Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
7 april 2015, om 16:16 uur
Bekeken:
364 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
200 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik heb het u toch gezegd vanaf den beginne (deel 3)"


Ik heb het u toch gezegd vanaf den beginne: Fred van der Wal zal de wereld nog eens versteld doen staan! (deel 3)

 

…en anders kunnen we toch een menthol kristal laten smelten op de vuurkegel van ons krijt witte kankerstokje met filter om lucht te krijgen!

 

Het zelfvertrouwenw van Fred van der Wal blijkt ook uit zijn  fabuleuze antwoord taktieken op papier. Hij zegt zo duidelijk; de mensch lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest en niet elk beest heeft dagelijks gekeesd. Het is zijn literaire beginsel. Een win win situatie. Op de prangende vraag welk vraag nog gesteld kan worden antwoordt hij:  die nimmer gesteld is de vrgende vraag waar geen antwoord op mogelijk is en dat moet de vraag zijn die niet gesteld is door de vrager. Zijn novelle “Een roomsgele kankerhond”  met als ondertitel “Een allegorie” is in a first draft nu af.

 

Vanzelfsprekend zijn voor onze Fred van der Wal de wonderen de wereld nog lang niet uit.. Integendeel. Hij is voortdurend in de weer ze op te sporen.

“Er is heel wat meer tussen hemel en aarde dan wij kunnen bevroeden”, zegt hij wijsgerig en trekt met zijn wijsvinger zijn rechter ooglid omlaag waardoor hij plotseling een verneukeratie ve, leipe uitdrukking op het gelaat krijgt, die wij wel kennen van zijn zelfportretten in potlood en olieverf.

“De mensen willen het niet inzien dat er heel wat aan het firmament zweeft en in de lucht hangt. Het zwaard van Damocles van de milieu vervuiling. Chemtrails. Zo weten wij uit goede bron dat er heel wat unsolved mysteries gewoon maar unsolved blijven en daarvoor zijn het dan ook unsolved mysteries. Alsof dat soms normaal is dat er dingeen zijn die ge- woon unsolved blijven! Het is een wonder boven wonder dat die Ufos blijven hangen. Zo lang z eer hangen woren ze niet begrepen door de man en de vrouw in de straat.

Niemand kijkt omhoog, ook Sammie niet en van die import Sambos kun je helemaal niets verwachten, die weten niet beter van huis uit.

De gebrekkigen, de zielepoten, de armnoedzaaiers, de Havenots, de dak- en thuislozen, de havelozen, de Habenichts, de armen, de behoeftigen, de zieken, zwakken, misselijken, geestelijk gestoorden, de rampzaligen en armzaligen, de steuntrekkers, de nood- en rampen kunstenaars, de  beroepswerkelozen, de hoeren, pooiers, pikzuigers en anaal toeristen bevol ken de stad, daarom is de stad veroordeeld tot een ghetto, een opvang voor kwaadwillend geteisem en tuig van de richel.

Zinvol in de boeken van Fred van der Wal is de waarschuwende teneur dat de mensheid de wonderen weigeren op te merken en al helemaal niet te aanvaarden. Het vermogen on te observeren deduceren, reduceren, conserveren en implementeren is grotendeels verloren gegaan. Zeker bij de jeugd.

Ze hebben geen asem meer. Scheppen geen ruimte. Zij ontkennen de Verlossing in het Licht ven het Nieuwe Testament. Ja, hoor; ik zegt het, jullie denken het. Vroeg of laat kom het uit

de hemel vallen en hebben we allemaal een blauwe hoed. Het vermogen om te zien wat er te zien valt is verduisterd door de dagelijkse beslommeringen, zoals het achterna lopen vann de eigen lul als richting aanwijzer in het leven.

Soms ben ik in de stories een hoog sensitieve hoofdpersoon vol leringhe ende vermaeck want dat is een goede zaak. Hoofdzaken van bijzaken onderscheiden, ja dat willen we allemaal, maar zijn wij daar ook toe in staat, dienen hele volksstammen zich af te vragen. Of blijven wij gestrekt als liggende patiënten in het hospitaal van de menselijke minderwaardigheid tranen plengen op het hoofdkussen waar de duivel tussen slaapt als bijslaper. Ze vragen mij wel eens; waar blijven de humane, diep menselijke trekjes in Uwe stories en dan zeg ik: Lik nou gauw mijn schenen en dan na verloop van tijd hoger op langs de binnenkant van mijn benen om de zuurstang van he verbodene de lippendienst te brengen die elke onderdanige dient te volbrengen. En up tempo dan hoef ik niet steeds te roepen kankerhond als het een biseks juweel of homoskesjuweel betreft en ook niet kankerhoer als het een dame blijkt die ik nu weer aan mijn boterletter heb hangen. Ik draag nu eenmaal een paradijs tussen mijn dijen. Daarom ga ik mij van nu af aan languit in mijn proza leggen. In een wellustige pose. Hoort bij het artistieke leven. Zo komt iets heel moois tot stand. Verhalen met milde trekjes van een Camel Light Menthol. Verwijdt de luchtpijp enigszins en anders kunnen we toch een menthol kristal laten smelten op de vuurkegel van ons krijtwitte kankerstokje met filter.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.