Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 maart 2015, om 14:38 uur
Bekeken:
370 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
153 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Eén maal Woef is Ja, Twee maal Woef is nee..."


Van die dertig dagen voor die hasjvangst heb ik er twintig uit gezeten. Het was een lachertje. Ik zat op een afdeling van licht gestraften.

Jongens die een paar parkeerbonnen niet hadden betaald of hun wijf een stoot voor d’r kanus hadden verkocht waar door ze het licht uit hun ogen gingen missen.

Die stoot voor hun kanus gun ik ze. De meeste wijven zijn etterbakken, die zou je nog voor hun eerste kopje oprotkoffie al vergiftigen.

Dan nog liever een kopje koffie van Kanus en Gunnik.

Na de stoot of in plaats van.

Ik was na dat vonnis wel gelijk afgeremd om verder te gaan op dezelfde voet.

Ik heb het er niet voor over om te moeten brommen. Ik heb geen bajeslef. Ik was nog geen dag de lik uit of ik word ’s avonds laat opgebeld door een Amerikaanse vriendje die in Amsterdam woonde met een pracht aanbod: ”Ik heb nu een topdeal voor je. Zonder enig risico”.

Hij ging al snel over op Engels:”Ya can’t live without excitement. Ya must live a dangerous life, man. I know ya! It’s your life and ya know it!”

Lik me reet, dacht ik, maar ik laat me niet door jou opfokken.

Dat liedje had ik wel vaker gehoord en niet alleen van die slijmjurk die me belde.

Hoe goed ik was, kletste hij. Ik was gelijk afgeremd. Ik heb het er niet langer voor over om steeds in de spanning te zitten om opgejaagd te wor- den door de politie, de grote bazen of door  kopers.

Ik geloof dat er door die veroordeling iets stuk in mij is gegaan. Ik kon het niet langer opbrengen. Ik zag de betrekkelijkheid er van in. Poen zei mij plotseling ook niets meer. Ik had het helemaal gehad met de sien. Ik had pas met de beminnelijke Loeloe uit Haarlem gebeld.

Ze had een bad trip gehad met een klein stukje hasj cake. Ze dacht dat ze dood zou gaan. Een totale paniek en angstaanval. Ze zei dat ze helemaal door haar hoeven zakte en wartaal uit begon te slaan.

Ik kende de verschijnselen.

Ooit heb ik dat eens één keer mee gemaakt in 1974, toen ik een heel buisje meprobamaat tabletten had geslikt, een paar liter wijn om ze mee weg te spoelen, echt in up tempo naar binnen geslobberd en daarna een paar joints rookte tijdens de opening van een tentoonstelling van zeefdrukken van mij bij Tailored Prints Gallery te Amsterdam.

Ik wil er verder niet te veel over uit wijden, maar het is toen kantje boord geweest. Ik denk er liever niet aan terug.

 

Gelukkig kon Loeloe die avond laat net op tijd Henny, haar zorgzame partner, bellen, die onmiddellijk per auto uit Amsterdam naar haar toe reed.

Ze zou nooit meer hasj gebruiken. Ik wist hoe sterk hasj was geworden door nieuwe kweekmethodes waardoor het van softdrug al jaren lang een hard drug is geworden.

Ik wilde niet meer mee werken aan die handel. Het is geen leuke wereld meer. De dealers zijn veel gewelddadiger geworden. Ze imiteren Ameri- kaanse gangsterfilms.

Het is allemaal veel misdadiger dan vroeger.

Mijn contacten zijn over. Ik zie ze nauwelijks nog. De echte grote jongens zien alleen nog maar winst. Ze lopen stijf van de coke rond met dollar tekens in hun ogen in een punt 45 op de achterbank van de Jaguar. Je raakt ook steeds meer afhankelijk van een grote baas, want hij bezorgt je een pri ma living.

En op een gegeven moment ging iedereen over op heroïne en daarna weer op coke en xtc, daar valt veel meer in te verdienen.

Ik heb een uiterst lucratieve aanbieding gehad om in die markt te stappen. Binnen een jaar was ik multimiljonair geweest ten koste van heel wat heroïne doden.

Is het me dat waard, moet ik daar aan mee werken, vroeg ik me toen af.

 

Een vriend van mij zei dat ik onmiddellijk naar het station van Rotterdam moest gaan, daar zou ik bij het station afgehaald worden door een Rolls en de chauffeur zou me bij het hoofd van de Chinese heroïne wereld brengen.

Die wilde dolgraag zaken met me doen en ik kon zijn beeldschone dochter als minnares krijgen.

Twee honderd kilo per jaar moest ik verkopen om aan mijn marge te komen.

Over linke soep gesproken!

Gotsalmeliefhebbe! Ik zeg: Laat die gele spleetogen die tweehonderd kilo maar gauw in hun gele reet stoppen. Ik ga daar een beetje mee doen met de derde wereldoorlog.

Ik kijk wel uit! Volgens mij hebben die pindachinezen heroïne uit gevon den als patent middel tegen de overbevolking in Europa om de macht bij ons over te nemen.

