Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 juni 2015, om 21:48 uur
Bekeken:
318 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
177 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Dus die ene DEA agent zei zo koel als een komkommer"


Dus die ene DEA agent zei zo koel als een komkommer: ”Breng nou de shit maar hier op mijn hotelkamer, dan reken ik gelijk af ”.

Ik zei tegen hem: “Je bent hier niet in Lutjebroek in Duitsland bij de Arschfickers van Berlin von Hinten, jongen, je bent hier toevallig in Ne- derland  waar alles professioneel gaat en als de deal gemaakt wordt, -   wat voor mij voorlopig nog maar de grote hamvraag is - dan gaat het op mijn manier, weet je wel. Je kent toch die song van Frank Sinatra I did it my way?

Nou dan! Don’t forget, baby! Je moest de hitparade toch eens beter in je land in de gaten houden. En don’t forget, baby; er zit een grote organisa- tie achter, dus als je me wat probeert te flikken weten ze je te vinden, waar je ook ter wereld bent, je wordt omgelegd waar je zelf bij staat.

Dus geen zeshonderd kilo in eens maar vijftig kilo op maandag, vijftig op dinsdag tot we aan de zeshonderd zitten en elke keer betaal jij mij in Ne- derlandse valuta en geen dollars of marken, want dat kan ik niet waar ma- ken voor de bank en de fiscus, die gaan vragen stellen bij zulke hoge be- dragen”.

Hij zei: “Ooh, yeah, boy, everything under control! Don’t worry!”

Ik vond dat al weer een beetje vreemd voor een ras Duitser om alweer dat feilloze Texaanse accent van zijn Engels te horen, het leek wel een na ge- synchroniseerde cowboyfilm met John Wayne of McCloud, die boerenlul op een paard die in New York de politieman speelt, maar ik hield mijn mond.

Ik wist dat het foute boel was en ik wist ook hoe ik me er uit zou draaien. Uit mijn jarenlange ervaring als dealer wist ik heel goed dat een deal zo nooit gemaakt werd.

Als je een grote partij verkocht voor zeg acht tienhonderd gulden de kilo beginnen ze gelijk al af te dingen en scherp te onderhandelen want het is de kunst om het zo goedkoop mogelijk binnen te halen, dan zijn je winst- en des te groter.

Ik wist nu heel zeker dat het amateurs waren en de hele deal een voorop- gezet te val om me er in te laten lopen en in de States te laten berechten dan kreeg ik geheid levenslang.

Elke echte dealer bleven namelijk altijd zeuren of het niet voor veel min- der kan.

Deze lui hapten net iets te snel toe. En nu het om een enorme partij ging verwacht je toch dat er keihard onderhandeld wordt met het pistool en de stiletto op tafel en niets cadeau gegeven, maar niks hoor: “No argument about the price of the stuff. We don’t need that kind of bullshit, ya know!” beweerden ze glashard.

Nou was ik misschien niet de super intelligenste gewiekste dealer op aar- de, maar zo gemakkelijk verdiende ik het nou ook weer niet in de busi- ness, dus  ik liet niet merken dat ik ze al lang door had en bleef mijn rol als broer van de grote leverancier stug vol houden en ik zei dat ik eerst de poen wil zien voor we verder gaan handelen, want dat mijn broer dat ge- zegd had.

Die broer, Stoffel Herman, zoals ik hem opvoerde, bestaat helemaal niet, die is in 1985 bij een drugsruzie in Haarlem afgemaakt met honkbalknup- pels en een kaasbijltje.

Dus ik ga met die heren de lift in van het Hilton en ik kom op de parkeer- plaats terecht in een spiksplinternieuwe slee van een wagen met witleren banken en airconditioning, te mooi om waar te zijn, een goud gespoten grote pooierbak met vleugels van achteren en daar zit zo’n Argentijnse gangster met een zonnebril op ’s avonds laat onbeweeglijk achter het met parelmoer ingeleg de stuurwiel.

Op het dashboard ligt een punt 44 met een kolf van ingelegd parelmoer om indruk te maken.

Zo van: Cool man, cool! Ook al even belachelijk. Nou, daar maak je mij niet plat mee, dan moet er wel wat meer gebeuren.

Ik ga achterin die wagen zitten en krijg gelijk een koffer met meer dan een miljoen marken op schoot. Duitse marken, die zo goed als zeker gemerkt waren, want zo werken die gasten bij de DEA, die nemen geen halve maat regelen zoals die sukkels van de Amsterdamse politie, die tiepes Brom- snor uit Swiebertje die hooguit iemand bekeuren als je zonder brandend achterlichtje of  bel op je fiets door de Leidsestraat rijdt.

Mijn principe is dat iedereen in Nederlands geld moest betalen, dat we bij de bank gingen halen, anders had ik er geen zicht op of ik met vals geld te maken had.

Ik ben geen expert in valse bankbiljetten, dus Dutch money or nothing at all.

Dat was te moeilijk voor ze, want ze hadden zogenaamd geen tijd om het te wisselen, dus weer een andere kutsmoes.

Ik wilde het half om half eigenlijk ook niet gelijk laten af ketsen, want als je zoveel geld hebt gezien blijft dat toch in je hoofd doormalen; van stel nou eens dat het toch allemaal goed zit en dat het beginnelingen zijn, dan laat ik een fortuin lopen.

Ik stelde voor om een steekproef te nemen en neem uit de bundeltjes marken een aantal biljetten met de vraag of ik die door een vertrouwens- man bij de bank mag laten checken.

Dat mocht. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.