ouwe motherfucker!”

Dus weer brullen van het lachen geblazen terwijl er niets te lachen viel. Allemaal even kunstmatig en opgeklopt die sfeer. Ik word niet graag “ouwe motherfucker of ouwe rukker” genoemd en het was voor mij een indicatie dat alles zo fake was als wat.

Het was verder wachten op de Big Boss die de deal met mij zou maken, maar ik was al lang op mijn qui vive. Ik liep te lang mee om me in de lu- ren te laten leggen door een stelletje groentjes die net van de recherche- school af zijn en de stoere bink willen uithangen.

Nou, na een uur wachten kwam de Big Boss binnen. Ik was al bijna weg gegaan en wilde de deal afblazen. Ik bleef een man van de klok. Afspraak is afspraak.

Als ze niet op tijd zijn voorspelt dat meestal niet veel goeds. Net toen ik op wilde staan kwam meneer naar binnen walsen.

Het was zo’n tiepe zo weg gelopen uit een politie serie op de TV, zo iemand als Mannix, breed geschouderd, slobberig pak, grote bef snor, valse ogen, bor stelige wenkbrauwen, gebruinde kop, gouden tanden in zijn bek, zware gouden ketting om zijn nek, kortom te bruin en te goud om waar te wezen.

Hij zei dat hij een geboren en getogen Duitser was, dus ik vroeg hem hoe hij aan dat Amerikaanse accent kwam.

Nou, dat was hem nog nooit verteld. Hij was zogenaamd nog nooit in de States geweest. Hij sprak met een tiepies zangerig, zuidelijk Hillbilly ac- cent dat ik wel kende van mijn tijd bij de Louisiana Hay Ride toen ik in de ”Alles Kits Okay Corral Bar” nog wel eens op de mechanische stier ging met mijn zatte kop en er na twee minuten al van afgegooid in de zandbak mijn kloten kon gaan tellen onder applaus van de barflies met de opgebon- den tieten.

Ik was er van overtuigd dat het een Yank was.

Een DEA agent. Gestuurd om mij er in te luizen omdat ik veel aan in Duitsland gestationeerde USAF lui leverde.

Er was iemand gaan praten. Ik wist meteen hoe de zaken er voor stonden en wie er doorgeslagen was. Ik zou niet graag in hun schoenen staan, want ze hadden daarmee hun doodvonnis getekend.

Met verraders werd korte metten gemaakt.

Eerst in mekaar rammen, daarna castreren door Dokter Dood, zoals we hem noemden, met kokende olie het zakie dicht schroeien dat ze niet leeg liepen, het hele zaakje in hun bek proppen en na uren martelen een nek schot voor toe of een paar uur waterboarden.

Daar had ik geen medelijden mee.

Nog dezelf de avond zou ik de namen door geven aan de grote bazen in Amsterdam die zouden de rekening wel verder vereffenen en een paar mannetjes naar Duitsland sturen.

Ik noemde zo’n executie peloton altijd de Killer Bees.

We gingen naar zijn hotelkamer om verder te praten want je trekt natuur- lijk de aandacht van de bar bezoekers als je met een stel goud omrande pseudo boeven zit te praten, die een koffer met dollars openen, dan weten ze dat het geen zuivere koffie is en hoe minder zielen, hoe meer vreugd, is mijn devies altijd geweest.

Ze hadden de duurste suite gereserveerd om me te imponeren, maar ik ben niet zo gauw onder de indruk.

Ik lulde dus maar een eind in het wilde weg dat ik niets van  stuff wist, dat mijn broer er eigenlijk in zat, die lag in het ziekenhuis met een gebroken been van de wintersport – ja, natuurlijk rookte ik ook wel eens een stickie- en dat ik zo lang de zaken voor hem waar nam maar ook verder ook ner- gens iets van af  wist.

Allemaal bullshit maar ik wilde daarmee een rookgordijn optrekken door de naieve jongen te spelen.

Ik vroeg of ik even zijn paspoort mag inzien om te checken of er visa- stempels van de Libanon en het verre Oosten in staan, maar dat kon niet, dat was hij toevallig net even vergeten. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.