Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
31 maart 2015, om 13:52 uur
Bekeken:
344 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
239 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Effe barretje Hilton doen met de geklofte boys!"


We spreken af in het barretje van Hilton met mijn potentiële klanten waar ik bijna iedereen in die tijd kende, dus dat was zo safe als wat. Ik zou onmiddellijk back up hebben als ze me zouden bedreigen of onder druk zetten. Iedereen liep daar met een dikke bult onder zijn oksel of in zijn zak door de punt 38 die toch erfgens weg gemoffeld moest worden. En die moffen moesten zich toch gedeisd houden want ze waren door hun ge brek aan humor niet erg populair in de Amsterdamse drugshandel. Ze werden nogal eens op bevrijdingsdag door ons in de gracht getrapt, dat was een in Amsterdam geliefd volksvermaak en als ze dan spatsies maak ten kregen ze een knieschot, dat hadden we van Ierse Jimmy geleerd, die was weg gevlucht uit Ierland omdat hij een paar karweitjes met dodelijk afloop voor de IRA had  opgeknapt en door de Engelse Geheime Dienst werd gezocht. Ik geloof ook dat Duitsers van die Amsterdamse humor de ballen niet begrijpen, dat is een cultuurtje apart.

Ik kom de bar binnen lopen en ik zie de heren daar zitten en ik denk gelijk: dit is foute boel. Het leek wel een film als de French Connection of de Peetvader. Van die typische gangsterfiguren die je alleen in boeken van Mickey Spillane en James Ellroy aantreft of in Amerikaanse b-flims met Jeroen Krabbé en Rutger Hauer, zo als mensen er in het echt helemaal niet uitzien.

Ik zeg: “Zijn jullie soms van de politie?” Zij natuurlijk brullen van het lachen, maar net iets te overdreven. We gaan zitten en bestellen een dub bele wiskey om the rocks. Ik sla die in een teug naar binnen. Zegt die ene: ”Jij spuugt er ook niet in!” Dus weer brullen van het lachen geblazen ter wijl er niets te lachen viel. Het was allemaal even kunstmatig en opge klopt die sfeer. Het was verder wachten op de Big Boss die de deal met mij zou maken, maar ik was al lang op mijn qui vive. Ik loop te lang mee om me in de luren te laten leg gen door een stelletje groentjes die net van de recherche school af zijn en de stoere bink willen uithangen.

Nou, na een uur wachten kwam de Big Boss binnen. Ik was al bijna weg gegaan en wilde de deal afblazen. Ik ben een man van de klok. Als ze niet op tijd zijn voorspelt dat meestal niet veel goeds. Het was ook zo’n tiepe zo weg gelopen uit een politie serie, zo iemand als Mannix, breed geschouderd, slobberig pak, grote bef snor, valse ogen, borstelige wenkbrauwen, gebruinde kop, gouden tanden in zijn bek, zware gouden ketting om zijn nek, kortom te bruin en te goud om waar te wezen.

Hij zei dat hij een geboren en getogen Duitser was, dus ik vraag hem hoe hij aan dat Amerikaanse accent kwam. Nou, dat was hem nog nooit verteld. Hij was zo genaamd nog nooit in de States geweest. Hij sprak met een tiepies zuidelijk Hillbilly accent dat ik wel kende van mijn tijd bij de Louisiana Hay Ride. Ik was er van overtuigd dat het een Yank was. Een DEA agent. Gestuurd om mij er in te luizen omdat ik veel aan in Duitsland gestationeerde USAF lui leverde. Er was iemand gaan praten. Ik wist meteen hoe de zaken er voor stonden en wie er doorgeslagen was. Ik zou niet graag in hun schoenen staan, want ze hadden daarmee hun doodvonnis getekend. Met verraders werd korte metten gemaakt. Eerst in mekaar rammen, daarna castreren, het hele zaakje in hun bek proppen en een nekschot voor toe. Daar had ik geen me delijden mee. Nog dezelf de avond zou ik de namen door geven aan de grote bazen in Amsterdam die zouden de rekening wel verder vereffenen en een paar mannetjes naar Duitsland sturen. Ik noemde zo’n executie peloton altijd de Killer Bees. We gingen naar zijn hotelkamer om verder te praten want je trekt natuurlijk de aandacht van de bar bezoekers als je met een stel goud omrande pseudo boeven zit te praten, die een koffer met dollars openen, dan weten ze dat het geen zuivere koffie is en hoe minder zielen, hoe meer vreugd, is mijn devies altijd ge weest. Ze hadden de duurste suite om me te imponeren, maar ik ben niet zo gauw onder de indruk. Ik lulde dus maar een eind in het wilde weg dat ik niets van  stuff wist en dat mijn broer er eigenlijk in zat en die lag in het ziekenhuis met een gebroken been van de wintersport – ja, natuurlijk rookte ik ook wel eens een stick ie- en dat ik zo lang de zaken voor hem waar nam maar ook verder ook nergens iets van af  wist. Allemaal bullshit maar ik wilde daarmee een rook gordijn optrekken door de naieve jongen te spelen. Ik vraag of ik even zijn paspoort mag inzien om te check en of er visa stempels van de Libanon en het verre Oosten in staan, maar dat kon niet, dat was hij net even vergeten. Dus die DEA agent zegt: ”Breng dan de shit maar hier op mijn hotelkamer, dan reken ik gelijk af.”

Ik zeg tegen hem: “Je bent hier niet in Lutjebroek in Duitsland bij de Arschfickers, jongen, je bent hier toe vallig in Nederland  waar alles professioneel gaat en als de deal gemaakt wordt, wat voor mij voorlopig nog maar de grote hamvraag is- dan gaat het op mijn manier, weet je. Je kent toch die song van Frank Sinatra I did it my way? Nou dan! Don’t forget, baby! Je moest de hitparade toch eens beter in je land in de gaten hou den. En don’t forget, baby; er zit een grote organisatie achter, dus als je me wat probeert te flikken weten ze je te vinden, waar je ook ter wereld bent, je wordt omgelegd.

Dus geen zeshonderd kilo in eens maar vijftig kilo op maandag, vijftig op dinsdag tot we aan de zeshonderd zitten en elke keer betaal jij mij in Ne derlandse valuta en geen dollars of marken, want dat kan ik niet waar maken voor de bank en de fiscus, die gaan vragen stellen bij zulke bedra gen”.

Hij zegt: “Ooh, yeah, boy, everything under control! Don’t worry!” Ik vond dat al weer een beetje vreemd voor een ras Duitser om alweer dat feilloze Tex aanse accent van zijn Engels te horen, het leek wel een nagesynchroniseer de cowboyfilm met John Wayne of McCloud, die boerenlul op een paard die in New York de politieman speelt, maar ik hield mijn mond. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.