Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 april 2015, om 10:14 uur
Bekeken:
375 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
187 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Is het niet vervelend (deel 2)"


Is het niet vervelend om door collegas en de publiciteit altijd als een controversieel kunstschilder/ auteur te worden opgevoerd? (deel 2)

 

Toen de muur van Berlijn joelend omver werd gehaald door het gepeupel kwamen al die mensen met hun rafelige boodschappentasjes naar West-Berlijn om daar een chocolade reep te kopen, dat was hun belangrijkste doel.

In geen veertig jaar hadden ze dankzij de communistische dictatuur geen chocola de reep of een banaan gezien. 

Maar mensen als Mulisch en Han Lammers, de laatst genoemde die als communis tische meeloper en agent van de Russen op de loonlijst stond, waren een paar jaar tevoren nog in Oost-Duitsland geweest en daar was er toch nog eens ‘een veel betere maatschappij’, daar had de mens nog eens een gouden toekomst zeiden ze, dat was geweldig, daar moesten w ein Nedreland ook naar toe. Maar ze konden nog geen banaan kopen.

Daar in Oost-Berlijn zag ik een groentewinkel met in de etalage een verdroogde ui in een glas stond en verder stond er helemaal niks, dat was alles wat ze in voorraad hadden voor de Nieuwe Mensch.

Een Praktika camera kostte daar een vermogen. In cafés kreeg ik een lijst met wel tachtig consumpties voor mijn neus, maar ze hadden alleen maar een kopje wate rige koffie.

Op een Trabant, de meest vervuilende krakkemikkige auto met rookpluimen van hier tot aan de horizon, moest je tien jaar wachten als je zo’n truttenschudder bestelde. Die rookpluimen uit die uitlaten waaren er goed voor om het zicht op de Nieuwe Mens te verduisteren. Ik heb het zelf gezien.

 

U reageert niet op de naam Dieuwke Bakker, terwijl u toch    ontzettende ruzie met haar had over het feit dat u aan een lamlendige schilder die zich niet in wilde laten

schrijven bij huisvesting van haar niet uw woning aan de Nieuwe Spiegelstraat wilde over doen?

 

Ach, dat mens is al lang dood, heeft zich van kant gemaakt of is vermoord door iemand die op haar geld uit was, een of andere helderziende astroloog. Ik heb haar na die affaire met mijn huis nooit meer iets gezegd. Ik heb haar niets misdaan, maar het was een idiote vrouw natuurlijk. Een onmogelijk mens, net als mijn zuster, die z eniet alle vijf heeft.

 

 

In het verhaal ‘Maatschappelijk wrakhout’ van u, een jeugdherinnering vertelt over een communistsiche kunstschilder die geloofde in een betere wereld. Maar hem beschrijft u wel positief.

 

Ik vond hem ook wel een aardige man. Hij geloofde in een betere wereld maar op een eenvoudige manier kon hij ook wat en zijn vrouw, een aquarelliste ook.

Als al die links draaiende melkzure grote schreeuwbekken mooie gebruiks voor werpen uit eikenhout kon snijden, zou ik zeggen: hij heeft dan wel ongelijk, maar hij kan tenminste toch wat op een ambachtelijk nivo.

Maar aan iemand die niets fatsoenlijks kan, en alleen maar ouwehoert en leuter koek verkoopt op een links extremistische website waarvan de leden me bedreigen, beliegen, beleuteren en belasteren heb ik totaal geen boodschap.

 

U zou kunnen zeggen: Ze verdedigen dan wel verkeerde politieke ideeën, maar ze bedoelen het aan de andere kant goed?

 

Ze zijn helemaal verpest door dat domme gezeur van die linkse jongens en meisjes. Ze generen zich nergens voor. Het zijn onkuise mannen en vrouwen die het met iedereen doen. Hebben zij het mis dan houden ze een maand hun mond en gaan dan hij weer wat anders vertellen. Ik vergis me ook wel eens, maar waarom vergis ik me eigenlijk nooit serieus? Omdat als ik me vergis, geef ik toe dat ik het mis heb. Dit soort links draaiende melkzure mensen niet.

 

Hoe komt het eigenlijk dat u nooit idealistische, extremistische of revolutionaire gedachten hebt gehad?

 

Dat zit natuurlijk verankerd in je jeugd. Toen ik een klein jongetje was, woonden we niet in een proletariërsbuurt maar in de chique Vondelparkbuurt van het oude Amsterdam zuid dat rond 1900 gebouwd is.

Mijn opvoeders, een stel bejaarden waren erg bang dat me een vreselijk ongeluk zou overkomen als ik ver uit de buurt op school ging, dus ik moest ik dicht bij huis op school gaan. De eerst twee jaar zat ik op een hele goede school, de christelijke Van Loon school in Amsterdam zuid waar ik het prettig vond. Klein klassen, lieve juf.  Ik woonde bij mijn grootouders en een maal in het half jaar kwam mijn vader langs om herrie te trappen, meestal was hij stomdronken. Hij haalde mij midden in het jaar van school  omdat hij zich tot anti-christ en communist benoemde en ik werd neer gezet in een klas van 55 leerlingen met een juffrouw van 74 die een schrikbewind voerde in de Nicolaes Maasschool . Ik was daar erg ongelukkig. Ging elke dag met hoofdpijn naar school.

Daar zat ik met jongens die veel proletarischer en ordinairder waren dan ik. Kinderen van NSB-ers, voddenboeren en hoeren. Die kinderen hadden de pest aan mij, want ik had een mooiere kleren en zo.

Ik praatte ook niet plat Amsterdams.

Dus daar heb ik al de notie opgedaan van: die mensen zijn niet te redden, dat is jaloers tuig, gajes dat het licht niet in andermans water kan zien schijnen en daarom linkse kletskoek gaaan verkopen.

Het mensdom bestaat uit krengen, klootzakken, kolerelijers, hufters, uit sadisten die iemand pesten voor niets.

Toen kwam ik op het Vossiusgymnasium en daar was de situatie een beetje omgekeerd, want daar zat ik in de klas met jongens van ouders die veel cultureel ontwikkelder waren dan mijn oma en opa en die in een minstens even rijke buurt van Amsterdam woonden.

Die keken me ook aan, of die keken me helemaal niet aan, maar ze lieten me tenminste met rust, ze pestten me niet. Dat vond ik al heel erg goed. Ze lieten me linkss liggen omdat ik erg introvert was, dus ik mocht niet op de jaarlijkse klasse avond komen in het theetuinpaviljoen in het Vondelpark waar de ouders van de latere tweederangs acteur Wik Jongsma een speeltuin met uitspanning beheerden. Dat was dus het liberalisme. Het is totaal onverschillig, het laat je verrekken waar je bij staat, maar het pest je tenminste niet, terwijl de communisten en links-extremistische aanhangers van de wereldrevolutie die pesten de mensen wèl. Dat is het verschil. Zo is het allemaal ontstaan.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.