De mensheid moet worden uitgedund en dan  kun je een atoombom, na- palm op hun kop gooien, een biologisch wapen gebruiken, een vuile bom of ze vol spuiten met horse.

Of je nou het een of het ander gebruikt, voor mij is het ’t zelfde. Het doel heiligt niet altijd de middelen. Alles gebeurt vandaag de dag met het mes op tafel at gunpoint.

De kwaliteit hasj die je in sommige kringen tegen komt; het lijkt wel ver- sleten schoenzool van een venerische zweetpootlijder met voetschimmel en caposisarconoom.

Ik wil het nog niet voor moederdag hebben. En ik wil het al helemaal niet roken. Ik heb geen zin in longkanker. Voor je het weet rochel je je longen er uit als twee paarse kauwgummi ballonnen. De tiefus en de tering mo- gen ze van mij krijgen. Aan het gas kunnen ze!

De jongens die dat dealen hebben allemaal een pistool onder hun regenjas. De één besteelt de ander. Het is schorriemorrie. En ik weet dat heel goed van die links draaiende melkzure verpolitiekte dame met een burn out die dat altijd zegt. Ze kent als lid van Groen Flinks het veld van  minkukels maar al te goed, want ze gaat met een ex-psychiatrische patiënt uit een Fries dorpje om, die zijn lul in haar mag kermis laten vieren voor zo lang als het duurt.

Hij liever dan ik. Die meneer is niet de eerste die er in mag en ook niet de laatste. Die labiele linksgekkies zijn allemaal zo loops als een hete hond.

Waar zijn de oorspronkelijke idealen gebleven? Je kan niemand meer vertrouwen. De sixties begonnen met een sprankje licht, het eindigde in totale duisternis.

Ik lijk gotverdegotver wel een EO dominee op zondagochtend. Iedereen is corrupt en aangetast.

Je kan vermoord worden om niks als je de verkeerde spullen levert maar ook als je goeie spullen levert, het maakt echt helemaal geen fuck meer uit wat je doet.

Wil je met zulke klootzakken tot je pensioen in zee gaan? ‘

Ik niet!

Haaien zijn het. Motherfuckin’ Sharks!

Als ze je pakken met pep, dat was vroeger gewoon een overtreding.

Nu kun je er met gemak twaalf jaar of langer voor krijgen plus een boete van een paar miljoen.

Oké, laat je een slimme advocaat hebben, Moscowitz of Boone of een an dere slimme jongen in een driedelig pak met een dubbel geknoopte dikke Pim Fortuyn das en een bekakt spraakje, dan krijg je misschien twee, drie jaar, maar dat vind ik nog te veel.

Jaren in de bajes en in de drugshandel tellen dubbel.

Tropenjaren zijn het. Ik heb de jaren als drugsdealer toch al door mijn vingers zien glijden.

 

Ik ken de wet. Ik ken de weg, de waarheid en het leven. Ik stel mijn eigen wetten. Ik ken de dealers en de klanten. Ik accepteerde vroeger wat er aan vast zat. Ik was bereid alle consequenties te nemen, maar jede Konse- kwenz führt zum Teufel.

Ik ben gestopt toen het mij echt te heavy werd.

Net op tijd om te switchen.

Ik denk dat ik nu wat gezelligs in de SM sien ga doen. De nieuwe mode. Klappes op de popo met de leren plak.

Een fijne club beginnen met een stel mannen en vrouwen op HBO of academisch nivo die goed zijn ingevoerd in de materie.

Waarmee je tijdens een pak klappes met de zweep ook nog een goed ge sprek kunt voeren over Plato en zo, onderdehand, zo tussen de lust- en pijn kreten door met een fluitglas Champagne in de hand.

Een drank met een bite.

Over bijten gesproken ; ik las net in de krant dat een 78 jarige demente gek bij het beffen zijn vrouw zo hard in d’r schaamlippen heeft gebeten dat de vellen en de lappen vlees erbij hingen.

Bloedsport bloeddorst.

Het bracht me wel op een idee. Er ging me een licht op !

De SM sien, daar moest ik het gaan zoeken. Een gat in de markt en voor mij een markt in andermans gat.

Valt misschien iets minder in die sien met sadomasochistische praktijken mee te verdienen dan in de drugshandel, maar toch nog genoeg om vier keer per jaar naar de Balearen te gaan.

Driehonderd euri per uur is het normale tarief voor een GrootMeester met een eigen SM ruimte.

Misschien heb ik een paar klanten per dag. Niet zoveel te verdienen als in de drugshandel, maar toch. Het kan altijd een tandje minder. Aanpassen.

Misschien krijg ik de grote bazen wel klein als klant!

Wie met de billen bloot gaat geeft zich over, dan slaat SM wild om zich heen is er geen weg terug meer.

De bont en blauwe hond. Woef ! Woef !

De zweep er over…met genoegen, want met leer meer sfeer en pijn is fijn!

Eén maal Woef is ja, twee maal Woef is nee, en drie maal Woef dan breekt de hel pas goed los !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.