Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 juni 2015, om 14:51 uur
Bekeken:
308 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
168 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Toen moeder aan de was was (deel 17) "


 

Toen moeder aan de was was (deel 17)

 

En zo kwam het dat we Holy Moly Bij De Stromboli Nog An Toe meteen letterlijk met onze rooie geaderde drankneuzen in de koffie met slagroom en appeltaart vielen :-) omdat de vloer zo glad was. Het werd een dolle boel en wilden ook nog met appelflappen naar elkaar gaan gooien maar dat ging niet door omdat een beveiliger naar ons toe kwam om de boel te kalmeren anders waren we echt helemaal over de rooie  gegaan doordat we gelijk van onze tramontane waren afgestapt als vrije meiden voor één dag.

Je had ons eens moeten zien met allemaal een taartpunt en een dot looproom op onze gok, stuff, die langzaam naar beneden droop.

De brilleglazen die helemaal onder zaten waardoor je niks meer zag. Net alsof we net onze kerels hadden gepijpt, dan hou je toch ook je bril op om een beetje te kunnen Zien waaar je naar toe moet. Je zat als moderne vrouw gewoon toch al geregeld helemaal onder als je de bovenboel de of de benedenboel, de binnenboel en de buitenboel met je dekzwabber. Het is toch zeker zo?.

Nauurlijk gingen de appelpunten er in als appelpunten  en de slagroomkwakken als slagroom kwakken . Alleen jammer dat het appelgebak net uit de diepvries kwam dat is toch wel eeen afknapper. Je had gewoon een pikhouweel nodig om er door heen te komen. Alies zei nog Nou, nou, klote van de bok, dat is geen kattepies toen haar ene kroon af brak en een stuk van haar snijtand, maar ik zei aan een slagtand zo vol geladen mist men één twee pruimpjes niet en toen zij zei weer: Kijk naar je eigen pruim en toen....toen kregen we toch de slappe lach. We kwamen gewoon niet meer bij!

We werkten de delicatessen met handen en voeten naar binnen.

Herkauwen geblazen! Je voelde het zuur bij je eige opkomen doordat we te veel schrokten! Gauw afdempen met een paar Rennies. Een klein geluk is geen geluk zeggen ze wel eens maar voor ons waren die appelpunten een klein geluk. Daar hoeven we thuis niet om te komen. Die man van mij is eenmaal thuis gekomen met een cactus als ka dootje, die heb ik gelijk toen ie weg was in de as emmer gekwakt want een cactus brengt ongeluk anders had ie geen stekels.

Daarna trokken we met zijn allen na veel overleg op koene wijze ons beleids plan voor wat de verdere dag ons mocht brengen.

We besloten om eerst een openbare bidstond te houden om de zegen des Heeren over ozne plannen af te smeken en dat we alleen maar reine gedachtenz ouden hebben als we bij het optreden van Gordon zouden staan en eerst de beurs met z'n allen tegelijk te doen en alle stands af te schuimen op gratis produckten.

Nogal logisch; met het jaar werden we armer!

Dat ging zo'n twee of drie gangpaden goed, we struikledne gewoon over elkaars voeten oma sl eerste wat weg te pakken van een toonbank, maar daarna raakten we elkaar een beetje uit het oog. Nog even en het was stront in de tent geworden en was het op krrabben, bijten, spugen en aan haren trekken uit gelopen. Moderne vrouwen zijn weerbaar, die hakken er gelijk op los. De één had meer met bollen wolletjes, de ander een boodschappentas vol gestouwd met kantjes en bandjes, roesjes en froesjes, frutsels en kutsels.

Helemaal niet erg.

We kwamen elkaar zo af en toe tegen en vermaakten ons prima.

Ik vond het zo vreemd wat op een bord stond bij de bollen wol: Geen risico Bol over; geld terug.

Maar als je geen risicobol had? Wat dan? We bespraken het met zijn allen maar kwmaen er niet uit en ook de verkoopster had nog nooit over een risico bol gehoord.

We lieten de boel de boel en schoffelden naar de volgende stand.

Ik heb de hele beurs verder samen met schoonzus Wiepie Mooijekind-van Woezel gedaan.

Het was voor ons allebei de eerste keer dat we naar die beurs gingen en keken onze ogen uit. Stand na stand schuifelden we gearmd af als dikke vriendinnen, heerlijk op ons gemak zonder iets te hoeven of te moeten.

Even weg van huis.

Overal graaiden we weg wat van onze gading was.

Het viel ons op dat er wel enòòòòòrm veel plakboek, poezie albums- en aardappel stempelspullen waren.

Alle mensenkinderen nog an toe op een eiland in het weiland met een bokking in een natte krant, dat moet toch wel een megamindymokkel monstermarkt zijn!

Hoe leuk we het ook allemaal vonden, geen van beiden hadden we de aandrang om alles wat los en vast zat zo maar te gaan kopen van ons huishoudgeld. We kochten hier en daar een kleinigheid. Een punnik klosje of een kaarsje. Mijn grootste aanschaf waren 6 bolletjes witte katoen voor een opdracht om sokken te stoppen. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.