Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 maart 2015, om 08:25 uur
Bekeken:
356 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
180 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Blow Up (deel 8)"


BLOW UP (DEEL 8)

 

Cat verzamelde ervaringen, zei ze. Niet erg origineel. Wie niet? Haar luchtige, compromisloze tolerantie en aan arrogantie gren zende zelfverzekerdheid gaf hem een vreemde, wrange smaak in zijn mond.In niets herkende hij zich in haar opvattingen over de liefde en het leven.Haar hoofdstedelijke tolerantie leek inwisselbaar voor volkomen on verschilligheid.Wisselgeld. Waar twee ruilen moet er één huilen. Hij vond het geen optie.Als ze terug uit Spanje kwam zou ze hem een suède donker rode das kado geven, die hij veertig jaar later nog in zijn kleding assor timent zou hebben maar bijna nooit zou dragen. Memories are made of this.Een relikwie.Hij mocht één foto van haar uitzoeken uit een serie die gemaakt was door een bekende Heemsteedse zeefotograaf.Toen ze niet keek pakte hij er nog één extra bij uit haar reiskoffer tje.Tientallen jaren later keek hij nog regelmatig naar haar fotos.Hij zou haar nooit vergeten omdat er veel aan te onthouden viel. Op haar kamer vlak bij de Hortus botanicus hing aan de muur een vergeeld, gescheurd affiche van een torero in volle actie.Stierenvechten vond ze zo opwindend als het publiek massaal olé riep.Hij vond het dierenmishandeling. Smaken verschillen.Je weet niet waar je over praat. Je moet er bij geweest zijn had ze afkeurend gezegd. Ze kregen er een meningsverschil over. Wreed heid tegen dieren verwierp hij.
Op zijn negentiende eeuwse, verstelbare, smeedijzeren tekentafel, die hij van kunstschilder Theo Daamen had overgenomen, lag een vel drie honderd grams wit papier van zeventig bij honderd centi meter waarop hij met contourlijnen de kraag van een blauw over hemd had getekend.Een Arrow shirt.Een paar jaar later zou Har Sanders overhemden gaan schilderen en tekenen. Dankij een wederzijdse kennis, de latere Meester Vervalser GeertJan Jansen, die zijn keuze van onderwerpen mon deling door gaf aan de collega uit het Zuiden des lands zodat deze meneer met de eer ging strijken.Plagiaat was er in vele vormen. Het leek in de beeldende kunst de modewereld wel. Elk jaar een andere hype.
Hij nam een van de blauwe Bruynzeel tekenpotloden uit een doos en zette zich aan het werk.Het was monotoon, geconcentreerd werk. Elke vierkante centime ter stond van tevoren vast. Zijn werk was een invuloefening. Zijn leven ook, dacht hij soms.Als iets niet opwindend was dan was het wel ’t kunstenaars be staan. Monnikenwerk.Na een paar uur hield hij op met tekenen.Het was mooi geweest.De hoge ramen van het atelier dat op het Noorden lag stonden open.De tekening dekte hij zorgvuldig af tegen vliegen en stof.Hij liep het atelier uit en sloot de deur. De lange stoffige gang met de houten, ruwe vloerdelen eindigde bij een steile, stenen trap die nooit geveegd werd.Soms liepen er ratten of schichtige drugsverslaafden monomaan mompelend door de gangen.Hij was er niet bang voor, maar vermeed ze.De deur van het ateliergebouw stond tot zijn grote ergernis dag ennacht open.De meeste ateliers werden regelmatig open gebroken door gele genheidsdieven. Hij drong aan op het sluiten van de buitendeur maar de andere kunstenaars vonden dat niet democraties. Alles moest kunnen. Iedereen was welkom, weet je wel. Dag en nacht bereikbaar. Make love, not war. Bloemen in je haar, het verstand op nul, de blik op oneindig.
Schijnfilosofietjes. Kosmisch bewustzijn. The awareness of the mo ment, you know. Kerouac revisited. Open city, open society, open pussy.
Hij liep over een binnenplaats door de poort naar de winkelstraat. Het was warm. De tram reed net voorbij. Voor het Surinaamse café naast de uitgang van het atelier complex stonden een dozijn rijks genoten te lummelen.De ghettoblaster op de schouder. Gedrag overgenomen uit de slums van New York.Begin jaren zeventig kraaide een Amsterdamse linkse politicus: ’Er is voor het eerst heroïne op grote schaal in Amsterdam! We zijn een wereldstad!’Als heroïne ergens voet aan de grond kreeg was het niet meer uit te bannen.
Regelmatig reed een politiewagen langs de tweede Nassaustraat. Snel werden kleine pak jes met wit poeder door de rijksgenoten die op de stoep voor het Surinamer café met de naam ‘Kunta Kinte’ ver borgen in vullisbakken en bloempotten.De naam van de kroeg: Kunta Kinte?Een slavennaam uit een TV serie.Voor het raam van de kroeg een bord met een slordig geschreven ‘Verboden voor blanken’.Als voor de ruit van een café een bord had gestaan met ‘Verboden voor zwarten’ was de hele internationale pers er op af gevlogen.Naast het café een automatiek van een Chinese vrouw waar hij vaak frites haalde.Tijdens het wachten gooide hij vaak een gulden in de flipper automaat.Flikkerende lampen, felle kleuren, staccato geluid.Hij gooide nooit hoge ogen bij het flipperen. De teller ratelde. Meer succes in de liefde dan in het spel was er ook niet bij. Behendige tactiek verplicht op alle fronten. Reactievermogen.Ook daar ging het er om de knikkers in het knikkerpotje te krijgen.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.