Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 juni 2015, om 07:47 uur
Bekeken:
340 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
167 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Is dit voorwaar niet het schoonste uur?"


Is dit voorwaar niet het schoonste uur van het schoonste jaargetijde aller

jaargetijden als de R in de maand zit? Als de geur van mest, mist en moeras zich verenigt tot adembenemende gasvorming zoals eens in de loopgraven van de Grote Oorlog (spreek uit: Greute Eurlog) van veertien-achttien, de GI naar adem hapte als er weer een wolk blaartrekkend mosterdgas voorbij trok? Verdient de medemens dan beter? Zyklon B als definitieve oplossing? Nou dan! Ik heb een boekje met oorlogsinvaliden. Het is alsof je die film “Planet of the apes” ziet. Weg geschoten onder kaken bij de vleet! Ontsierend!

De fotograaf hadden ze standrechtelijk moeten executeren. De pornogra fie van het geweld! Dat is mij een brug te ver! Hij gaat vervolgens over op bespiegelingen over het wisselen van de seizoenen als metafoor voor het menselijk bestaan en of we nu meer gezegend zijn met Cirrus of met Strato Cumulus bewolking.

Als wij iets verwacht hadden...Wij staan perlex door deze all round man. Wat een diepgang, welk een cultural breeding! Onze voortvarende, welgedane kunstartiest filosofeert uit de losse pols olijk verder: "Het voorjaar is mij immer te veel belovend en onnozel in zijn voorzichtig, aarzelend ont spruiten van het kan vriezen en het kan dooien en vervuld van nooit in te lossen beloftes op een betere, nabije toekomst, dat kan niet goed uitpakken voor de ijsheiligen, dus het voorjaar is bij uit stek een leugenachtig wezen, de zomer vind ik ronduit ordi aan het Zandvoortse strand met al die blote tieten en open kutten op de plestik ligstoelen met een bacardi in de hand, excusez les mots, maar ik kan even niet anders, de herfst een en al melancholie alom en daarom hoogst slaap verwek kend.

Het sterfhuis van de winter totaal verwerpelijk, want dan houdt alles op en

wordt zelfs het meest brandende hart benevens de broek vol liefde en boulevards vol mededogen met een zeer dun laagje ijs bedekt. Het krakende krakelee van de seizoenen. Wat valt er dan nog te winnen of te verliezen in het leven?

Daar aan de zomerse Noordzeestranden vol rusteloos rondwarende bronstige, ontklede mannen met de dank zij Viagra voortdurend opgeste ven geslachten en de lekkende, loopse vrouwen, constant verkerend in de vicieuze cirkel van hunne al of niet tegen natuurlijke hartstochten. Op weg. On the road, maar naar wat of wie?

En voor de man of vrouw die ook wel eens wil weten staat aan de einder Fred van der Wal altoos weer te wachten met een six pack Grolsch in de klamme kalvinistische jat met die gemanicuurde, wenkende wijsvinger waaraan een fel rood gelakte nagel en deze keer dan niet de opgestoken mid delvinger, want daar kun je een boete voor krijgen. Het schrikt menig een ook af zo'n direct gebaar van Pak ‘m beet, Stanzi. Je laat je zo ver schrikkelijk in de kaart kijken.

Nee, dan liever een dagje naar het strand. Op zoek. Naar wie is wie? De ontucht straalt uit de ogen van die ouwe rukkers daar in de schaduw van het Casino te Zandvoort. Heeft de Schepper dat soms zo bedoeld? Ik dacht toch van niet als oprecht gristenmens!

Strandleven.

Allemaal hete lijven in puur heidense monotheïstische aanbidding voor die grote koperen ploert aan de azuurblauwe hemel, dat levert als beloning kanker op. Een gassige bol van miljoenen graden die onbescheiden hangt te stralen om niet. De gruwel der verwoesting. Dag in, dag uit met een enthousiasme stralen alsof hij er voor betaald wordt. En op aarde elkaar maar in vetten en met je klauwen in andermans puntje puntje...nee,

daar zouden we het vandaag eens niet over hebben, want waar puntje bij paaltje komt is een king size condoom verplicht.

Wat hebben zij trouwens anders te doen daar op die afkalvende zand vlakte dan de draagbare radio op Hilversum drie te zetten en tegen malkander op te rijen?

Zijn we dan in de manege des levens? Hij van omhoog komt met Zijne

gerechtigheid. Gods molens malen langzaam, maar zij malen. Nogal logisch dat de Klimatwechsel steeds sneller verloopt. Het is het eind oordeel over de mensheid.

En dat is goed. Zegt de Schrift niet zo treffend dat de mensen de zon zullen vervloeken? Mag ik daar dan mee beginnen als ik U niet ontrief? En wat de atoombom betreft waar mijn fijngevoelige linkse en gristelijke collegaatjes zo principieel op tegen zijn zeg ik: Bom Kom!"

 

Landleven in Zuidwolde waar wij weken later afgesproken hebben. Niet ver van een klein boerde rijtje dat de pretentieuze naam Tin Pan Alley Village draagt, een daglonershuisje van de gepensioneerde heer Sjonnie Corelli, alwaar kunstexposities worden gehouden.

Een keurige verschijning. Niet dat ‘t zijn eigen naam is, Corelli, maar interessant om te weten is het wel. Binnenkort zal zijn autobiografie wel uit komen. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.