Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 april 2015, om 10:01 uur
Bekeken:
329 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
180 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Marmiet op brood , zei Soewarte Piet tegen Tante Els Houtekiet"


En zo werkte ik door totdat t van de twaalf  kinderen thuiskwamen voor de lunch. Lekker even pauze met de kinderen. Boterhammen met ... marmite, zei zwarte piet tegen Mietje Houtekiet.

Een grapje van Hendrick waar ik toch altijd zo om moet lachen!

Na de lunch toen de koters alweer naar school vertrokken, haakte ik nog 'even' twee dozijn babysokken, ging ook nog 'even' een aantal uren achter mijn wrakke laptop gezeten op een gammele stoel uit 1969 waar ik soms doorheen zaket tot groot vermaak van hendrik die erd an weer een zootje spijker doorheen jaste die mijn Schotse rok met de reelmaat van de klok open haalden en besloot om (ook weer 'even') mijn ogen dicht te doen.

Ik viel meteen afgebeuld als ik was  in slaap en droomde dat ik in de hemel was en tussen de engelen zweefde in alle zaligheid en de Heire Heire vanaf Zijne Grote Troon persoonlijk met donderende stem tot mij sprak.

Beduisd knielde ik terneder en vroeg: Mag het een onsje minder weez’n voor Uwe dienstmaagd?

“Laat dat maagd er maar af, teef en sodommieter nou gauw op naar je zondige eiland” donderde de stem van de Onzichtbare.

Wat een luxe om dit aan te mogen horen als nederige aardling!

En dat terwijl ik niet eens echt vroeg was opgestaan. Pas om half zeven kwam ik met mijn verkeerde been uit bed deze dag die er wezen mag. Wij moeten dankbaar wezen voor elke dageraad die ons geschonken wordt en een lul in de mond geeft een gouden ochtendstond. Die Henrick mag zich ook wel eens wassen van onderen! Wat smaakte mijn Heer en Meester weer eens ranzig! Maar evengoed was het heerlijk voor hem en kwam hij overvloeig. Gauw de bek poetsen met zout water om nog een beetje te ontsmetten.. Het hoeft ook maar een kwartiertje te zijn en dan kan ik er weer volop tegenaan.

Onwijs gaaf gewoon wat elke dag weer brengen mag!

De middag vulde zich met nog meer opruimerij, uren lang stofzuigen tot de zak vol is, hier en daar een natte doek erdoor halen.

Gewoon al die dingen die elke dag terugkeren.

Hendrick zegt altijd: Ik wou dat ik zelf een stofzuiger was, pakten ze je elke dag uren lang bij je slang en je zak werd op tijd geleegd!

Niets spannends dus verder. De post bracht me een boek van Maaike de Boer- Hensgelmans van Suchtelen, behuwd moeder en grootmoeder van meer dan vijftig kinderen en kleinkinderen. Een streekroman uit de Grote Letter Bibliotheek over een goed gereformeerde familie uit Urk over alleen maar schelpenvissers en mossel mannen die de mossel goed wisten te schrobben en heel wat af mosselden tussen de klamme zure lappen anders kwamen er niet zoveel kleine mosselman netjes van.

Affijn, een kut is geen konijn en beter een mosselman tussen je dijen dan een muzelman.

Dat ga ik deze week uit lezen dat fijne boek en hier van huis uit recenseren. De springveren komen ook al weer door de bank dus ik zeg tegen Hendrick: “Ik er uit of die bank naar de vuilstort! En snel een neiuwe bank of het wordt een half jaar niet neuken!”

Een vrouw heeft haar poes niet voor niks als wisselgeld gekregen, zeg ik maar altijd en wie haar huid verkoopt heeeft de beer al bij voorbaat geschoten en uit zijn winterjas geholpen!

Ik krijg het nog druk met lezen van boeken naast de Gerefromeerde Gezinsbode, want ik ben ook bezig aan een prachtig opvoedboek van professor Waterink uit 1949, een paar jaar na de grote oorlog, dat ik hier wil bespreken. En daarnaast lees ik voor ontspanning het boek ¨Mensen die in alle eenvoud leven, beven, streven en sneven¨ van Joh. G. Speenvork. Dat kocht ik pas in de Kringloopwinkel voor een kwartje.

Al vroeg begon ik met het keukenmeidenwerk. Er stond een flinke vaat van hen ik jou daar aan mekaar te rotten. Het enige recht van de vrouw is nu eenmaal het aanrecht.

We hebben al bijna 2 1/2 jaar geen wasdroger, geen wasmachine, geen vaatwasser, geen koffiezet apparaat en de buizen TV, zo’n ouderwetse Philips zwart wit uit 1959 , die kiekkast van de duvel ging ook kaduuk doordat ie vanaf het begin rammelde en sleets was, je meost er steeds een klap met de vlakke hand op de bovenkant van de kast geven en dan deed ie het weer even met heel veel ruis in het beeld en beelden die van plaats verticaal verschoten en doen daarom de vaat dus voortaan maar met het handje.

En willen de kinderen toch TV zien dan zeg ik: ga maar naar buiten naar het speelveldje naar de wolken kijken die langs het zwerk schieten, dat is het TV scherm van de Heere mmet de mooiste kleuren. Elke donkere wolk heeft a silver lining zeg ik maar altijd in goed Nederlands. Het is toch ook zeker zo?

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.