Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 juni 2015, om 07:52 uur
Bekeken:
335 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
191 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het aanvankelijk moeizame gesprek"


Het aanvankelijk moeizame gesprek met de getourmenteerde kunstenaar is zeer fragmentarisch. Moeilijk komt hij als misantroop uit zijn woorden, die hij als het ware zijn strot uit moet wringen.

Alleen in zijn werk kan hij leven, beweert hij. Hij munt voornamelijk uit in stilzwijgen, het geen een geheel nieuwe dimensie aan het genre vraag gesprek geeft, dat om deze reden nogal eenzijdig verloopt. Wel wil hij kwijt dat hij de vorige avond in de Cher te Subligny bij Wim en Anneke

Koster toch net wat te veel heeft gedronken, maar de saté, de kip en de verdere vlees op de barbecue er niet om logen, het uitzicht over de goud kleurige velden van uit de achtertuin ronduit aangenaam en dat hij al te onsmakelijke confidenties op seksjuweel gebied al weer heeft kunnen onderdrukken, want hij is bepaaldelijk geen sexuel obsedé zoals de

bejaarde New Yorkse kunstschilder Sidney Klein, die hem vast en zeker al lang niet meer omhoog kan krijgen en ondanks alles toch uit munt in buitengewoon vieze praatjes. Neen, aan bekentenisproza van deze aard heeft de befaamde van huis uit keurige beroepskunstenaar sinds kort geen enkele behoefte meer. Niet dat hij zich schaamt voor zijn jaren aan de christelijke kweekschool voor onderwijzers te Bloemendaal, maar veel opgeleverd behalve een diploma en drie jaar lang een buitengewoon gepassioneerde, veel eisende, dominante, al te vrijgrage, goed gebekte, gehaaide vriendin, die er geen genoeg van kon krijgen, heeft het niet. Alhoewel...toen die augustus avond onder de sterrenhemel van Frankrijk de geheime bezoekjes van een gehuwde collega aan de nachtelijke homoseksjuwelen populatie rond het standbeeld van de grote Hildebrand in de Haarlemmerhout in het gezelschap ter sprake kwam werd hij in gedachte toch heel even terug gevoerd naar de vroege sixties van het Haarlemse Sodom en Gonorrhoe toen hij nog jong, slank, lenig, bruin verbrand met lang goudblond haar achterna werd gelopen door onaf zienbare colonnes vrij gevochten mannen en vrouwen overborrelend van evidente neukdrang, die bij het passeren snuivend en gnuivend verhit zijn geur op snoven.

Al hinnekend. Het leek de Alles Kits O.K Corral uit Black Beauty wel. Als paarden de stal ruiken...dan willen ze hun dingeling gebruiken. Old Spice deed wonderen van boven en van onderen. Body language deed de rest. En toch liep hij overdag in het volle, ontmaskerende zonlicht in het Bloemendaalse bos niet rond in zijn strakke, roze broek heupwiegend, schokschouderend en schuddend met de billen rond in het Kennemer

struweel om met klokkende geluiden de overbekende homo roep te kwinkeleren. Koekeloeriekoekela broek met Bastognekoeken, broek met vla.

Waarom niet? Omdat hij dat niet nodig had. Doch Gij geheel anders, als de duisternis was ingevallen. Hoe hij daar in het half duister na tienen als hij de niets vermoedende Alice had weg gebracht achter op de fiets,

toch nog vijfenzeventig kilo schoon aan de haak als ik haar pumps, kanos aan heur voeten en de loodzware varkenslederen schouder tas vol evan gelische strooibiljetten en dundruk Bijbels goud op snee met duimgrepen in lederen etuis er niet bij reken, zwoegend tegen de wind in met pijn in de ballen naar het station in Haarlem na een urenlange vrijpartij die middag in een duinpan bij het Kopje of aan de voet van de vuur toren te Vlieland, eenzaam, maar niet alleen, een uur later, zo tegen elf uur des avonds,

ondanks het heteroseksjuwelen treffen van die dag gelardeerd met een half dozijn orgasmes, ontspannen heupwiegend flaneerde op gouden muilen en het overhemd met de kleurige Paisley motieven voor het gemak uit nodigend open tot op de navel. Tast toe. Even koetje keuren.

Het snoepje van de week is d'r weer, gonsde het door het bos. Altijd weer even handig zo'n open hemd voor een manlijk ingestelde gesprekspartner in het duister mits hij er geen doekjes om wond, want in oeverloos geluld als intro op wat onvermijdelijk zou volgen had hij zelden zin. En laat hij zich nou als zestiger sinds enkele jaren in deze nieuwe eeuw parfumeren met het dure merk Opium van Yves Saint Laurent .

“Een zwaar parfum voor mannen zoals U en ik" meent hij en geeft een knipoog.

Zo'n donkere flacon kost niet niks maar dan hèb je ook wat! De hem door een anonieme fotograaf uit Rotterdam toegedichte arrogantie en agressi viteit, zo blijkt al na een klein half uurtje, bestaat in het geheel niet. Dat moet een enorme vergissing zijn van de man.

Fred zegt een buitengewoon bedeesd man te zijn en dat de vrouw in al heur gestrengheid overheersend de baas in huis is waar hij zich overigens

met liefde bij neer legt. Niet dat hij ook maar iets met deze mededeling bedoelt, maar voor de zekerheid en om even duidelijkheid in het twee gesprek te scheppen. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.