Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
31 maart 2015, om 13:50 uur
Bekeken:
333 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
164 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik wist dat het foute boel was"


Ik wist dat het foute boel was en ik wist ook hoe ik me er uit zou draaien. Uit mijn jarenlange er varing als dealer wist ik heel goed dat een deal zo nooit gemaakt werd. Als je een grote partij verkoopt voor zeg achttienhonderd gulden de kilo beginnen ze gelijk al af te dingen en scherp te onderhande len want het is de kunst om het zo goedkoop mogelijk binnen te halen, dan zijn je winsten des te groter. Ik wist nu zeker dat het amateurs waren en de hele deal een voor opgezette val om me er in te laten lopen en in de States te laten berechten dan kreeg ik ge heid levenslang. Elke echte dealer blijft namelijk zeuren of het niet voor veel minder kan. Deze lui hapten net iets te snel toe. En nu het om een enorme par tij ging verwacht je toch dat er keihard onderhandeld wordt met het pistool en de stiletto op tafel en niets cadeau gegeven, maar niks hoor: “No argument about the price of the stuff. We don’t need that kind of bullshit, ya know!” beweerden ze glashard. Nou ben ik misschien niet de super intelligenste gewiekste dealer op aarde, maar zo gemakkelijk verdien ik het nou ook weer niet in de business, maar ik liet niet merken dat ik ze al lang door had en bleef mijn rol als broer van de grote leveran cier stug vol houden en ik zeg dat ik eerst de poen wil zien voor we ver der gaan handelen, want dat mijn broer dat gezegd heeft. Die broer be staat helemaal niet, die is in 1985 bij een drugsruzie in Haarlem afge maakt met honkbalknuppels.

Dus ik ga met die heren de lift in van het Hilton en ik kom op de parkeer plaats terecht in een spik splinter nieuwe slee van een wagen met witleren banken en airconditioning, te mooi om waar te zijn, een goud gespoten grote pooierbak met vleugels van achteren en daar zit zo’n Argentijnse gangster met een zonnebril op ’s avonds laat onbe weeglijk achter het met parelmoer ingeleg de stuurwiel. Op het dash board ligt een punt 44 met een kolf van ingelegd parelmoer om indruk te maken. Zo van: Cool man, cool! Ook al even belachelijk. Nou, daar maak je mij niet plat mee, dan moet er wel wat meer gebeuren.

Ik ga achterin die wagen zitten en krijg gelijk een koffer met meer dan een mil joen marken op schoot. Duitse marken, die zo goed als zeker gemerkt waren, want zo werken die gasten bij de DEA, die nemen geen halve maatregelen zo als die sukkels van de Amsterdamse politie, die hooguit iemand bekeuren als hij zonder brandend achterlichtje of  bel op een fiets door de Leidsestraat rijdt. Mijn principe is dat iedereen in Nederlands geld moest betalen, anders had ik er geen zicht op of ik met vals geld te maken had. Ik ben geen expert in valse bankbiljetten, dus Dutch money or nothing at all. Dat was te moeilijk voor ze, want ze hadden zogenaamd geen tijd om het te wisselen, dus weer een andere kutsmoes. Ik wilde het half om half eigenlijk ook niet gelijk laten af ketsen, want als je zoveel geld hebt gezien blijft dat toch in je hoofd doormalen; van stel nou eens dat het toch allemaal goed zit en dat het beginnelingen zijn, dan laat ik een fortuin lopen. Ik stelde voor om een steekproef te nemen en neem uit de bundeltjes marken een aantal biljetten met de vraag of ik die door een vertrouwensman bij de bank mag laten checken. Dat mocht. Ik spreek af dat ik er nog een nachtje over wilde slapen en dat ze morgenochtend om twaalf uur via onze wederzijdse contactpersoon mijn defini tieve antwoord zouden krijgen. Ik ga naar huis, neem een paar cognacjes, daar word ik altijd heel hel der van, dan zie ik alles in het juis te perspectief en ga zwaar zitten na denken, gooi even de I Ching en daarna leg ik een Tarotje. En ja hoor; de kaart met de zwaarden. Zwaar weer op komst. Veel strijd! Ik kom na korte tijd toch tot de conclusie: dit is een set up. Een voorgekookt a-b-c-tje. Voor hun een regel rechte inkoppper als ik ja zeg. Als zulke piepeltjes zeshonderd kilo ineens wil len gaan ze naar Pakistan of de Libanon een deal sluit en in plaats van naar een tussenhandelaar waar ze altijd meer moeten betalen dan in het land van herkomst. Ik denk: ik doe het niet. Ik bel dus de volgende ochtend op en ik zeg tegen mijn contactpersoon:”Ik vind het linke soep. Ik doe het gewoon niet. Het klopt ergens niet. Als jij er wel op in wil stappen, take it or leave it, dan is het voor de volle honderd procent jouw deal, maar watch yourself, volgens mij zit de DEA er achter en zijn we vierkant de lul als we er op in gaan! Als je gaat neem dan een half dozijn van je mannetjes mee met een zoot je zakkanonnen en een paar eitjes (inside talk: handgranaten) om ze gelijk op te blazen! Krijgen ze tenminste hun vet thuis!”

Ik was nogal zenuwachtig geworden dat de kit zo dicht bij kwam, dat had ik maar één keer eerder gehad met een verraden deal aan de Prinsengracht, toen ik drie kilo het water in smeet, dat zou me geen tweede keer overkomen. Ik zat in de hasj, de opium, de pep en de coke. Ik overwoog in de heroine te gaan, daar viel nog meer aan te verdienen. Crack niet, dat was een armeluis drug, dan kreeg je met verslaafd schorum en geslachtszieke hoertjes te ma ken, die zich voor een tientje door loopse, venerische kolensjouwers en flen zenstansers uit de vier ploegendienst in hun bek lieten neuken zonder con doom en met open tbc rond liepen te rochelen. Ik ga daarom ook nooit naar de hoeren want het is solliciteren naar een Hepatitis B, een TBC infektie of een geslachtsziekte, dan verslijt ik mijn lul nog liever met pissen alleen.

De hoeveelheden werden toch al steeds groter, de bedragen die ik scoorde ook en daarmee de risicos. Het werd me in Amsterdam te heet onder de voeten. Ik kon beter weg gaan. Ik was er te bekend. Een tijd uit de picture blijven. Ik had in die tijd ook geen relatie dus tegen niemand verantwoording af te leggen, dat was wel zo gemakkelijk. Vriendjes of vriendinnetjes die zo maar in de steek worden gelaten gaan nog al eens ge makkelijk naar de politie uit rancu ne. Ze weten altijd meer van je dan je zelf denkt, alhoewel ik mijn adressen boekje altijd in een kluis bewaarde waar alleen ik de sleutel van had. Ik dacht: ik dros ‘m. Dus ik koop de volgende dag een business class ticket naar Ibiza bij Shiver Airways, daar kreeg ik korting, omdat ik de dochter van de baas uit Heemstede goed kende. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.