Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 juni 2015, om 21:42 uur
Bekeken:
407 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
202 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik bood ze uiterst rielekst een kopje koffie aan. "


Ik bood ze uiterst rielekst een kopje koffie aan.

”Espressootje voor de heren om effe op te peppen tussen de dringende werkzaamheden door? Zonder of met iets speciaals er in, heren? Espres- sootje speciaal. Altijd beter dan die bruine slobber bij jullie op het buro uit de koffie automaat! ” zei ik nog op verneukeratieve toon, want ze deden het waarschijnlijk in hun broek dat ik er een paar LSD tabletten achter hun rug in de koffie zou gooien.

Nee, ze wilden liever geen koffie, daar kreeg ik ze niet plat mee, beweer- den ze argwanend. Ze wilden na een uurtje vruchteloos zoeken net weg gaan en die ene Moos paardenbek liep toch nog een keer de keuken in om te kijken of hij niets over het hoofd had gezien.

“Daar weet jij natuurlijk zeker ook niks van, hè, wat daar hangt?” hoorde ik hem vergenoegd zeggen.

Hij wees naar de linnen hangzak vol weed. Ik haalde mijn schouders op. Soms win je, soms verlies je.  

“Nou, boys, ik ben het sportieve tiepe, maar mag ik voor ik met jullie mee ga nog even mijn jeans en een shirt aan trekken, want als ik kou vat onder weg krijg je mijn advocaat met een claim achter je aan waar je misselijk van wordt en kun je je promotie helemaal vergeten”.

Op het bureau in de Marnixstraat vroegen ze gelijk hoe ik aan de stuff kwam.

“Ik ben van deze tijd en niet van gisteren. Het is bij mij een komen en gaan van vrienden en vriendinnen. De een komt een potje neuken, de an- der blijft gewoon slapen en weer een ander komt naar een porno vide-

ootje van Miep Klatergoud kijken of alles tegelijk.

Die gasten laten nu eenmaal wel eens wat achter. Of ze hangen wat op. Soms zichzelf in het trapgat als ze er helemaal geen gat meer in zien, zoals laatst bij Lila Hausmacher.

Geeft niks. Moet toch kunnen, niet waar, heren?  Laatst nog komt er een chick en die laat een paar maanden een koffer uit zuid Amerika hier ach- ter.

Weettikveel wat er in zit? Misschien wel een draagbaar nucleair wapen uit Rusland. Een atoomkoffer. Er zat maar één code sleutel bij en je moet er twee hebben, dus als ik jullie was zou ik maar lelijk uitkijken bij de vol-gende huiszoeking. Het kon wel eens een plofkoffer wezen en dan is half Amsterdam naar de kloten. Willen jullie dat op je geweten hebben voor een paar grammetjes weed? ”

Nou, het enige wat ze van mij te horen kregen was dat het van een Ameri kaanse chick was die Lucky Butterfly heette en ergens uit Hibbing kwam in Minnesota, die meid was daar de dochter van de burgemeester en had met Indianen op wilde paarden gereden en misschien ook nog wel eens op een wilde Indiaan.

Je weet hoe die Amerikaanse plattelandsteven zijn. Allemaal halve hoeren en zo geil als een sixpack Budweiser.

Je zoekt een needle in een hooiberg en je trekt er een boerenmeid uit. Dat is Amerika. Always larger than life.

Dat Minnesota was ver weg en gingen ze toch niet controleren. En dat haar vriendje Johnny heette ook niet.

Verder zijn ze nooit gekomen met dat vage verhaal, want het was van A tot Z natuurlijk gelul mijnerzijds.

Ik werd in voorlopig arrest gehouden.

De rechter commisaris zei: “Meneer, overal in Amsterdam waar de hasj, de opium, de LSD, de pep en de coke de zakken in en uit vliegt in de dis- cotheken wordt steeds weer Uw naam genoemd. Hoe zou dat toch komen? Heeft U een verklaring daarvoor?”

“Ach, edelachtbare, ze moeten toch met een naam aankomen als ze be- trapt worden. Bewijst U maar eens dat ik hier iets mee te maken heb, dan praten we verder. Ik beroep me op mijn zwijgrecht want spreken, dat is zwijgen en zilver is goud”.

Hij had zes jaar voor rechter gestudeerd, maar bewijzen kon hij niks. Alleen voor die drie kilo heb ik toen dertig dagen gehad.

Dat stelde helemaal niets voor. Een schijntje. Tussen de gedetineerden was ik natuurlijk de bink als drugsdealer, dan ben je een soort nachtburge- meester. Alle dagen feest. Ze knipten en bogen voor me. Ik kon alles van ze gedaan krijgen.

Ik heb me er te pletter gerookt. Je had toch de hele dag niks omhanden. Ze wisten wie er achter mij stonden, de cipiers, maar ook de andere bajes klanten waren uiterst beleefd. Ze kregen met mijn opdrachtgevers liever geen matschudding, dan was er maar één verliezende partij en dat waren zij vanzelfsprekend.

Voor een paar honderd gulden liet je iemand uit de weg ruimen door een sportschooljongen.

In de tachtiger jaren heb ik nog eens een contract gezet op het hoofd van de moordenaar van mijn broer.

Mr. X. Te L. heeft me toen nog gewaarschuwd dat justitie me in de smie- zen had, nadat we bij het huis van de dader een verkenningsoperatie had den uitgevoerd. De dader scheet bagger en was gaan klagen.

Een executie eist de nodige voorbereiding. Als ik gepakt zou worden kon ik twaalf jaar verwachten.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.