Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
16 juni 2015, om 17:30 uur
Bekeken:
347 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
189 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het valt achteraf gezien allemaal best mee"


Het valt achteraf gezien allemaal best mee. Fred van der Wal  heeft een grote woning van twaalf kamers  in de Bourgogne en een villa in het Noorden van ons land met tien kamers. Toch gedraagt onze kunstenaar zich bij voorkeur als een doorsnee hooligan.

De artist (spreek uit: artiest) laat een schallende boer, die hij afdempt door met zijn vlakke hand op zijn pens te slaan en verontschuldigt zich niet: "Ik ben gotsalmetruttenbollen hier in mijn eigen huis. Wie bezwaren heeft sodommietert maar gauw op! Academici en intellectuelen heb ik schijt aan, die komen er hier niet in!"

Hij redt zich prima, zegt hij. Hij is gezond, leest veel, beschikt over internet en brengt zijn dagen door aan de hand van een vast patroon, in zelfgekozen eenzaamheid. Toch heeft hij veel sociale verplich tingen waar menig glas bij wordt geheven, zoals het een geniaal artiest ook betaamt.

 

 

 

"Uitgevers durven mijn werk niet aan, om verschillende redenen. Personeel wilde niet, ze waren bang voor negatieve publiciteit, ze vonden het moreel verwerpelijk en dachtend at ik bij het minste of geringste de brandende kachel uit de muur zou rukken en van drie hoog naar beneden over het balkon zou kwakken. Ik ben kort mijn twintigste 1991 met het schrijven begonnen. Eerst voor mezelf, om de gebeurtenissen te vast te leggen, later om er een boek van te maken.

 

Waarom wil iemand een boek  schrijven?

 

"Je bent schrijver of je bent het niet. Hoe schilder, hoe wilder! En ik schrijf over mijn leven, over wat ik heb meegemaakt. Dat heb ik altijd gedaan. Puur geldingsdrang. Ik ben geen Maarten ‘t Hart ofW F Hermans, ik hoef niets te verzinnen. Van alles wat er staat, is 99,9 procent waargebeurd. De overige 0,1 procent is verzonnen, omdat er altijd een persoonlijke intimiteit is die je met niemand deelt, ook niet met je geliefde. Niemand laat het achterste van zijn tong zien of in zijn doos kijken door Jan en Alleman."

 

Heeft het schrijven therapeutisch gewerkt?

 

"Daar schrijf ik niet voor. Mijn werk gaat niet over de schlemiel in de samenleving, maar wel over mensen die zich met tegenslagen door het leven worstelen. De beschrijving van die tegenslagen maakt iets interessant. Het is zoals Bukowski zegt: totaal niet boeiend om over een geslaagde neukpartij te lezen, het wordt pas boeiend als die neukpartij mislukt,; dat bijvoorbeeld je lul driedubbel klapt, in de knoop raakt en je ook nog je penisbotje breekt en je ballen naar binnen schieten zodat je hele geval weken lang in het gips moet met wel een gaatje met een limonade rietje er in voor het plassen. Je hebt niet voor niets je pisbuis gekregen. Wat ik schrijf, is autobiografisch. Als ik niet zo’n bewogen leven had gehad, zat ik nu achter de geraniums te verpieteren. Dan was U nooit op bezoek gekomen."

 

Had u niet liever een zorgeloos en gemakkelijk leventje gehad?

 

"Wat is dat voor onzin? Ik sta er niet bij stil of mijn leven zorgeloos is. Ik leef mijn leven. Als kind werd ik op school getreiterd. Ik werd midden in het schooljaar van de tweede klas lagere school door een opvoeder vans chool gehaald; Een schoolw aar ik me thuis voelde en naar een schoffies school gebrachjt met 52 kinderen in de klas. Zonen en dochters van SS-ers, NSB-ers, zwarthandelaren, Jodenverlinkers, hoeren, pooiers en bajesklanten. Totaal gederailleerd. Dus vluchtte ik in de boeken. Dát was mijn wereld zonder zorgen. Later beoefnde ik vechtsporten. Ik heb daar niet geleden, ik leerde daar overleven."

 

Twaalf ambachten, dertien ongelukken. Een vermogen verliezen op de beurs. Fijn leven.

 

"In het verzorgingshuis waar mijns choonvader als een rhinoceros zat te smakken bij het vreten met open bek; Ik werd er onpasselijk van. Ik ging tijdens bezoek uren met mijn laptop op de gang zitten. Ik kon het niet aanzien. Daar heb ik mijn voorland gezien. Kwijlende oude mannetjes, de weg kwijt, met een natte vlek in hun broek en een drol die er half uit hing. Nooit van mijn leven ga ik daar naar toe. Dan maak ik er liever een eind aan."

 

Heeft u spijt van wat U anderen aangedaan heeft?

 

"Ik hoef mij niet te verantwoorden. Wat er is gebeurd, is - daar heeft niemand iets mee te maken. Alles wat ik wil zeggen, staat in mijn teksten."

 

Het gaat er nogal grof aan toe in Uw verhalen.

 

"Vind je? Het is maar hoe je de dingen ziet. Ik kom uit de goot, daar schaam ik mij niet voor. Ik heb maar 12 jaar lagere school gehad. Alles wat ik geleerd heb, heb ik mezelf geleerd. Het echte leven is mijn universiteit geweest. Ik ga mij niet anders voordoen dan ik ben. Ik ben volstrekt mezelf. Ik spuug op de mensen die dat afkeuren. Ik heb schijt aan academici"

 

Waarom die voortdurende agressie?

 

"Je moet van je afbijten in het leven. Als je dat niet doet, lopen ze over je heen. Niet alleen op straat, ook op kantoor. En, ik ben een ex-Amsterdammer. Ik mag graag de boel een beetje opjuinen, een beetje provoceren. Als ik schrijf dat kunstartiesten dom zijn en allemaal van een uitkering leven, dan bedoel ik niet letterlijk alle kunstartiesten. Ik heb geen minachting voor kunstenaars. Wie dat denkt, is echt dom - die verdient niet beter. Ik heb wel schijt aan knulletjes met een rijke pappie die van de universiteit in een banatje rollen tot aan hun pensioen en denken mij de wet voor te kunnen schrijven."

 

Fred trekt een nieuwe Trappist open en kijkt naar een passerende vrouw op straat.

"Er is nog zoveel moois in het leven op High Heels", zegt hij met een lachje. Of mijn teksten goede kritieken krijgt, interesseert hem nauwelijks. Op applaus zit hij niet te wachten.

"De meeste journalisten zijn sensatiebakken. Bloed aan de paal. Nou, dan hebben ze aan mij een goeie. Ik hoop dat twee of drie recensenten mijn volegdne boek serieus bespreken. Als de ontvangst goed is, volgt er misschien meer. Er liggen manuscripten klaar."

 

"Ik hoef er niks aan te verdienen", zegt hij.  

 

De feiten

 

Fred van der Wal (1937) debuteerde in 2009 met de verhalen bundel Schrijversblokkade publiceerde daarna nog een gedicht in een Belgische gedichtenbundel die bij Uniboek uit kwam. Behalve Isis Nedloni heeft Fred geen vrienden on de kunstenaars.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.