Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 februari 2015, om 22:05 uur
Bekeken:
345 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
179 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Blow Up (deel 5)"


Te koop. Goed ingenaaid exemplaar op de veiling, in varkensleer gebonden, prima gebrocheerd, de paginas nog niet opengesneden, goud op snee met koperen sloten.

Een collectioner’s item. Zou hoge prijzen kunnen opbrengen als er genoeg bieders waren.

Een vrouw een moeilijk ontcijferbaar boekwerk?   

Alsof het een tekst was in Gothische letters. Na een paar dagen had je het onder de knie, hoorde hij van van Bob Smalhout.

Ze vond dat ze een  dame was met een gouden randje om haar ondernavelse regio.

Daar zou ze gebruik van maken en haar grootste schat verzilveren door een academicus te huwen en dan geen doctorandus maar een promovendus of een hoogleraar.

Ze wilde iemand waar ze mee kon praten op nivo.

Een huis in Aerdenhout met zwembad. Kostje gekocht als je er uit zag zoals zij, beweerde ze.

Daar kon een  beginnende kunstenaar niet bepaald zijn voordeel mee doen met zulke hoog gegrepen ambities, begreep hij.

‘Het leven is nu eenmaal geen tombola, maar maakbaar’ zei ze.

 

Hoe anders zou haar leven na 1967 verlopen. Geen villa met zwem bad, maar een bescheiden flatje in een achterstandswijk in Zeist met dertig jaar later een allochtonen probleem.

Een troosteloos ghetto van beton.

De lift meestal defect en stinkend van de urine. Tot laat in de avond knetterende opgevoerde scooters van vertegenwoordigers van de gekleurde import op straat.

Geschreeuw. TV lawaai van de buren links, recht, boven en onder haar appartement. Burenruzies op de balkons. Walmende barbe cues.

Overvallen in de wijk op oudjes aan de orde van de dag. Weerlozen die hun AOW uit de geld automaat trokken werden be roofd van hun geld. Aangifte bij de politie werden niet opgenomen en de slachtoffers naar huis gestuurd met de goede raad: ’Ga nou maar naar  huis, ouwetje, een uiltje knappen in je schommelstoel!’.

In elke flat de TV op dezelfde plaats.

Eenheidsworst.

De goedkope supermarkt op loop afstand. Knetterende, opgevoer de brommers van beroepswerkeloze jongeren tot half twee ’s nachts.

 

Geen overnight sensation voor haar in Parijs met haar traditionele hoeden ontwerpen, maar een leven lang voor de klas aan de Vrije School.

Lessen handwerken af draaien. Een creatieve richting die met een eufemisme TeHaTex werd genoemd.

Omscholing tot lerares economie was haar lot toen de creatieve vakken uit het leerpakket van de school verdwenen.

Het was kiezen of delen: een beperkte tijd wachtgeld of een om scholing via een reïntegratie burootje.

De volgende stap.

Een kind op haar veertigste van een gehuwde huisarts.

Ongehuwd moeder.

Een bescheiden pensioentje waarmee ze een tweedehands middenklasser van zeventien jaar geleden kon blijven rijden.

In de sixties was een Fiat 500 haar ideaal. Een auto formaat dop erwt.

‘Meid, wat wil je nou, je zit met die gestoofde pruim van jou op een goudmijn, daar kun je een fortuin uit halen, dan heb je zo een Ja guar’, had haar vriendin Gonnie gezegd die op een woonboot woon de toen ze in de ‘Alles Kits Okee Corral Bar’ op een kruk zaten om een date te scoren met en man in bonus.

Gonnie praatte graag de one liners uit ‘Ik Jan Cremer’ na. Om de paar zinnen riep ze uit: ‘Zie ik zo bleek?’

Ze waren gek op One Night Stands. Een vliegende vogel ving altijd wat.

 

Cat geloofde als nihiliste niet in een God. Zij wist wel beter. Ze was zelf eeen Godin en het leven was een eenmalige aanbieding. Je moest er uit halen wat er in zat, zei ze heel stellig en wist zeker dat ze via haar Amsterdamse moderelaties beroemd hoeden ontwerpster in Parijs zou worden.

Geen normaal meisje droeg meer een hoed.

Er was dan uiteraard geen plaats meer voor hem in haar leven als ze in Parijs woonde en werkte, beweerde ze heel stellig. Ze wilde op haar veertigste een kind. Niet eerder.

‘Dan ben je een oude moeder’ zei hij.

‘En jij een ouwe lul! Jij weet toch niets van hoeden en kinderen af!’ constateerde ze. Voor de generatie van de Silver Sixties was iedereen boven de dertig oud en versleten.

Haar leven lag in grote lijnen al vast. De maakbare maatschappij.

‘Dan krijgt je kind een moeder met de leeftijd van een oma als hij tiener is’ merkte hij spottend op.

Ze haalde haar schouders op. Het maakte haar niets uit.

‘Misschien wordt mijn kind later wel tenniskampioen of formule 1 coureur’ speculeerde ze.

Cat zag de dingen graag groot. Ze was een winner en rookte Winner. Een goed begin het halve werk.

Haar leven was uitgestippeld op een rigide manier die hem niet beviel. Hij geloofde in het onverwachte en de onvoorspelbaarheid van het leven.

Alle opties blijven open tot je laatste snik. Daarna de uitkomst. Roulette. Rien ne va plus.

Twee dagen per maand zou hij over mogen komen als ze eenmaal in Parijs woonde en gesetteld was.

Het stond in de sterren dat ze beroemd ging worden had een astro loog haar voorspeld.

Eén maal kreeg ze als leerkracht een reisbeurs van CRM om haar horizon te verbreden in New York.

Volgens haar was dit het begin van erkenning. De tijd zou het leren.

Starry, starry night, neuriede auteur dezes onder het schrijven van deze tekst. Een normaal mens zou er nog sentimenteel van worden...

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.