Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 april 2015, om 21:54 uur
Bekeken:
378 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
165 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Omdat we die ruwe grondstoffen moesten bewerken..."


Omdat we die ruwe grondstoffen moesten bewerken hadden we een pillen machine met een behoorlijke capaciteit nodig, die volcontinu kon draaien op drie fase krachtstroom.

Het ging om honderdduizenden pillen tegelijk dus die kon je moeilijk met de hand gaan draaien zoals vroeger die apothekers assistentes deden, dat waren trouwens meestal verveelde meisjes van gegoede huize of niet al te slimme boerendochters met een ulo diploma, die niks om handen hadden.

 

Ik zie er nu heel keurig uit, casual gekleed of in driedelig krijtstreep, maar indertijd  had ik lang, blond haar tot over mijn schouders, een ongescho ren boeventronie, droeg dag en nacht een zonnebril en woonde in mijn leren jasje, liep op Ibiza laarzen, hippiekettingen om mijn nek, dus ik was gewoon een rond wandelende reclame voor de hippie drugsien.

Mijn visite kaartje als drugsdealer en gebruiker hing als het ware al om mijn nek.

Ik had hoognodig een pillenmachine nodig maar daar kon je niet zo maar aan komen als je er uitzag zo als ik, want niemand zou mijn verhaal gelo ven dat ik medicijnen of chemie studeerde.

In die tijd liepen die corpsstudenten nog met hockeydassen, rokkostuums en colbertjes brallend rond.

Ik had eindelijk met veel moeite een adres gevonden waar ze een pillen machine verkochten, maar met mijn ongeschoren uiterlijk, hippiekleding, zilveren kettingen om mijn hals en polsen, een paar dozijn ringen aan mijn vingers en lange haar maakte ik geen betrouwbare indruk in het aca demische zakenmilieu, dan had de verkoper gelijk de politie getipt en zat ik dezelfde avond nog in de cel als verdachte.

Gelukkig kende ik iemand in Amsterdam die handelde in het groot in wa pens, dikke poen, dure Mercedes voor de deur, maatpakken, achterover ge kamd brillcream haar, een met goud behangen zonnebank bruin tiep, bij bepaalde wijven zeer getapt, dus ik dacht: bingo, die moet ik hebben als intermediair, want die is gewend zaken te doen met allerlei slag mensen, die lult zich er wel uit en dan blijf ik op de achtergrond.

Hij wilde me wel helpen voor een kleine wederdienst, dus die afspraak stond als een erectie in de ochtendstond, want die heeft goud in de mond.

Ik belde onmiddellijk een dokter op die handelde in mediese apparatuur, die had ik gewoon uit de Gouden Gids gehaald, niks bijzonders en ik zei met een geaffecteerde Aerdenhout stem: Zag, U spreekt met meneer Knots van Bommelen uit Aerdenhout. Ik heb een dochter, die studeert met succes medicijnen, die meid heeft een uitvinding gedaan die ze in productie wil nemen in haar eigen laboratorium, maar de concurrentie mag er niet achter komen, want het is een revolutionair procédé, dus het moet allemaal een beetje geheim blijven, ziet U.

Het gaat onder ons gezegd eigenlijk om een zeer wetenschappelijk experi ment waar ik heel weinig over kan zeggen  als leek en zij wil sowieso uit de picture blijven met d’r poesje, zal ‘k maar zeggen, dat laatste is een grapje, maar, euh … by the way, verkoopt U toevallig ook pillenmachi nes?  Geld speelt geen rol, dus U vraagt en wij draaien de auto met laad bak voor.

Die dokter zegt droog: “Ja hoor. Geen probleem. Komt U maar even langs dan maken we een prijs. Bij contante betaling tien procent korting. En neemt U er twee dan is de derde gratis. Hoe lijkt U dat?”

Dat ging dus gesmeerd en ik maak een afspraak met die wapenhandelaar dat hij dat ding voor mij gaat kopen want ik kan niet als klant met mijn uiterlijk zoiets bestellen, dan weten ze gelijk waar het voor gebruikt gaat worden.

Die wapenhandelaar was een heel aardige man voor mij, die weer een vriend was van kapitein Westerbork waar ik bijna elke week bij langs ging.

Piekfijn in de kleren, dure kar, glimmende schoenen, je kon je er gewoon in spiegelen, rook lekker naar een dure after shave, dus dat zag er ver trouwd uit.

Ik wist alleen niet dat hij zo zijn streken had.

Ik zeg tegen hem: “Je zegt maar dat je mijn broer bent en je gedraagt je een beetje behoorlijk anders gaat het niet door, dus niet laten merken waar je vandaan komt!”

We gaan met zijn Mercedes naar het afgesproken adres. Ik blijf voor de zekerheid maar in de auto zitten, weg gedoken achter een Telegraaf om niet op te vallen. Hij belt veel te lang aan, drukte wel zes maal op de bel, daar begon het mee, dus een lekkere introductie, maar niet heus. Vooral niet toen hij met zijn vuist op de deur begon te bonken als de eerste de beste proleet.

Die dokter doet open, een lange, uitgedroogde, magere man in een witte jas met een zwarte hoornen bril met glazen er in ter dikte van colafles bodems. Echt een intellectueel, zoals al die academici er uit zien, die zijn allemaal zwaar brillend. Hij leek een beetje op een magere uitvoering van die schrijver Adriaan Morriën, ook zo’n antiseptisch tiepe met wit haar genipt in Caesar stijl en een uit marmer gebeeldhouwde academische kunst- en kultuurkop.

Het leek wel alsof hij zo uit de Romeinse senaat was weg gelopen ten tijde van Claudius. Ik had het raampje open van de Mercedes en ik hoor die vriend van mij op agressieve toon  zeggen: “Vooruit, mafketel. Kom op met die pillenmachine, dan betaal ik ‘m zwart, heb jij ook je voordeel tje. Inladen met de hele handel, dan kenne we pleite!”

En hij haalt een stapel bankbiljetten tevoorschijn en schudt die als een spel kaarten voor de neus van die verbouwereerde man, die niet wist hoe hij het had. Zoiets verwachtte ik dus he lemaal niet van mijn vriend die zich in de duurste restaurants heel behoorlijk kon gedragen als hij wilde. Hij gedroeg zich alsof hij bij een maat uit een zuid Amerikaanse bananen republiek even een demontabel snel vuurkanon of een mobiele houwitser voor een midden Oosten relatie kwam ophalen. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.